II SA/Wa 372/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu postanawia: - odrzucić zażalenie - Postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę Z. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu. W dniu 15 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł pismo zatytułowane "Zażalenie" wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków oraz zażądał zmiany zaskarżonego postanowienia w ten sposób, aby przyjąć do rozpoznania skargę Z. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu zażalenia wnoszący stwierdził, że dołączył do niego oryginalne pismo (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) datowane na dzień 16 grudnia 2015 r. skierowane przez Z. K. do organu. Na piśmie tym znajduje się dowód złożenia go w Urzędzie Miasta [...] z prezentatą 17 grudnia 2015 r. W zażaleniu podkreślone zostało, że Z. K. wezwana przez sąd do uzupełnienia braków działała osobiście bez pełnomocnika. Natomiast z uwagi na bardzo zaawansowany wiek 90 lat oraz bardzo zły stan zdrowia potwierdzony zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2016 r., skarżąca nie zdawała sobie sprawy ze znaczenia i wagi wezwania sądowego oraz konsekwencji nie udzielenia sądowi odpowiedzi a także braku złożenia dokumentu, do których była przez sąd wzywana. Pełnomocnik podniósł, że z załączonego do zażalenia dokumentu, wynika, że skarżąca była cały czas w posiadaniu pisma, o które Sąd wnioskował. Dokument ten został, sporządzony i opatrzony własnoręcznym podpisem Z. K. w dniu 16 grudnia 2015 r. oraz złożony w Wydziale Obsługi Mieszkańców dla Dzielnicy [...] w dniu 17 grudnia 2015 roku. Treść dokumentu wskazuje, że w istocie może on być zakwalifikowany jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem pełnomocnika skarżącej uznać należy, że Z. K. skutecznie wniosła do organu własnoręcznie podpisane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wobec wydania uchwały z dnia [...] grudnia 2015 roku nr [...]. Zatem został spełniony warunek o jakim mowa w art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym pozwalający na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W zażaleniu powołano się także na zaawansowany stan zniedołężnienia skarżącej, który jest wynikiem, tak jej wieku (90 lat), jak i wielu bardzo poważnych schorzeń. Podniesiono, że okoliczności takie nie zostały zawinione przez skarżącą, nie są także wynikiem jej zaniedbania lub braku należytej staranności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 177a ppsa). Z zestawienia treści art. 173 § 1 z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 194 § 1 pkt 1a ustawy, wynika, że na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna. W związku z powyższym zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 173 § 1 ustawy. Wniesionego w dniu 15 czerwca 2016 r. pisma, nie można również uznać za skargę kasacyjną, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia co zgodnie z art. 177 a p.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym. Profesjonalny pełnomocnik powinien zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w treści skargi kasacyjnej wskazać naruszone przepisy, jako podstawy kasacyjne. Wnoszący ma obowiązek literalnego wyliczenia podstaw kasacyjnych oraz określenia, na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA I GSK 1027/14 z dnia 13.01.2016 r. LEX nr 2032546). Wymagania odnoszące się do skargi kasacyjnej spowodowane są tym, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten może badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z dnia 08.12.2015 r. sygn. akt II OSK 909/14 LEX nr 1989272). W związku z powyższym zażalenie z dnia 15 czerwca 2016 r. wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.