II SA/Wa 371/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego. W treści skargi skarżąca zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 278 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy). Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, opiera rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., II FZ 452/06). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie dowiodła, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy ewentualny zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie wykazała też, jak utrata uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego wpłynie na całościową sytuację materialną i czy grozi to wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżąca nie wyjaśniła nadto, jaki będzie faktyczny skutek wykonania zaskarżonej decyzji na płaszczyźnie jej sytuacji majątkowej oraz czy zmniejszony dochód przekłada się na niebezpieczeństwo poniesienia znacznej i trudnej do naprawienia szkody. Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżąca powinna w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Brak wskazania powyższych okoliczności czyni niemożliwym uwzględnienie wniosku. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.