II SA/Wa 372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 372/14 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżącemu – M. O., w toku postępowania w niniejszej sprawie, zostało przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (k-30 akt sprawy). Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła na pełnomocnika strony adw. A. G. (k-55 akt sprawy). Wyznaczony adwokat został poinformowany o terminie rozprawy pismem Sądu z dnia 5 sierpnia 2014 r., które – zgodnie z art. 67 § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zostało doręczone na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 7 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, k-73). Na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego, nieobecny na rozprawie, został prawidłowo zawiadomiony o jej terminie (protokół rozprawy, k-75 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2014 r. oddalił skargę M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W dniu 20 października 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie), skarżący osobiście złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku, załączając stosowny wniosek. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że dowiedział się o treści wydanego w sprawie wyroku w dniu 17 października 2014 r., przeglądając bazę orzeczeń sądowych w internecie. Wyjaśnił, że w rozmowie telefonicznej jego pełnomocnik oświadczył, iż nie wiedział o terminie rozprawy i dlatego się na nią nie stawił oraz nie poinformował go o terminie rozprawy oraz o jej wyniku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała zostać dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2014 r. oddalił wniesioną przez M. O. skargę. Stosownie do art. 141 § 2 cytowanej ustawy, w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie sporządza się na wniosek strony (jej pełnomocnika), zgłoszony w terminie siedmiu dni, od dnia ogłoszenia wyroku. Oznacza to, że ustawowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia upływał z dniem 14 października 2014 r. Należy stwierdzić, że przesyłka Sądu, zawierająca informację o terminie rozprawy została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 7 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru pisma, k-73 akt sprawy). Natomiast, jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący o dacie wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o jego treści dowiedział się dopiero w dniu 17 października 2014 r., przeglądając bazę orzeczeń sądów administracyjnych w internecie, i to z tym dniem powziął wiadomość o powstałym uchybieniu. Dlatego w tym przypadku, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2014 r., należy uznać dzień, w którym strona dowiedziała się o stanie sprawy, tj. dzień 17 października 2014 r. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu, nadany w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 20 października 2014 r., został wniesiony w terminie, określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Rozpatrując merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, należy wskazać, że powinien on powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia, spowodowane nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swoim zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.). Trzeba podkreślić, że w orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż osoba podejmująca czynności w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała określonych czynności procesowych. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż strona jest reprezentowana w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, wyznaczonego w ramach przyznanego skarżącemu, na jego wniosek, prawa pomocy (pismo ORA w [...], k-55 akt sądowych). Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 244 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym od dnia 10 kwietnia 2010 r., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem mu pełnomocnictwa (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OZ 314/12, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w jednakowy sposób traktuje wszystkie strony postępowania, a przestrzeganie ustawowych terminów do dokonania określonych czynności procesowych warunkuje ich prawną skuteczność. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, warunkiem przywrócenia terminu jest brak winy tego pełnomocnika w niedokonaniu czynności procesowej w ustawowym terminie. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż pełnomocnik poinformował go, że nie został powiadomiony o terminie rozprawy. Należy stwierdzić, że z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy w niniejszej sprawie zostało prawidłowo doręczone na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego – zostało odebrane przez upoważnionego pracownika, który potwierdził odbiór przesłanego przez Sąd pisma datą, własnoręcznym podpisem oraz prezentatą kancelarii z datą wpływu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że podmiot reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nastąpiło z winy jego pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1112/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 330/13). Od adwokata, jako profesjonalnego pełnomocnika, wymaga się bowiem szczególnej dbałości o prowadzone sprawy i podejmowania wszelkich, zgodnych z prawem czynności, w celu jak najlepszego wywiązywania się z powierzonych obowiązków. Przyjmując obiektywny miernik staranności, której należy wymagać od fachowego pełnomocnika, trzeba stwierdzić, że pełnomocnik odpowiada za błędy i zaniechania pracownika kancelarii. Właściwa organizacja wewnętrznej pracy kancelarii jest traktowana, jako dochowanie staranności, warunkującej brak winy w uchybieniu terminu. Odpowiedzialność profesjonalnego pełnomocnika obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód (postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 336/14, publ. LEX nr 1461922, postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 149/14, publ. LEX 1469523, postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 412/14, publ. LEX nr 1467718). Stąd też argumentacja wniosku nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku było spowodowane przyczynami wskazującymi na brak winy. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.