II SA/Wa 37/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 r. sprawy ze skargi K. N. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] z dnia [...] sierpnia 2018 roku nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. N. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] października 2018 r., nr [...], Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") - po rozpatrzeniu odwołania K.N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym Komendanta - Rektora [...] w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], obniżającym dodatek służbowy o 50% - na podstawie § 9 ust. 5 w zw, z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r., poz. 1236 z póżn. zm.) - utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta - Rektora [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji został wydany w następującym stanie faktycznym: Orzeczeniem nr [...] Komendanta - Rektora [...] w [...] z dnia [...] maja 2018 r. skarżący [...]. K.N. został uznany winnym popełnienia zarzucanych mu czynów, polegających na tym, że: 1. w dniu [...] września 2016 r. przebywając służbowo w Oddziale Prewencji Policji w G., po zakończeniu czynności służbowych związanych z przeprowadzaniem I etapu postępowania kwalifikacyjnego na szkolenie zawodowe dla absolwentów szkół wyższych, od ok. godz. 14:10 nierzetelnie wykonywał czynności służbowe w ten sposób, że bezzasadnie zwlekał z rozpoczęciem powrotnej podróży służbowej do [...] w [...], aż do ok. godz. 16:00, co w zbiegu z uciążliwymi warunkami drogowymi panującymi w tym dniu na trasie [...] - [...] mogło uniemożliwić i rzeczywiście uniemożliwiło mu terminowy powrót do [...] w [...] w dniu [...] września 2016 r. {vide: wyznaczony w poleceniu wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r.,) - tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", 2. w dniu [...] września 2016 r. podczas krajowej podróży służbowej z Oddziału Prewencji Policji w G. niezwłocznie nie powiadomił przełożonego: a) o okolicznościach utrudniających lub uniemożliwiających realizację polecenia terminowego powrotu do [...] w [...] w dniu [...] września 2016 r., polegających na konieczności przerwania - z powodu dużego natężenia ruchu drogowego, zmęczenia oraz panujących ciemności - prowadzenia pojazdu służbowego marki [...] nr rej. [...], b) zmianie stanu; faktycznego uzasadniającej modyfikację treści polecenia terminowego powrotu do [...] w [...] w dniu [...] września 2016 r., tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 15 pkt 2 i pkt 6 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, 3. w dniu [...] września 2016 r. w książce pracy sprzętu transportowego samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] nierzetelnie i niezgodnie ze stanem faktycznym udokumentował czas trwania krajowej podróży służbowej z Oddziału Prewencji Policji w G. do [...] w [...], która rozpoczęła się w dniu [...] września 2016 r. ok. godz. 16:00, a zakończyła w dniu [...] września 2016 r. ok. godz. 9:00, w ten sposób, że datę i czas wyjazdu z G. odnotował w tym dokumencie jako [...] września 2016 r. o godz. 5:00, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta", 4. w dniu [...] września 2016 r. w poleceniu wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nierzetelnie i niezgodnie ze stanem faktycznym udokumentował czas trwania i przebieg krajowej podróży służbowej z Oddziału Prewencji Policji w G. do [...] w [...] - która rzeczywiście rozpoczęła się w dniu [...] września 2016 r. ok. godz. 16:00, a zakończyła się w dniu . [...] września 2016 r. ok. godz. 9:00 -w ten sposób, że: a) datę i czas wyjazdu z G. odnotował w tym poleceniu jako [...] września 2016 r. o godz. 5:00, b) na pierwszej stronie tego dokumentu - w miejscu potwierdzenia pobytu służbowego odnotował fakt zapewnienia mu noclegu w noc z [...] na [...] września 2016 r., co w rzeczywistości nie miało miejsca, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw, z § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta", 5. w dniu [...] października 2016 r. popełnił przewinienie dyscyplinarne, stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej, polegające na niewykonaniu w sposób dokładny i staranny polecenia wydanego przez uprawnionego przełożonego, tj. Zastępcę [...] w [...],[...] D.B., w ten sposób, że krajową podróż służbową z [...] do [...] w [...] odbył prywatnym środkiem transportu, a nie środkiem transportu określonym w poleceniu wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] października 2016 rM tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. W związku z powyższym orzeczeniem skarżący został uznany za winny za wskazane wyżej czyny i wymierzono mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania, Komendant Główny Policji w dniu [...] lipca 2018 r. wydał orzeczenie nr [...], w którym utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie nr [...] Komendanta - [...] w [...] z dnia [...] maja 2018 r. oraz stało się prawomocne w dniu jego wydania, zgodnie z art. 1350 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komendant [...] w [...] orzekł na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego o 50% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 310 złotych miesięcznie z dniem [...] września 2018 r., jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu do rozkazu personalnego Komendant - [...] w [...] wskazał, że obniżenie dodatku służbowego następuje w związku z orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2018 r., o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Komendant - [...] w [...], wskazując na § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, podniósł, że dodatek służbowy obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki w razie naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W związku z powyższym Komendant - [...] w [...], wskazując na stan faktyczny w sprawie, a w szczególności charakter popełnionych przewinień dyscyplinarnych, skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary, jaką przewidują przepisy ustawy o Policji - obniżył skarżącemu dodatek służbowy o 50%. Komendant - [...] w [...], rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny, który w niniejszym przypadku jest tożsamy z interesem służby i przejawia się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymanej przez skarżącego kwoty dodatku służbowego do wymagań obligowanych przepisami prawa. W piśmie z dnia [...] września 2018 r. skarżący złożył, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta - [...] w [...], wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił brak podstawowych wymagań adekwatności i proporcjonalności. Zdaniem skarżącego, obniżenie dodatku służbowego powinno być adekwatne do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, stopnia jego zawinienia, powinno uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki oraz dotychczasowy przebieg służby. W ocenie skarżącego kwestionowany rozkaz personalny nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności charakteru popełnionych przewinień dyscyplinarnych, a także ich skutków. Zdaniem skarżącego obniżenie dodatku służbowego, aż o 50% stanowi rażący przejaw stronniczości i braku bezstronności, obiektywności i rzetelności w ramach toczącego się postępowania dyscyplinarnego i oceny stopnia zawinienia. Ponadto, skarżący zarzucił wydanej decyzji naruszenie zasady bezstronności z uwagi na fakt, że została wydana przez Komendanta - [...] w [...], który miał obowiązek wyłączyć się z urzędu, wobec prowadzonego wobec skarżącego postępowania karnego przez Prokuraturę Okręgową w [...]. Na skutek złożonego przez skarżącego odwołania Komendant Główny Policji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2018 r. orzekł o utrzymaniu rozkazu personalnego Komendanta - [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w mocy. Powołując się na przepis art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. W myśl zaś art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Mając na względzie powyższe rozważania, Komendant Główny Policji stwierdził, powołując się § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Komendant Główny Policji wskazał, że wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Komendant Główny Policji, wskazując na § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Powołując się na § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, zaś przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Komendant Główny Policji wskazał na § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej; 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Komendant Główny Policji, podkreślił, że użycie w powołanym § 8 ust. 8 zwrotu "obniża się" wskazuje, że przepis w tym zakresie skonstruowany jest w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. W sytuacjach przewidzianych w § 8 ust. 8 cytowanego rozporządzenia obniżenie dodatku jest zatem obligatoryjne, zaś ustawodawca nie przewiduje przy tym żadnych wyjątków od obowiązku zastosowania takich sankcji finansowych. Restrykcyjny charakter regulacji zawartej w omawianym przepisie sprawia, że musi on podlegać wykładni ścisłej. W ślad za tym organ odwoławczy podniósł, że jest to niezbędne również z tego względu, że generalnie wszystkie przepisy płacowe, w tym dotyczące uposażenia funkcjonariuszy służb mundurowych, powinny być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, bez możliwości rozszerzającej wykładni. Taki nakaz dotyczy nie tylko przypadków, gdy możliwe jest przyznanie określonych świadczeń płacowych, ale też sytuacji dopuszczających pozbawienie czy ograniczenie prawa do takich świadczeń {vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2325/15 oraz z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15). Komendant Główny Policji wskazał, że w przypadku określonym w § 8 ust. 8 pkt 1 cytowanego rozporządzenia podstawą do przyjęcia, że występują przesłanki do obniżenia dodatku służbowego jest, fakt, iż policjant naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną. Komendant Główny Policji, powołując się na stan faktyczny sprawy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że aktualnie w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie nr [...] Komendanta - [...] w [...] z dnia [...] maja 2018 r. o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wobec uznania go winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych, polegających na niewykonaniu lub nierzetelnym wykonaniu czynności służbowych. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego niezbędne jest obniżenie policjantowi dodatku służbowego w granicach wyznaczonych w przepisie § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Jednocześnie, Komendant Główny Policji podkreślił, że charakter dokonanych przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych, polegającego na niewykonaniu lub nierzetelnym wykonaniu czynności służbowych (art. 132 ust. 1 ust. 2, ust. 3 pkt 2 oraz 3 ustawy o Policji), a także rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej (ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku), w pełni uzasadnia obniżenie otrzymywanej stawki dodatku służbowego o 50%, tj. do kwoty 310 zł miesięcznie. Komendant Główny Policji ustosunkowując się natomiast do zarzutów strony skarżącej, odnośnie prawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego, wskazał, że zostało ono przeprowadzone w sposób właściwy. Organ odwoławczy podniósł, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a., które polegały na tym, że: oparto się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten został poddany ocenie i ocena ta odniesiona została do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 r. str. 376 i n.). W związku z powyższym Komendant Główny Policji stwierdził, że nie może zgodzić się ze skarżącym, że nie przeprowadzono postępowania w pełnym zakresie. Jednoczenie organ odwoławczy wskazał, że gromadzenie dowodów powinno w praktyce zostać ograniczone do uzyskania tych informacji, które są relewantne z punktu widzenia jego przedmiotu. Organ odwoławczy wskazał, że pomimo tego, że organ ma swobodę w zbieraniu materiału w sprawie, jak również pełną swobodę w jego ocenie, musi jednak ograniczyć się do gromadzenia tylko takich dowodów i wykonania takich czynności, które będą przydatne do wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Podkreślił, że zbieranie materiału w sprawie musi być zatem ograniczone do gromadzenia wyłącznie materiału istotnego z punktu widzenia decyzji merytorycznej kończącej to postępowanie administracyjne, a nie całości materiałów czy dowodów istniejących w rzeczywistości oraz powinno być bowiem determinowane celem tego postępowania. W ocenie organu odwoławczego ustalenia dokonywane poza ten zakres prowadziłyby do nieuzasadnionego przedłużenia takiego postępowania. Komendant Główny Policji stwierdził, że niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący braku wyłączenia z udziału w toczącym się postępowaniu Komendanta - [...] w [...]. W ślad za tym organ odwoławczy poinformował, że wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu następuje albo z przyczyn powodujących wyłączenie z mocy samego prawa (art. 24 § 1 i 2 k p a.) albo z innych uprawdopodobnionych przyczyn wywołujących wątpliwości co do bezstronności i powodujących wyłączenie przez bezpośredniego przełożonego (art. 24 § 3 k.p.a.), co znalazło swoje odzwierciedlenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 1990 r., sygn. akt SA/Wr 1001/89. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że instytucja wyłączenia pracownika lub organu od . udziału w postępowaniu administracyjnym odgrywa w procedurze istotną rolę, a służy ona przede wszystkim zapewnieniu obiektywizmu postępowania. Komendant Główny podkreślił, że osobiste zainteresowanie pracownika w określonym sposobie załatwienia sprawy rodzi niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2005 r., sygn. akt P 8/03). W dalszej części Komendant Główny Policji analizując natomiast niniejszą sprawę w kontekście art. 24 k.p.a. wskazał, że działanie piastuna organu - Komendanta - [...] w [...] jako osoby wchodzącej w skład organu administracji publicznej, jest równoznaczne z działaniem samej osoby prawnej. W ocenie organu odwoławczego w tego rodzaju sytuacji zachodzi potrzeba stosowania wykładni rozszerzającej danego przepisu, gdyż odmienna jego interpretacja nie dałaby się pogodzić z założeniami ustawodawcy, który wprowadził instytucję wyłączenia pracowników oraz organu od udziału w postępowaniu administracyjnym w celu zapewnienia warunków do bezstronnego prowadzenia i rozstrzygania spraw. W związku z powyższym organ powołał się na orzecznictwo sądowo - administracyjne, zawarte w: - w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 520/09, zgodnie z którym "Osoba piastująca funkcję organu jest więc również traktowana jak pracownik, a zasada prawdy obiektywnej uzasadnia stosowanie przepisu art. 24 Kpa do wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie rozumianym jako biuro organu administracyjnego, a więc także do osoby wykonującej funkcję tego organu". - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 354/07, zgodnie z brzmieniem którego "Treść art. 24 k.p.a. w zestawieniu z treścią art. 25 k.p.a. wskazuje jednak, iż nie każde wyłączenie pracownika, jest tożsame z wyłączeniem organu. Zróżnicowanie bowiem konsekwencji wyłączenia pracownika od skutków wyłączenia organu wskazuje, iż wyłączenie organu nie może nastąpić z innych przyczyn, niż wymienione w art. 25 k.p.a." Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że gdyby przyjąć, że jest możliwym zastosowanie w sprawie art. 24 k.p.a., to w jego ocenie zauważyć należy, że zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej i ze stron albo w której przedstawicielem strony jest jedna z wymienionych osób w pkt 2 i 3, 5) w której brał udział w. wydaniu zaskarżonej decyzji, 6) z powodu Której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne, 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Komendant Główny Policji podniósł także, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w art. 24 § 1 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (art. 24 § 3 k.p.a.). Następnie, Komendant Główny Policji odnosząc się do stanu faktycznego postępowania zauważył, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za wyłączeniem Komendanta - [...] w [...] na wskazanej podstawie prawnej. Organ odwoławczy podkreślił, że nie może taką podstawą być, w tym przypadku, prowadzone postępowanie przygotowawcze w sprawie karnej, którego przedmiotem jest uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez piastuna organu, tj. Komendanta - [...] w [...]. W ślad za ty organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone przeciwko danej osobie musi być poprzedzone czynnością ogłoszenia zarzutów, co oznacza, że dopiero wówczas postępowanie przygotowawcze zmienia swoje stadium z in rem w ad personam. Wyjaśniając dalej, organ odwoławczy podniósł, że od tego momentu jest skierowane przeciwko oznaczonej osobie. Organ odwoławczy zaznaczył, że Komendant - [...] w [...] wskazał, że nie posiada wiedzy aby przeciwko niemu prowadzone było jakiekolwiek postępowanie karne, jak też nie wpłynęła żadna informacja z toczącego się postępowania o skierowaniu go przeciwko Komendantowi - [...] w [...]. Przyjęcie a limine, że złożenie zawiadomienia o przestępstwie i wskazanie jako sprawcy piastuna organu, jako przesłanki do wyłączenia pracownika organu administracji publicznej z udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, w opinii organu odwoławczego implikuje do stwierdzenia, iż zaistniała przesłanka określona w art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., byłoby całkowicie arbitralne i pozbawione logicznego uzasadnienia, zaś strona mogłaby składać zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, z gruntu bezzasadne, w których fałszywie oskarżałaby każdego pracownika organu, który w jakikolwiek sposób zaangażowany byłby w postępowanie administracyjne z jej udziałem. To z kolei według organu odwoławczego skutkowałoby, jak chce tego strona, koniecznością wyłączenia poszczególnych pracowników ze względu na toczące się przeciwko nim postępowania karne. Reasumując tę część organ odwoławczy stwierdził, że składane zawiadomienia, mimo braku podstaw faktycznych czy prawnych, prowadziłyby do skutecznego sparaliżowania postępowania administracyjnego. W podsumowaniu, Komendant Główny Policji stwierdził, że uwzględniając powyższe jednoznacznie stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi i nie zachodziła żadna z określonych w art. 24 k.p.a. przesłanek wyłączenia pracownika organu, jak też żadna z przesłanek zawartych w art. 25 k.p.a. wyłączenia organu. Dodatkowo, Komendant Główny Policji w kontekście nadania decyzji, w trybie art. 108 § 1 k.p.a. rygoru natychmiastowej wykonalności, zaznaczył, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Organ odwoławczy wskazał, że jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie, zaś odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Kończąc, Komendant Główny Policji wskazał, że organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez skarżącego kwoty dodatku służbowego do wymagań określonych przepisami prawa. Komendant Główny Policji stwierdził, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Główny Policji, przywołał stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1072/15, zgodnie z którym "w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów". W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] października 2018 r., jak też rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2018 r. i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozkazu personalnego, a mianowicie: a) skarżący nie zgodził się z przytoczonym w rozkazie personalnym rozstrzygnięciem, które narusza przepisy k.p.a. w zakresie podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., at. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a.) - a także norm k.p.a. w przedmiocie prowadzenia postępowania administracyjnego (art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a., 80 k.p.a.) - ponieważ organ nie dopełnił staranności, dokładności, bezstronności, obiektywności i rzetelności w ramach toczącego się postępowania w sprawie obniżenia dodatku służbowego. W tym obszarze w ocenie skarżącego nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, strona skarżąca nie została powiadomiona o jego wszczęciu, o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, o prawie do złożenia ewentualnych wniosków dowodowych. Brak postępowania administracyjnego skutkował tym, że wydane rozkazy personalne zarówno Komendanta - [...] w [...], jak i Komendanta Głównego Policji obniżające skarżącemu dodatek służbowy - jako decyzje o charakterze uznaniowym, z uwagi na możliwość potrącenia dodatku od 20 % do 50 % - wymagały jednak wszechstronnego i wnikliwego postępowania dowodowego, w tym dochowania praw pokrzywdzonego. Skarżący wskazał przy tym, że brak postępowania dowodowego i brak w związku z tym czynnego udziału skarżącego w nim oznacza, że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i naruszają interes strony. b) brak wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dowodowego w zaskarżanym postępowaniu administracyjnym spowodował, skarżący nic mógł realizować swoich praw, w tym m. in. uniemożliwiono mu złożenie wniosku o wyłączenie Pana M.F., pełniącego jednocześnie funkcje organu od wydawania zaskarżonych rozkazów personalnych. Wymieniony podlegał wyłączeniu z uwagi na przesłanki w art. 24 § 3 k.p.a. Skarżący w sytuacji, gdyby wiedział o toczącym się postępowaniu, to złożyłby wniosek o wyłączenie. Brak takowego rozstrzygnięcia, zgodnie z WSA w Łodzi z dnia 03 sierpnia 2011 r" lii SA/Łd 254/11, LEX nr 1246202 w ocenie skarżącego stanowi okoliczność skutkującą uchyleniem decyzji. Tylko informacyjnie skarżący podaje, że Pan M.F. miał obowiązek wyłączyć się z urzędu, gdyż znał okoliczności z toczącego się równolegle postępowania administracyjnego (na tą okoliczność skarżący w załączeniu złożył kopie wniosku dowodowego z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz kopie wyciągu z zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z pieczęcią Prokuratury Rejonowej w [...]). Skarżący wskazał także, że zaskarżone rozkazy personalne zostały wydane z naruszeniem bezstronności, z uwagi na to; że zostały wydane przez organ pierwszej instancji przez osoby, wobec których skarżący złożył do Prokuratury Rejonowej w [...] zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 191 k.k. {vide: zmuszanie do określonego zachowania skarżącego) oraz z 231 k.k. (vide: umyślne przekroczenie uprawnień i działanie na szkodę skarżącego). Na powyższą okoliczność skarżący złożył wniosek w postępowaniu administracyjnym o wyłączenie jako osoby i organu wydającego - orzeczenie [...] Komendanta — [...] w [...] z dnia [...] maja 2018 r. i rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. [...] M.F.. Skarżący nadmienił także, że w sprawie karnej toczy się śledztwo, co uzasadniało słuszność wniosku, o wyłączenie ww. osoby w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym. Fakt, że postępowanie karne toczy się w sprawie, ale ze wskazaniem w zawiadomieniu osoby, odpowiedzialnej za czyny z art. 1-91 k.k. i art. 231 k.k. w osobie Komendanta - [...] w [...] inspektora [...] M.F. oznacza według skarżącego, że wymieniona osoba była obiektywna w prowadzonym postępowaniu administracyjnym {vide: w załączeniu kserokopia zawiadomienia o wszczęciu śledztwa) Jeżeli organ, zdaniem skarżącego nie podziela, zarzutu wyłączenia z art. 24 § 1 pkt. 6 k.p.a., to z ostrożności procesowej bezsprzecznie podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 3. k.p.a., c) błędną ocenę przesłanek uzasadniających obniżenie dodatku służbowego, a w zasadzie z uwagi, na brak postępowania dowodowego. Zgodnie z § 9 ust. 2 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w 8 ust. 4 ww. rozporządzenia. W myśl 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia, się od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Wynikające z wymienionego aktu prawnego przesłanki nic zostały zweryfikowane w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżanych rozkazów personalnych. Nie uwzględniono oceny wywiązywania się skarżacego z obowiązków służbowych, gdy tymczasem skarżący do tego czasu był zawsze pozytywnie, wręcz wzorowo oceniany przez przełożonych i inne osoby (w załączeniu: gratulacje za zajęcie I miejsca w konkursie "[...]", życzenia od Prezydenta [...],- podziękowanie za służbę i życzenia od [...], podziękowanie Prezydenta Miasta [...] za organizację i zabezpieczenie [...] (2003 r., 2004 r., 2006 podziękowanie za organizację turniejów wiedzy o [...] wśród dzieci i młodzieży, podziękowanie Prezydenta Miasta [...] za organizację zabezpieczenie akcji [...]). Także nie dokonano oceny wywiązywania się z realizowanych dotychczas zadań, ich poziomu. Skarżący do tego czasu wywiązywał się bez zastrzeżeń, o czym potwierdzają powyższe dokumenty. W dalszej części uzasadnienia do skargi skarżący podniósł, że postępowanie dyscyplinarne zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - z uwagi, że przedstawione skarżącemu zarzuty nie znajdują w materiale dowodowym, są niezasadne; stanowią usiłowanie nieudolne organu przypisania naruszenia dyscypliny do sytuacji, które nie stanowią deliktu dyscyplinarnego. Skarżący stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne było efektem odwetu na osobie skarżącego organu, za sprzeciw skarżącego wobec działań Komendanta - [...] w [...] M.F. i Kierownik Działu Kadr [...] w [...], K.D., żeby skarżący odszedł ze służby w Policji, gdyż ma tzw. przeszłość milicyjną. Skarżący wskazał w ślad za tym, że jako posterunkowy rozpoczynał pracę w milicji, jednak nic tam niezgodnego z prawem nie zrobił (vide: kontrolował pojazdy na drodze). Skarżący stwierdził, że bezprawne działania przełożonych w kierunku zmuszenia skarżącego do odejścia ze służby w Policji - mają ciąg dalszy w "postępowaniu" w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego skarżącemu z naruszeniem prawa. Przytoczone w stanowisku organu zarzuty z postępowania dyscyplinarnego nie wskazują w ocenie skarżącego, że swoim zachowaniem skarżący wyrządził szkodę w służbie, w mieniu Skarbu Państwa. Skarżący podkreślił przy tym, że z własnego majątku "dołożył do interesu służby" (np. użycie własnego samochodu osobowego bez zwrotu ryczałtu). Nadto, skarżący dodał, że orzeczona kara dyscyplinarna, jej surowość jako taka nie może przesądzić o wysokości obniżenia dodatku. Reasumując, skarżący wskazał, że organy obu instancji naruszyły zakres obiektywności, adekwatności i proporcjonalności przy obniżaniu dodatku oraz nie zweryfikowały dotychczasowego przebiegu służby, gdyż nie było w tej sprawie przeprowadzone żadne postępowanie administracyjne — poprzedzające wydanie obydwu rozkazów personalnych. Kończąc, skarżący stwierdził, że postępowanie administracyjne prowadzone było nieobiektywnie i nacechowane wolą odwetu na skarżącym za wskazanie w zawiadomieniu o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa, naruszeń prawa przez osoby w nim wskazane, co wskazuje, że żadne postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone, a zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji wskazał, iż obniżając dodatek o 50% miał na względzie rodzaj, wagę i okoliczności popełnionych czynów dyscyplinarnych, a co za tym idzie wskazał jakimi kryteriami się kierował przy swojej ocenie, zaznaczając przy tym, że organ nie wyszedł poza dozwolone ramy obniżenia. Komendant Główny Policji uznał za chybiony pogląd strony skarżącej o stosowaniu § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia. Komendant Główny Policji podniósł, że norma ta ma zastosowanie w innych przypadkach, aniżeli wykonanie obowiązku obniżenia dodatku służbowego w związku z ukaraniem dyscyplinarnym. Jako norma o charakterze ogólnym w ocenie organu odwoławczego nie może zostać zastosowana w sytuacjach odpowiadających hipotezie normy szczególnej. Komendant Główny Policji uznał także za chybiony zarzut dotyczący naruszenia udziału strony w postępowaniu. Organ odwoławczy podniósł, że strona skarżąca jako policjant winna znać pragmatyki służbowe, a więc wiedzieć o obligatoryjności obniżenia dodatku, natomiast wybór wielkości obniżenia został poddany wyłącznej ocenie przełożonego, a tak określony przedmiot ze swej istoty nie polega na gromadzenia dowodów. Organ odwoławczy podkreślił, że te dowody z dokumentów, które znalazły się w aktach sprawy są natomiast stronie znane. Komendant Główny Policji uznał, że błędny jest też zarzut naruszenia art. 24 k.p.a. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał na orzecznictwo sądowo - administracyjne, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 74/15, zgodnie z którym "Nie można uznać za uprawniony pogląd, aby pojęcie pracownika organu w znaczeniu, o jakim mowa w art. 24 k.p.a., obejmowało także osobę będącą personalną obsadą tego organu. Wynika to z faktu, iż piastun organu nie działa w sprawie jako pracownik organu, lecz wykonuje kompetencje przypisane organowi, których realizacja oparta jest na obowiązku, a nie uprawnieniu (z wyjątkiem, gdy przepis prawa podjęcie określonego działania pozostawia uznaniu organu administracji publicznej). Kompetencje przypisane przez ustawodawcę konkretnemu organowi nie mogą być bez wyraźnej podstawy prawnej przeniesione na inny organ. Zatem osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej - co do zasady - nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Z uwagi na swą ustrojową i procesową pozycję piastun funkcji monkratycznego organu administracji publicznej podlega zatem wyłączeniu zgodnie z przepisami o wyłączeniu organu w postępowaniu administracyjnym, a nie o wyłączeniu pracowników organu" (vide: wyroki NSA: z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt: I OSK 2401/11; z dnia 7 marca 2013 sygn. akt: I OSK 1186/12; z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt: II GSK 320/13, jak również oraz uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt SK 3/11 OTK-A 2011/10/1 13, Dz. U. 2011/272/1613 oraz A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", 2012 r. Kończąc, Komendant Główny Policji wskazał, że okoliczności, na które się skarżący powołuje nie korelują z podaną podstawą prawną. Komendant Główny Policji podniósł, że fakt wszczęcia śledztwa w sprawie nie jest równoważny ze wszczęciem postępowania przeciwko osobie piastuna organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę wspomnianych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K.N. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2018 r., a także poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta - [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. wydany w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 50% - na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - naruszają obowiązujące przepisy prawa. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, a zatem w granicach sprawy leży wyłącznie ocena przesłanek obniżenia tego dodatku i prawidłowego zastosowania przez organ przepisów dotyczących tej kwestii. Poza granicami sprawy natomiast pozostaje ocena zasadności wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant - [...] w [...] wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 50% skarżącemu, dopuścili się naruszenia przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 104 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 100 i art. 104 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Jednym z dodatków do uposażenia jest dodatek służbowy, który przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku innym niż kierownicze lub samodzielne. Taki dodatek może być przyznany za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Szczegółowe zasady otrzymywania między innymi dodatków służbowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli kierowniczych i samodzielnych stanowiskach) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie do art. 104 ust. 6 ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków 'do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Stosownie do art. 104 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 ,roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przyznanie oraz wysokość dodatku uzależnia się przy tym od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Dodatek służbowy podlega obniżeniu w przypadkach przewidzianych w § 9 ust. 5 wskazanego rozporządzenia. Z treści przytoczonych regulacji wynika, że jeżeli policjant pełni służbę na określonym stanowisku lub realizuje określone zdania, to przysługuje mu dodatek służbowy. Wysokość tego świadczenia zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem - co do zasady - ścisły związek między wysokością dodatku służbowego, a sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia. Ustawodawca w omawianym rozporządzeniu nie ograniczył się tylko do określenia sposobu obliczania wysokości dodatku służbowego. W § 9 ust. 5 wymienił przypadki prowadzące do obniżenia tego świadczenia. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Należy odróżnić przypadki, gdy przesłanka warunkująca dopuszczalność zastosowania określonej instytucji została skonstruowana przy pomocy tzw. pojęcia niedookreślonego od sytuacji, w której prawodawca pozostawił organowi swobodę działania. Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że decyzja obniżająca dodatek służbowy jest tzw. "decyzją związaną", na co wskazuje redakcja § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i użyty tam zwrot: "dodatek służbowy podlega obniżeniu". Organ zobowiązany jest zatem do takiego działania w każdym "szczególnie uzasadnionym przypadku". Takim właśnie zwrotem posługuje się prawodawca w § 9 ust. 5 rozporządzenia, lecz - co należy podkreślić - jednocześnie odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów § 8 ust. 5-8 rozporządzenia, co oznacza, że określone w tych przepisach zasady i wskazane przypadki uzasadniające obniżanie dodatku funkcyjnego należy brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni § 9 ust. 5 rozporządzenia i podejmowaniu decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W tym kontekście jako "szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego należy uznać każdy z przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia, tak więc m.in. przypadek stwierdzonego naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia). Należy bowiem przyjąć, że skoro prawodawca warunkuje (uzależnia) obniżenie dodatku służbowego w granicach określonej wysokości w przypadkach wymienionych w § 8 ust. 8 pkt 1-3 rozporządzenia, to tym samym należy przyjąć, że każdy z tych przypadków traktuje, jako okoliczność stanowiącą podstawę do obniżenia przedmiotowego dodatku. Innymi słowy, każda określona w ww. przepisie rozporządzenia sytuacja stanowi niejako przypadek kwalifikowany (nazwany) stanowiący podstawę do obniżenia dodatku służbowego, zaś klauzula generalna, jaką prawodawca posłużył się w § 9 ust. 5 zd. 1 rozporządzenia ("w szczególnie uzasadnionych przypadkach") oznacza, że podstawą do wydania decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego mogą być również inne (niekwalifikowane) przypadki związane z nienależytym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych (art. 104 ust. 3 ustawy o Policji). Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem organów, które dokonując wykładni § 9 ust. 5 rozporządzenia przyjęły, że konieczność obniżenia dodatku służbowego (poza przypadkiem naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej) zachodzi także w przypadku obniżenia stopnia wywiązywania się z zadań służbowych i spadku jakości realizowanych czynności służbowych poniżej standardu należytości, określonego w art. 104 ust. 3 ustawy, czyli poniżej poziomu uzasadniającego przyznane mu takiego dodatku. Istnieje bowiem ścisły związek pomiędzy dodatkiem służbowym a sposobem wykonywania obowiązków lub pełnienia służby na stanowisku uprawniającym do jego przyznania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2699/11, LEX nr 1138994). W ocenie Sądu ustawodawca w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA ustanowił dwie przesłanki, których łączne spełnienie obliguje organ do obniżenia dodatku funkcyjnego. Pierwsza z nich dotyczy naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych. Drugim zaś warunkiem jest to, że za naruszenie dyscypliny funkcjonariusz musi zostać ukarany karą dyscyplinarną. Zatem niewystąpienie chociażby jednej z powołanych przesłanek uniemożliwia obniżenie policjantowi dodatku funkcyjnego. W sprawie okolicznością niesporną jest, że skarżący K.N. dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, lecz już na dzień wydania rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] nie występowała możliwość skutecznego powoływania się na fakt ukarania policjanta za to przewinienie karą dyscyplinarną. Pomiędzy podjęciem w dniu (...) marca 2010 r. ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego utrzymującego w mocy orzeczoną wobec strony karę nagany a wydaniem w dniu (...) stycznia 2011 r. rozkazu personalnego o obniżeniu dodatku funkcyjnego upłynęło bowiem więcej niż sześć miesięcy. W myśl zaś przepisu art. 135q ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, kara dyscyplinarna nagany podlega zatarciu po upływie sześciu miesięcy od chwili uprawomocnienia się tej kary. Ustawodawca w art. 135q ust. 1 ustawy o Policji sformułował zasadę, że zatarcie kary oznacza uznanie kary za niebyłą. Upływ czasu, po którym następuje zatarcie kary, powoduje więc powstanie takiego stanu jak gdyby funkcjonariusz nie był ukarany dyscyplinarnie. Skoro więc, wskutek zatarcia kary, funkcjonariusza uważa się za niekaranego, to nie występuje przesłanka, o jakiej mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA, czyli nie można już skutecznie powoływać się na fakt ukarania dyscyplinarnego funkcjonariusza. Po zatarciu kary dyscyplinarnej spełniona jest jedynie pierwsza część omawianego przepisu rozporządzenia, czyli występuje naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej. Nie jest natomiast spełniony drugi członu tej normy, co wyklucza zaistnienie podstawy do obniżenia dodatku funkcyjnego. Za przyjęciem zaprezentowanej wykładni przemawia fakt, że racjonalny ustawodawca nie tworzyłby norm prawnych dopuszczających istnienie po stronie funkcjonariusza stanu niepewności co do tego, kiedy organ zechce zrealizować swój obowiązek, o jakim mowa w § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Nadto racjonalny ustawodawca nie tworzyłby przepisów prawa dotyczących zatarcia kary dyscyplinarnej, jeśli zakładałby, że przepisy te pozostaną de facto martwe. Tym samym, Sąd uznał, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant - [...] w [...] - wydając wspomniane rozkazy personalne w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 50% skarżącemu - dopuścili się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Jednocześnie, Sąd uznał, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant - [...] w [...] wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 50% skarżącemu, dopuścili się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa. Zdaniem Sądu, należy bowiem wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zrachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant – [...] w [...] wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 50% skarżącemu, dopuścili się jednak istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych przewidzianych w art. 104 ustawy o Policji, a tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. Przechodząc do oceny legalności obu spornych rozkazów personalnych, na wstępie należy bardzo wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych: 1) podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach obowiązujących stawek, 2) obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Ponowne obniżenie dodatku funkcyjnego w trybie, o którym mowa, może nastąpić na podstawie kolejnej oceny dokonanej po upływie co najmniej 6 miesięcy. Obniżenie dodatku funkcyjnego może mieć dwojaki charakter: fakultatywny lub obligatoryjny. Fakultatywne obniżenie wysokości dodatku funkcyjnego może wynikać zarówno z oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, jak i w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. Obligatoryjne obniżenie tego dodatku wynosi od 20 do 50% otrzymywanej stawki i następuje w sytuacji wystąpienia przynajmniej jednej z następujących przesłanek: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej; 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość są uzależnione od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku służbowego nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której była mowa wyżej. Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w granicach obowiązujących stawek w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Z treści przytoczonych regulacji wynika, że jeżeli policjant pełni służbę na określonym stanowisku lub realizuje określone zdania, to przysługuje mu dodatek służbowy. Wysokość tego świadczenia zależy przede wszystkim od sposobu wykonywania przez funkcjonariusza powierzonych mu obowiązków i zadań służbowych. Zachodzi zatem - co do zasady - ścisły związek między wysokością dodatku służbowego a sposobem wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych oraz należytym pełnieniem służby na stanowiskach uprawniających do przyznania tego świadczenia. Prawodawca w omawianym rozporządzeniu nie ograniczył się tylko do określenia sposobu obliczania wysokości dodatku służbowego. Prawodawca stanowiąc w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., że dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach, odesłał jednocześnie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Regulacja zawarta w § 8 ust. 5-8 dotyczy dodatku funkcyjnego. Oczywistym zatem jest, że w sprawach dotyczących dodatku służbowego powyższe unormowanie odnoszące się do odrębnego świadczenia, to jest dodatku funkcyjnego, nie może mieć bezpośredniego zastosowania. Możliwe jest natomiast odpowiednie stosowanie tego unormowania, dzięki odesłaniu zawartemu w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Taki zabieg jest dość często stosowany w praktyce legislacyjnej. Pozwala on na uniknięcie powtarzania takich samych warunków, które z założenia mają odnosić się do różnych, odrębnych instytucji prawnych. Zawarte w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. odesłanie do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 rozporządzenia oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami są stany wyszczególnione w tych ostatnio wymienionych przepisach. Zatem przypadkami powodującymi obniżenie dodatku służbowego są: naruszenie dyscypliny służbowej, nienależyte wywiązywanie się z obowiązków służbowych, nienależyta realizacja zadań i czynności służbowych, a także zmiana zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustanie innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie przedmiotowego dodatku w dotychczasowej wysokości. Przy próbie odmiennej interpretacji regulacji zawartej w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. należałoby przyjąć, że dodatek służbowy obniża się zarówno w niezdefiniowanych "szczególnie uzasadnionych przypadkach", jak też we wszystkich stanach wyszczególnionych w § 8 ust. 5-8 rozporządzenia. Takie odczytywanie sensu przedmiotowego unormowania nie jest jednak uzasadnione. Gdyby prawodawca zamierzał aż tak rozszerzyć katalog przesłanek skutkujących obniżeniem dodatku służbowego, to taki zamysł musiałby wyrazić wprost, Z podobnych przyczyn niedopuszczalne jest zawężenie dopuszczalności stosowania przedmiotowych sankcji tylko do przypadków szczególnie uzasadnionych, z pominięciem regulacji, do których odsyła § 9 ust. 5 rozporządzenia. Nieuprawniona jest również stawiana przez Sąd I instancji teza, że skoro w zdaniu pierwszym § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. mowa jest o "szczególnie uzasadnionych przypadkach", to tylko z tego powodu należy przyjąć, że także w sytuacji przewidzianej § 8 ust. 8 obniżenie dodatku należy wyłącznie do swobodnego uznania organu, nie jest zaś jego obowiązkiem. Kwestii charakteru decyzji w sprawach finansowych nie można domniemywać. Prawodawca w tekście prawnym powinien zatem stwierdzić, czy pozbawienie lub ograniczenie określonych uprawnień finansowych jest obowiązkiem organu, czy też mieści się w zakresie przyznanego mu prawa wyboru określonego rozstrzygnięcia. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy w sprawach finansowych funkcjonariuszy służb mundurowych muszą być interpretowane ściśle. Niedopuszczalna jest ani rozszerzająca ani zawężająca ich wykładnia. W związku z tym jeszcze raz przypomnieć należy, że w § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. mowa jest o tym, że dodatek służbowy "podlega obniżeniu". Natomiast w § 8 ust. 8 rozporządzenia, który to przepis miał zastosowanie w niniejszej sprawie, posłużono się zwrotem "dodatek obniża się". Oznacza to, że decyzje w tym zakresie mają charakter związany. Nie są one natomiast podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Tym samym organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego. Uznaniu właściwych przełożonych pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego. W zależności od własnej oceny przedmiotowe świadczenie mogą bowiem obniżyć w granicach od 20 do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego. Z powyższych względów sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. uznać należy za zasadny. Trafne jest bowiem stanowisko organu skarżącego kasacyjnie, że określone w § 8 ust. 5-8 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. przesłanki uzasadniające obniżanie dodatku funkcyjnego należy brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni § 9 ust. 5 rozporządzenia oraz przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. "Szczególnie uzasadniony przypadek" obniżenia dodatku służbowego stanowi każda z sytuacji wymienionych w § 8 ust. 8 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., w tym między innymi przypadek naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r.). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżącemu K.N. obniżono dodatek służbowy w związku z orzeczeniem Komendanta - Rektora [...] w [...] wskazał nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2018 r., o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W ocenie organów obu instancji w sprawie wystąpiła przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., a zatem obniżenie policjantowi dodatku służbowego było obligatoryjne z uwagi na charakter przewinień dyscyplinarnych skarżącego, polegającego na niewykonaniu lub nierzetelnym wykonaniu czynności służbowych (art. 132 ust. 1 ust. 2, ust. 3 pkt 2 oraz 3 ustawy o Policji), a także rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej (ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku), w pełni uzasadniały w ich ocenie obniżenie otrzymywanego dodatku służbowego. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 684/10 "Dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Ponadto ustalenie wysokości dodatku pozostawione zostało uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą otrzymać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami." Wszczynając postępowanie w sprawie obniżenia dodatku służbowego należało zatem wykazać, że wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, a następnie dokonać oceny okoliczności uzasadniających obniżenie dodatku służbowego i ocenę tę odnieść do przyjętej stawki procentowej. Przyczyną obniżenia dodatku służbowego skarżącemu w niniejszej sprawie, było wymierzenie kary dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2018 r. o obniżeniu dodatku służbowego wskazał, że obniżając dodatek o 50% wziął pod uwagę charakter popełnionego przewinienia, jego skutki oraz rodzaj i wymiar orzeczonej kary. Również z uzasadnienia decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 15 października wynika, że główną przyczyną obniżenia dodatku służbowego w maksymalnej wysokości była surowość orzeczonej kary dyscyplinarnej. Organ odwoławczy przyjął że ranga, charakter i skutki popełnionego przewinienia uzasadniały zastosowanie w tym przypadku maksymalnej, przewidzianej przepisami stawki procentowej obniżenia dodatku służbowego. W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw do stosowania tego rodzaju automatyzmu, bowiem nawet wymierzenie policjantowi surowej kary dyscyplinarnej nie musi oznaczać obniżenia dodatku służbowego o 50%, to jest maksymalną przewidzianą przepisami stawkę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela takiej wykładni przepisów rozporządzenia, która prowadzi do wniosku, że w przypadku dyscyplinarnego ukarania policjanta, obligatoryjne staje się obniżenie dodatku służbowego. Gdyby tak było, to przepis § 9 regulowałby zagadnienie obniżenia dodatku służbowego wprost, tak jak uczynił to w odniesieniu do obniżenia dodatku funkcyjnego, tymczasem w ust. 5 odsyła on do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8. W § 9 ust. 5 rozporządzenia sformułowana została samodzielna przesłanka obniżenia dodatku służbowego, którą stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek". W pierwszej kolejności organ powinien zatem ustalić, że taki szczególnie uzasadniony przypadek miał miejsce, a następnie odpowiednio zastosować przepisy § 8 rozporządzenia. W ocenie sądu, prowadząc postępowanie w sprawie obniżenia dodatku służbowego, organ powinien wziąć pod uwagę również te okoliczności, które stanowiły podstawę jego przyznania i miały wpływ na jego wysokość, określone w § 9 ust. 2 rozporządzenia. To zaś prowadzi do wniosku, że w przypadku ukarania policjanta dyscyplinarnie organ powinien szczegółowo uzasadnić z jakich względów uznał wszczęcie postępowania za uzasadnione, a następnie wyjaśnić jakimi przesłankami kierował się ustalając procentową stawkę obniżenia dodatku. W realiach niniejszej sprawy organ wszczynając postępowanie z góry założył, że dokona obniżenia stawki o 50%, a więc w maksymalnej przewidzianej przepisami wysokości, co wprost wynika z treści postanowienia o wszczęciu postępowania. Taki sposób procedowania należy uznać za niedopuszczalny z punktu widzenia zasad postępowania, które powinno opierać się na zasadzie pogłębiania zaufania obywatela do państwa, obiektywizmu i wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Jednocześnie organ nie uzasadnił jakimi przesłankami kierował się obniżając skarżącemu dodatek służbowy o 50%, wskazał jedynie, że o wysokości zastosowanej stawki procentowej zdecydowała surowość wymierzonej kary dyscyplinarnej, charakter popełnionego przewinienia oraz jego skutki, przy czym zaniechał wyjaśnienia jakie względy przesądziły o zastosowanej stawce procentowej. Innymi słowy organ uzasadnił wydanie decyzji w niniejszej sprawie istnieniem innej decyzji, którą skarżący został ukarany dyscyplinarnie, nie czyniąc przy tym żadnych własnych ustaleń w zakresie przesłanek obniżenia dodatku służbowego. W konsekwencji, stwierdzić trzeba zatem, iż dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Komendant Główny Policji winien ustalić okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 104 ustawy o Policji, w zgodzie z art. 77 § 1 k.p.a., tj. wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć, a następnie ocenić - zgodnie z ustanowioną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant - [...] w [...], wydając sporne rozkazy personalne w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 50% skarżącemu, dopuścili się istotnego naruszenia prawa, co w konsekwencji daje podstawę do ich uchylenia. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - stwierdzić, że wydając analizowane rozkazy personalne, zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant - [...] w [...] dopuścili się nie tylko naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 104 ustawy o Policji, ale w konsekwencji również - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a., oraz art. 7 Konstytucji RP. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - rozstrzygając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.