II SA/Wa 372/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: -Małgorzata Borowiec Przewodniczący Sędzia NSA (del.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. na nieudzielanie przez Prezesa Sądu Najwyższego informacji dotyczącej prawomocności orzeczeń Sądu Najwyższego postanawia -odrzucić skargę- Na wstępie należy zważyć, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, 1198 z późn. zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, rozważając kwestię ewentualnej bezczynności Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego należy dokonać analizy charakteru informacji publicznej i w konsekwencji ustalić dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w przedmiotowym przypadku. Zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega każda informacja o sprawach publicznych a zobowiązane do jej udostępnienia są podmioty określone w art. 4 ustawy będące w jej posiadaniu. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć dane o sprawach publicznych, a w szczególności każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Udostępnienie informacji publicznej zobowiązany podmiot dokonuje w formie czynności materialno-technicznej, zaś odmowa udzielenia informacji publicznej dokonywana jest w formie decyzji. Istotne jest, iż podjęcie wspomnianych wyżej czynności uzależnione jest od spełniania przesłanek zarówno o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym, co oznacza, iż dana wiadomość powinna stanowić informację publiczną, natomiast podmiot wezwany do jej udzielenia powinien być jej dysponentem, zobowiązanym do jej udzielenia. Bez wątpienia obowiązek udostępniania informacji publicznej ciąży także na sądach. Nie wywołuje więc wątpliwości, iż obowiązkiem informacyjnym i odpowiadającym mu prawem do informacji objęte są dane dotyczące pracy organizacyjnej sądu, jego struktury, czy też osób pełniących funkcje publiczne. Podkreślenia jednakże wymaga, iż korzystanie z prawa do informacji nie może prowadzić do dokonania innych czynności przewidzianych w procedurach sądowych, jak np. dokonania wykładni wyroku, czy też nie może stanowić ingerencji w działalność sądu. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazuje na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej prawomocności orzeczeń Sądu Najwyższego. Należy stwierdzić, iż dokonanie wykładni wyroku, bądź wyjaśnienie danego przepisu prawa będącego elementem procedury sądowej nie stanowią informacji publicznej, zaś sąd nie jest w tym przypadku podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, jak również nie ma obowiązku wydania w tym zakresie decyzji. W omawianej sytuacji nie zostają bowiem spełnione przesłanki zarówno o charakterze podmiotowym, jak i przedmiotowym. W tej sytuacji skarga na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego - jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. I z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 i §3 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.