II SA/Wa 37/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania procesu prywatyzacji lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie F. S. uczynił pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Pismem tym organ poinformował skarżącego, iż ze względu na trwające prace nad nowelizacją ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, między innymi w zakresie zasad dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych, została wstrzymana prywatyzacja tych lokali – do czasu wprowadzenia w życie wspomnianej nowelizacji i ponownego uruchomienia prywatyzacji mieszkań na nowych zasadach. W związku z powyższym, zwrócił się do skarżącego o pisemne wskazanie jego woli co do pozostawienia w depozycie (bez oprocentowania) Oddziału Regionalnego WAM [...] wpłaconych zryczałtowanych kosztów przygotowania nieruchomości do sprzedaży, przypadających na ten lokal do czasu ewentualnego wznowienia sprzedaży lokali, bądź rezygnacji z wykupu lokalu i zwrotu zryczałtowanych kosztów przygotowania nieruchomości do sprzedaży, przypadających na ten lokal. W przypadku rezygnacji z wykupu lokalu, organ zwrócił się o pisemne wskazanie numeru konta bankowego, na które Oddział zwróci wpłacone koszty w kwocie nominalnej, bądź o wydanie dyspozycji zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet opłat z tytułu używania zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] wniósł o jej oddalenie, względnie o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], które F. S. uczynił przedmiotem skargi, nie ma charakteru decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ani nie jest innym, niż określone w pkt 1 – 3 cytowanego wyżej przepisu, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że istnieje możliwość zakwalifikowania określonych aktów jako decyzji, mimo iż nie posiadają one formy w pełni odpowiadającej treści art. 107 § 1 kpa. Jednak by tego rodzaju akty mogły być uznane za decyzje, muszą zawierać minimum elementów niezbędnych do przyjęcia, iż są decyzjami. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Pismo z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], jakkolwiek pochodzi od organu administracji i wskazuje adresata, to jednak nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zostało ono sporządzone w ramach postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2008 r. o nabycie lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [...] i jest wyłącznie pismem informującym o wstrzymaniu procesu prywatyzacji lokali mieszkalnych znajdujących się w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, z uwagi na trwające prace nad nowelizacją ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz wzywające, w związku z tym faktem, do udzielenia stosownych informacji. Decyzja administracyjna podejmowana jest w ściśle określonym trybie i każdorazowo zmierza do zastosowania normy prawa materialnego, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny. Tymczasem zaskarżone pismo niczego nie urzeczywistnia w sferze praw i obowiązków zainteresowanego. Co więcej, art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w myśl którego sprzedaży lokali mieszkalnych dokonuje w drodze umowy dyrektor oddziału regionalnego Agencji na pisemny wniosek osoby uprawnionej, jeżeli lokal mieszkalny zamieszczony jest w rocznym planie sprzedaży, w ogóle nie daje podstawy prawnej do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2005 r. o sygn. akt OSK 998/04, LEX nr 165765). Reasumując, stwierdzić należy, iż treść art. 3 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obejmuje skarg na pisma informujące, zatem skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 tej ustawy). Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a więc w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.