II SA/Wa 372/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. O. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż organ I instancji we wrześniu 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia W. O. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną z Ministerstwa Sprawiedliwości informacją o skazaniu go w postępowaniu karnym. Wymieniony Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia 4 lutego 2010 r.) został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 219 k.k., za co skazano go na karę grzywny w wysokości 700 zł (k. 115). Uznając, że ustalone w toku postępowania okoliczności spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zakończył prowadzone postępowanie administracyjne wydaniem, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2, decyzji cofającej W. O. pozwolenie na broń myśliwską. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Podniosła, iż jej skazanie nastąpiło w lutym 2010 r., kiedy to obowiązywała ustawa o broni i amunicji sprzed nowelizacji, zatem zasadne jest rozstrzygnięcie jej sprawy według stanu prawnego istniejącego w dacie uprawomocnienia się wyroku karnego, a nie w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego. Wydając decyzję na podstawie nowych przepisów organ złamał zasadę nie działania prawa wstecz. Ponadto strona wskazała, że nie była dotychczas skazana, ma dobrą opinię w społeczeństwie, jest zaangażowana w sprawy lokalne oraz Cechu Rzemiosł Różnych, gdzie od wielu lat pełni różne funkcje członkowskie. Organ odwoławczy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści tego przepisu prawa w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania m.in. za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jak z powyższego wynika, samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w drodze postępowania dowodowego. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie m.in. skazanej za przestępstwa umyślne. Ustalenie, że W. O. został skazany za przestępstwo umyślne z art. 219 k.k. (naruszenie przepisów prawa o ubezpieczeniach społecznych), jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Nawiązując do podniesionej przez stronę w odwołaniu kwestii nowelizacji ustawy o broni i amunicji z dnia 11 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. i jej oceny, że wprowadzone zmiany nie powinny jej dotyczyć, bowiem została skaza w lutym 2010 r., a zatem przed jej wejściem w życie, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni zostało wszczęte dnia [...] września 2011 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, co oznacza, że sprawa mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż W. O. jest skazany za czyn z art. 219 k.k. stanowiący przestępstwo umyślne. Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż skazanie nastąpiło przed wejściem w życie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Istotą tego przepisu jest bowiem samo skazanie, a nie data tego skazania, a z jego brzmienia wynika, że do jego zastosowania musi zaistnieć dana okoliczność, tj. skazanie. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z działaniem prawa wstecz, lecz z bezpośrednim jego działaniem w związku z istnieniem stanu faktycznego (tj. skazania) w dacie obowiązywania przedmiotowego przepisu. Reasumując organ stwierdził, że decydujące znaczenie dla sposobu rozpatrzenia sprawy miał obowiązujący w dacie podjęcia decyzji stan prawny, w tym przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, w związku z czym organa Policji nie mogły pominąć faktu skazania W. O. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji W. O. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195). W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację podniesioną w postępowaniu administracyjnym oraz stwierdził, iż Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż utrzymał w mocy decyzję, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż w przepisie art. 3 ustawy nowelizującej ustawodawca określił, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to a contrario, że w sprawach wszczętych, począwszy od 10 marca 2011 r., należy stosować przepisy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia W. O. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich zostało wszczęte w dniu [...] września 2011 r. To zaś skutkuje stosowaniem w tym postępowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od 10 marca 2011 r. Nietrafna jest w tym zakresie argumentacja pełnomocnika skarżącego, że organy Policji winne były stosować przepisy w brzmieniu dotychczasowym, jako prawo obowiązujące w dniu popełnienia czynu zabronionego. Zasada lex retro non agit mogłaby być bowiem rozważana jedynie w sytuacji, gdyby ustawodawca nie uregulował kwestii intertemporalnych w powołanym przepisie art. 3 ustawy nowelizującej. Natomiast data popełnienia czynu zabronionego nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż ustawodawca we wspomnianym przepisie art. 3 kwestię, w jakim brzmieniu przepisy należy stosować, uzależnił wprost od daty wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, a nie od daty popełnienia czynu zabronionego. Przechodząc do meritum należy podnieść, iż w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt [...], prawomocnym od dnia 4 lutego 2010 r., W. O. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 219 k.k. i skazany na stosowną karę. Przedmiotem przestępstwa określonego w art. 219 k.k. jest pracodawca, który jest zobowiązany do zgłaszania zgodnie z prawdą wszelkich danych mających wpływ na prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz ich wysokości. Przestępstwo, za które został prawomocnie skazany skarżący, bez wątpienia jest przestępstwem umyślnym kierunkowym, co zasadnie podniósł organ w zaskarżonej decyzji. Zatem wobec wystąpienia przesłanek określonych w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego pozwolenia na broń. Decyzja wydawana na tej podstawie nie narusza prawa, a tym bardziej w sposób rażący. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.