II SA/Wa 370/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Kołodziej(spr.), Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. znak: [...], nr [...] o utracie przez M.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2015 r. z powodu upływu okresu jego pobierania oraz orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2014 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. M.K. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna w dniu [...] września 2014 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], nr [...], orzekł o uznaniu strony za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2014 r. na okres 365 dni. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...], nr [...] orzekł o utracie przez M.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2015 r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Starosta [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. o utracie przez M.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2015 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] Starosta [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. o utracie przez M.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2015 r. Po wznowieniu postępowania z urzędu objętego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r. o utracie przez M.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2015 r., a także, na mocy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b i art. 33 ust. 4 pkt 1, ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 k.p.a., orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2014 r., nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji M.K. wniósł odwołanie podnosząc, że nie pracował przez cały okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, a jedynie od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. Wskazał, że pracodawca poinformował go, że nie ma obowiązku zawiadamiania urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia. Ponadto zwrócił się z prośbą o ustalenie obowiązku zwrotu pobranego zasiłku za jeden miesiąc, ponieważ jego zatrudnienie trwało tylko kilka dni. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Wojewoda [...] powołaną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, tj. bezrobotnym może być osoba niepozostająca w stosunku pracy lub niewykonująca innej pracy zarobkowej. Podjęcie zatem zatrudnienia stanowi okoliczność wykluczającą posiadanie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W toku postępowania organ odwoławczy ustalił, że w dniu [...] listopada 2015 r. M.K. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] oświadczenie, że pracował na umowę zlecenie, ale nie pamięta daty rozpoczęcia wykonywania pracy oraz, że zobowiązuje się dostarczyć umowę do dnia [...] grudnia 2015 r. W dniu [...] grudnia 2015 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęło świadectwo pracy z dnia [...] października 2014 r. wystawione przez [...] P.L. w [...], potwierdzające zatrudnienie M.K. w okresie od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda [...] stwierdził, że skoro M.K. w dniu [...] września 2014 r. podjął zatrudnienie, o czym nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w [...], mimo ciążącego na nim obowiązku, o którym został pouczony, potwierdzając to własnoręcznym podpisem złożonym na "Pouczeniu dla osób rejestrowanych z prawem do zasiłku" w dniu [...] września 2014 r., Starosta [...] prawidłowo wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., uchylając własną decyzję ostateczną z dnia [...] września 2015 r. o utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2015 r. z powodu okresu jego pobierania oraz orzekając o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2014 r., nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się zaś do wniosku strony dotyczącego zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych organ odwoławczy wyjaśnił, że należy to do kompetencji Starosty [...]. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...], w której zakwestionował to rozstrzygnięcie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pracował zaledwie 10 dni, a pracodawca obiecał, iż informację o zatrudnieniu przekaże do odpowiedniego organu. Obecnie jest bezrobotny, bez dochodu i pozostaje na utrzymaniu chorej matki. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżący podtrzymał skargę wnosząc o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na oparciu rozstrzygnięcia na dowodzie pozyskanym przez organ I instancji już po zakończeniu postępowania, po wpłynięciu odwołania oraz przekazaniu akt sprawy do organu II instancji, 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącemu co do przeprowadzonego przez organ II instancji dowodu z umowy o pracę, 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w sytuacji gdy prawidłowe było jej uchylenie, 5. art. 132 w zw. z art. 133 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organ I instancji postępowania administracyjnego i zbierania dalszych dowodów zmierzających do obalenia zarzutów odwołania po wpłynięciu odwołania. Zaznaczył, że wskazywana przez niego okoliczność podjęcia zatrudnienia zaledwie przez 10 dni w okresie rejestracji jako bezrobotny, powinna być wyjaśniona w sposób jednoznaczny. Temu celowi służyć miało zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Dopuszczony przez Wojewodę [...] dokument w postaci kserokopii umowy o pracę nie określa świadczonego stosunku i ewentualnych związanych z tym powinności i obowiązków. Powyższy stan oznacza, że organ odwoławczy powinien wyjaśnić wątpliwości co do charakteru wykonywanych przez niego czynności zwłaszcza w sytuacji, gdy konsekwentnie zaprzeczał faktowi zatrudnienia przez cały okres, w którym posiadał status osoby bezrobotnej. Ponadto podkreślił, że organ pozbawił go możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do dowodu w postaci umowy o pracę. Świadczy o tym brak zawiadomienia o zwróceniu się do pracodawcy z prośbą o przesłanie uwierzytelnionej kserokopii umowy o pracę, szybkie wydanie decyzji, co uniemożliwiło powiadomienie o możliwości wypowiedzenia się przed jej wydaniem co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Wbrew twierdzeniom organu, pouczenie w postanowieniu o wznowieniu postępowania o treści art. 10 § 1 k.p.a. nie czyni zadość zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. W ocenie skarżącego konieczność dopuszczenia nowego dowodu obligowało organ odwoławczy do umożliwienia mu zapoznania się z jego treścią i zgłoszenia ewentualnych żądań, odmienną rzeczą jest natomiast okoliczność, czy by z tej możliwości skorzystał. Organ powinien zatem wykazać, czy i jaki związek istnieje pomiędzy przyjętą nową okolicznością skutkującą utratą statusu bezrobotnego z powodu podjęcia pracy zarobkowej, a utratą statusu bezrobotnego z uwagi na 10-dniowe próby podjęcia pracy, a jej rzeczywistym wykonywaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] wydana w związku ze wznowieniem postępowania w sprawie stwierdzenia utraty przez M.K. statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zaskarżona decyzja została podjęta w wyniku wznowienia postępowania ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.); powoływanej dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tego aktu. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wprowadza definicję legalną bezrobotnego wskazując, że pojęcie to oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Pod pojęciem innej pracy zarobkowej ustawodawca rozumie wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy). Stosownie do treści art. 74 tej ustawy, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Jak wynika ze stanu faktycznego ustalonego przez organ I instancji, M.K. po zarejestrowaniu się jako bezrobotny uzyskał status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2014 r. Od dnia [...] września 2015 r. utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu [...] grudnia 2015 r. skarżący stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] celem ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna, przedstawiając świadectwo pracy z dnia [...] października 2014 r., z którego wynikało, że w okresie od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. był zatrudniony u pracodawcy [...] P.L. w [...] w pełnym wymiarze czasu pracy. O fakcie powyższego zatrudnienia, wbrew obowiązkom wynikającym z ustawy, M.K. nie poinformował urzędu pracy, choć został o tym pouczony, o czym świadczy jego własnoręczny podpis złożony na "Pouczeniu dla osób rejestrowanych z prawem do zasiłku" w dniu [...] września 2014 r. Powyższa informacja uzyskana w dniu [...] grudnia 2015 r. przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] spowodowała wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r., uchylenie tej decyzji i pozbawienie M.K. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku od dnia [...] września 2014 r., to jest od daty podjęcia pracy zarobkowej. W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Bezsprzecznie nieznaną wcześniej Staroście [...] okolicznością jest fakt podjęcia przez skarżącego zatrudnienia w okresie od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. na podstawie umowy zlecenia. Okoliczność ta nieznana wcześniej organowi miałaby wpływ na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] września 2015 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie powinien wykazać, czy i jaki istnieje związek pomiędzy przyjętą nową okolicznością skutkującą utratą statusu bezrobotnego z powodu podjęcia pracy zarobkowej, a utratą statusu bezrobotnego z uwagi na 10-dniowe próby podjęcia pracy, a jej rzeczywistym wykonywaniem. Zaistniała w dniu [...] września 2014 r. okoliczność faktyczna w postaci podjęcia pracy zarobkowej przez M.K. spowodowała, że przestał, w świetle treści art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia, spełniać od tego dnia przesłanki konieczne do uznania go za osobę bezrobotną. Tymczasem decyzją wydaną, na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, Starosta [...] potwierdził stan prawny po ustaleniu momentu niespełnienia warunku. Termin utraty statusu osoby bezrobotnej w razie wydania decyzji, na podstawie powołanego wyżej przepisu, określony został poprzez odesłanie do momentu niespełniania warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy i konieczne jest ustalenie go przez starostę w zależności od okoliczności sprawy. Tym samym ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, z których wynika inny moment niespełnienia przez stronę warunków do uznania jej za osobę bezrobotną niż przyjęty w decyzji z dnia [...] września 2015 r., uzasadniało wznowienie postępowania w kwestii utraty statusu osoby bezrobotnej w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydanie nowego rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodne z którym organ po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zauważyć należy, że prawo do pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych jest ściśle związane z posiadaniem statusu osoby bezrobotnej co wynika m. in. z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, który stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu przy spełnieniu dodatkowych, określonych w tym przepisie warunków. Tym samym utrata statusu osoby bezrobotnej powoduje utratę przez daną osobę prawa do zasiłku, co powinno być stwierdzone przez organ łącznie z pozbawieniem statusu bezrobotnego w drodze decyzji deklaratoryjnej, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] odpowiadały prawu mimo dostrzeżonych przez Sąd uchybień przepisów postępowania, które to uchybienia nie mogły mieć jednak istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Do tych uchybień należą braki w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji, które nie zawierały wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji dotyczącej przesłanek wznowienia postępowania. Organ I instancji powołał wprawdzie w podstawie prawnej decyzji art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., jednak nie przytoczył treści tych przepisów, a także nie omówił tego nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Podobnie uczynił w swoim rozstrzygnięciu Wojewoda [...] wskazując jedynie, że decyzja organu I instancji wydana została w postępowaniu wznowionym. Stanowi to wyraźne uchybienie treści przepisu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna posiadać uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niemniej uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem zawarte w decyzji ustalenia faktyczne oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji umożliwiło sądowi administracyjnemu kontrolę zaskarżonych decyzji i ustalenie trybu, w jakim rozstrzygnięcia te zostały wydane. Jak wskazano wyżej, w ustalonym stanie faktycznym organ I instancji zasadnie wznowił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, bowiem zaszły okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. zauważyć należy, że organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nie zawiadomił M.K. o prawie brania udziału w każdym stadium postępowania i prawie wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy ze skarżącym, że pouczenie w postanowieniu o wznowieniu postępowania o treści art. 10 § 1 k.p.a., nie czyni zadość zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. Przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy strona również nie została poinformowana o prawie wypowiedzenia się co do zebranego materiału, niemniej skarżący nie wykazał, w jaki sposób uchybienie to wpłynęło na jego sytuację procesową i uniemożliwiło mu dokonanie czynności procesowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Brak takiego wyjaśniania uniemożliwia uznanie tego zarzutu za zasadny, bowiem to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Za nietrafny natomiast należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § k.p.a. w związku z art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 132 k.p.a. w zw. z art. 133 k.p.a., przez niezebranie w sposób wystarczający materiału dowodowego, niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego, czy też nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, przedłożone świadectwo pracy z dnia [...] października 2014 r., z którego wynikało, że w okresie od dnia [...] września 2014 r. do dnia [...] października 2014 r. był zatrudniony u pracodawcy [...] P.L. w [...] w pełnym wymiarze czasu pracy stanowi, w ocenie Sądu, wystarczający dowód wykonywania przez skarżącego innej pracy zarobkowej, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 i 11 ustawy o promocji zatrudnienia. Kwestionując ustalenia organu w tym względzie, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, jak również twierdzeń, mających świadczyć, że są one sprzeczne z obiektywnie istniejącym stanem faktycznym sprawy. Wobec tego organ nie miał jakichkolwiek podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie takich okoliczności jak dzień faktycznego rozpoczęcia wykonywania pracy i okres jej faktycznego wykonywania. Żadnych dowodów przeciwnych skarżący nie przedłożył także w postępowaniu sądowym. Reasumując, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę.