II SA/Wa 380/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata S. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Szef Służby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z poźn. zm.), art. 105 pkt 6, oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 i Nr 201, poz. 1540 oraz Nr 182, poz. 1228) po rozpoznaniu odwołania K. S. z dnia [...] października 2012 r. uzupełnionego pismem z dnia [...].10.2012 r. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby: - utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia odwołującej ze służby z powodu choroby trwającej dłużej niż rok na podstawie art. 105 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 z poźn. zm.). Odwołująca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożyła wyjaśnienia w kwestii zasadności wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia. Wskazała w nim, iż jej zaawansowane leczenie wkrótce powinno się zakończyć. Ponadto odwołująca wskazała, iż nie dostarczyła zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku z powodu braku informacji o obowiązku dostarczenia takiego zaświadczenia w okresie objętym leczeniem a ponadto lekarz prowadzący przebywa na urlopie W dniu [...] sierpnia 2012 r. decyzją nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie art. 105 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.) zwolnił odwołującą ze służby w Izbie Celnej w W. z dniem doręczenia niniejszej decyzji, które nastąpiło w dniu [...] września 2012 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż od dnia [...] maja 2011 r. odwołująca przebywa na zwolnieniu lekarskim, nieobecność w służbie K. S. wynosiła 466 dni. W ocenie organu ponad roczna nieobecność odwołującej w służbie oraz brak informacji kiedy będzie mogła przystąpić do służby, wpływa negatywnie na organizację pracy w Oddziale Celnym [...] w W. w Urzędzie Celnym [...] w W.. Utrudnia realizację zadań nałożonych na tę komórkę organizacyjną. Długotrwałe zwolnienia lekarskie dezorganizują bowiem służbę i powodują konieczność podziału zadań pomiędzy pozostających w służbie funkcjonariuszy celnych. Dyrektor Izby Celnej w W., wskazał, iż Odział Celny [...] w W. obsługuje [...] składów celnych, [...] miejsca uznane oraz pełni dozór nad [...] magazymani czasowego składowania, każda długotrwała absencja funkcjonariusza stwarza problemy z zapewnieniem sprawnej obsługi ww. miejsc. Organ zwrócił także uwagę na aspekt finansowy, wskazując, że Odwołująca będąc na zwolnieniu lekarskim otrzymuje 100 % uposażenia, nie przyczyniając się do realizacji zadań nałożonych na Służbę Celną. Od decyzji ww. złożyła odwołanie. W uzasadnieniu odwołania K. S. wskazała, iż zaskarżona decyzja została podjęta arbitralnie, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także z zaniechaniem przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w tej sprawie i z naruszeniem zasad oceny dowodów, czym naruszono art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Nadto w trakcie postępowania nie umożliwiono odwołującej przedstawienia dokumentów dotyczących stanu jej zdrowia i rokowań co do powrotu do pracy, co stanowi naruszenie art. 78 §1 k.p.a. i doprowadziło do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Odwołująca podnosi, iż wraz z decyzją o wszczęciu postępowania otrzymała pismo wydane w tej samej dacie informujące o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w trybie art. 10 k.p.a., co wskazuje, że już w dacie wszczęcia postępowania Dyrektor Izby Celnej podjął w istocie decyzję o zwolnieniu ze służby, bez względu na wynik postępowania dowodowego. Zdaniem Odwołującej na takie działanie wskazuje też fakt, że nie umożliwiono jej przedstawienia informacji o stanie zdrowia i rokowaniach co do możliwości pełnienia służby. Dodatkowo odwołująca podnosi, iż cała jej nieobecność w pracy miała charakter nieobecności usprawiedliwionej. Dodatkowo wskazuje, iż decyzję o zwolnieniu ze służby umotywowano szeregiem ogólnikowych stwierdzeń, które nie znajdują pokrycia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Pismem z dnia [...] października 2012 r. K. S., przesłała zaświadczenie lekarskie dotyczące stanu zdrowia i przebiegu leczenia z dnia [...] października 2012 r. Po rozpoznaniu sprawy Szef Służby Celnej wskazał że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 oraz Dz.U. Nr 201, poz. 1540) ustala obligatoryjne (art. 104) i fakultatywne (art.105) przyczyny zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Jedną z przyczyn fakultatywnego zwolnienia ze służby wskazuje przepis art. 105 pkt 6 ustawy, który stanowi, iż funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok. W ocenie organu II instancji skarżona decyzja, mająca charakter fakultatywny, nie daje podstaw do stwierdzenia dowolności działań Dyrektora Izby Celnej w W.. Dyrektor Izby Celnej w W. wykazał, że w dniu [...] maja 2012 r. nieobecność w służbie odwołującej z powodu choroby przekroczyła rok, a zatem została spełniona przesłanka do zastosowania art. 105 pkt 6 ustawy o Służbie Celnej. W związku z powyższym organ I instancji w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał postanowienie wszczynające postępowanie w sprawie zwolnienia odwołującej ze służby oraz pismem w trybie art. 10 k.p.a. poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. wykazał, iż do zadań regulaminowych Oddziału Celnego [...] w W., w którym pełniła służbę odwołująca należy m. in przyjmowanie zgłoszeń celnych wraz z dołączonymi do nich dokumentami, obejmowanie towaru wnioskowaną procedura lub nadawanie towarom innego przeznaczenia oraz określanie kwoty długu celnego. Ponad roczna nieobecność odwołującej w służbie, negatywnie wpływa na realizację zadań nałożonych na Służbę Celną i wymusza konieczność podziału zadań i obowiązków pomiędzy pozostałych w służbie funkcjonariuszy. Ma to również wpływ na jakość obsługi podmiotów gospodarczych i skutkuje brakiem zapewnienia sprawnej i płynnej obsługi, co z kolei ma negatywny wpływ na poziom zadowolenia podmiotów ze współpracy z administracją celną. Odział Celny [...] w W. obsługuje [...] składów celnych, [...] miejsca uznane oraz pełni dozór celny nad [...] magazynami czasowego składowania. Każda długotrwała absencja funkcjonariusza stwarza problemy z zapewnieniem sprawnej obsługi ww. miejsc. Dodatkowo podkreślił, że przepisy ustawy o Służbie Celnej nie przewidują możliwości pełnienia służby przez innego funkcjonariusza, który byłby przyjmowany na zastępstwo funkcjonariusza nie mogącego pełnić służby. Wskazał że fakultatywne zwolnienie ze służby, jakie ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zostało pozostawione uznaniu przełożonego, który biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, podejmuje decyzję czy skorzystać z prawnej możliwości rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem. Powyższe nie oznacza jednak dowolności w podejmowaniu przez organ decyzji. Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest bowiem obowiązany - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Organ ten działając w granicach uznania administracyjnego zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swoich uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzeć ów stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2001 r. - sygn. akt II SA 1911/01). Słuszny interes obywatela to interes, który znajduje oparcie w normie prawnej ustanowionej dla jego ochrony. Interes ten nie jest słuszny jeżeli godzi zarazem w interes społeczny. W przedmiotowej sprawie słuszny interes odwołującej musi być oceniany przez pryzmat pełnionej przez nią służby. Stosunek służbowy funkcjonariusza celnego powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, a nie ustalania warunków tej służby. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjno-prawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. A zatem z istoty samego stosunku służbowego i unormowania statusu prawnego funkcjonariusza w ustawie o Służbie Celnej wynika, że jego prawa jako obywatela są w wielu wypadkach wyłączone bądź ograniczone. Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 października 2004 r. (K 1/04, OTK- 2004/9/93) "Każdy funkcjonariusz Służby Celnej z uwagi na potrzebę zapewnienia bezstronności i rzetelności wykonywanych obowiązków, a także transparentność zawodową i majątkową - co w sposób bezpośredni wiąże się z doniosłością zadań tej służby - jest poddany licznym ograniczeniom również w zakresie korzystania z praw chronionych konstytucyjnie". Takie uregulowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy celnych powoduje, że uznanie administracyjne oraz słuszny interes obywatela w sprawach ze stosunku służbowego funkcjonariusza celnego winny być badane pod kątem interesu społecznego w związku z wagą i rodzajem zadań realizowanych przez funkcjonariuszy w imieniu Państwa ( wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/WA 84/10 z dnia 29 czerwca 2010 r.). W przedmiotowej sprawie jak zostało wskazane wyżej, motywem zwolnienia odwołującej ze służby była nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok. Materiałem dowodowym w sprawie były zwolnienia lekarskie przesłane przez Odwołującą oraz roczne karty ewidencji obecności w pracy, które na dzień wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby były w posiadaniu organu I instancji, a zatem zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia postępowania dowodowego należy uznać za bezpodstawne. Ponadto w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. odwołująca zobowiązała się dostarczyć zaświadczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku, nie wskazała jednak przewidywanej dla dostarczenia ww. zaświadczenia. W piśmie podniosła tylko, iż lekarz prowadzący przebywa na urlopie do dnia wydania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji tj. [...].08.2012 r. wskazane zaświadczenie nie wpłynęło do organu. Pismem z dnia [...] października 2012 r. odwołująca przesłała zaświadczenie lekarskie z dnia [...] października 2012 r. w którym wskazano, iż przewidywany okres zakończenia leczenia może wynieść około 1,5 do miesiąca. Przedmiotowe zaświadczenie nie stwierdza, czy powrót odwołującej do służby będzie w ogóle możliwy, a jeżeli tak to kiedy i na jakich warunkach Odwołująca będzie mogła podjąć służb Tymczasem zgodnie z art. art. 76 pkt 6 ustawy o Służbie Celnej w Służbie Celnej może pełnić służbę osoba, która posiada stan zdrowia pozwalający na pełnienie służby na określonym stanowisku. Oznacza to, że odwołująca nic może pozostawać służbie. W zaistniałych realiach organ był zatem uprawniony do podjęcia działań zmierzających do przywrócenia możliwości prawidłowej organizacji pracy w podległej mu jednostce. Dyrektor Izby Celnej W., w uzasadnieniu decyzji podkreślił, iż nieobecność w służbie odwołującej z powodu choroby, jest nieobecnością usprawiedliwioną, jednak dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia odwołująca, poinformowała organ I instancji o zaawansowaniu leczenia, bez wskazania jaki będzie jego efekt. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca decyzji zarzuciła naruszenie przepisu: - art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z pominięciem ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy oraz nie uwzględnieniem słusznego interesu strony w pozostaniu w służbie w Izbie Celnej, szczególnie po przedstawieniu przez skarżącą zaświadczenia ze wskazanym przewidywanym terminem powrotu do pracy; - art. 77 w zw. z art. 78 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a także uniemożliwienie skarżącej przedstawienia dokumentów dotyczących stanu zdrowia skarżącej oraz rokowań co do powrotu do pracy. Mając powyższe na uwadze, a przy tym również treść przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a., wnoszę o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zastosowanie innych przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa również w stosunku do decyzji poprzedzających zaskarżaną niniejszym decyzję, zgodnie z art. 135 P.p.s.a., 2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 105 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), określa przesłanki fakultatywnego zwolnienia ze służby, funkcjonariusza. Materialnoprawną podstawą zwolnienia . ze Służby Celnej stanowił pkt6 powołanego przepisu który stanowi , że iż funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok. W dniu 28 maja 2012 r. nieobecność skarżącej w służbie z powodu choroby przekroczyła rok. Zwolnienie funkcjonariusza celnego ze służby w oparciu o powołaną w decyzji podstawę prawną ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu .W sprawach należnych do sfery uznania administracyjnego , zwłaszcza, gdy występować może kolizja interesów ich sądowa kontrola musi być ukierunkowana na badanie, czy spełniona została zawarta w art. 7 kpa powinność uwzględnienia słusznego interesu strony , jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny Słuszny interes obywatela to interes , który znajduje oparcie w normie prawnej ustanowionej dla jego ochrony. Interes ten nie jest słuszny, jeżeli godzi zarazem w interes społeczny. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznanych mu w ten sposób przez ustawodawcę uprawnień nie oznacza jednak dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych mu kompetencji. Stąd, decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać wymogi przewidziane w art. 7 k.p.a. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81 (ONSA 1981, z. 1, poz. 57), przyjmuje się, że powinnością organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Sąd administracyjny, badając dopełnienie tego obowiązku, nie ingeruje w celowość rozstrzygnięcia organu, ale ocenia zgodność decyzji z art. 7 k.p.a. W literaturze przedmiotu podkreśla się , że ograniczony charakter kontroli sądu Administracyjnego w stosunku do decyzji administracyjnych opartych na normach prawnych uznaniowych sprowadza się do badania kryteriów wyboru dokonanego przez organ administracyjny w zaskarżonej decyzji , przy jednoczesnym pozostawieniu temu organowi swobody w zakresie takiego wyboru. Sąd jest obowiązany zbadać czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Dla stosowania art. 105 pkt 6 cyt. ustawy niezbędne jest ponadto wykazanie, że rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego wymaga dobro służby. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem użycie w tekście pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania (skonkretyzowania). Organ, ustalając znaczenie pojęcia niedookreślonego, obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy przyjąć, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku abstrakcyjnej wykładni tego pojęcia, lecz powinno przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. Wymaga to wyczerpującego zebrania dowodów oraz obiektywnej i rzetelnej oceny materiału dowodowego. Dopiero wówczas można stwierdzić, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłankę dobra służby. W przekonaniu Sądu organ zasadnie przyjął, że zwolnienie skarżącej ze służby mieści się w pojęciu "dobro służby". Pojęcie jakim jest "dobro służby" należy bowiem odczytywać z uwzględnieniem zadań nałożonych na Służbę Celną, jej specyfiki oraz obowiązków funkcjonariusza. Jak wynika z art. 1 ustawy o Służbie Celnej, stanowi ona jednolitą umundurowaną formację, utworzoną w celu zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, a także wykonywania obowiązków określonych w przepisach odrębnych, w szczególności w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od gier. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy, podejmując służbę, funkcjonariusz w składanym ślubowaniu zobowiązuje się do rzetelnego wykonywania powierzonych obowiązków oraz dbania o dobre imię służby. W sprawie jest niesporne, że skarżąca na dzień 28 maja 2012 r miała nieobecność w służbie pod roczną z uwagi na korzystanie ze zwolnień lekarskich, skutkiem czego nie realizowała powierzonych jej zadań. Niewątpliwie taka sytuacja nie leży w interesie służby, prowadzi bowiem do jej dezorganizacji oraz wywołuje negatywne skutki w zakresie efektywności wykonywania zadań. Prowadzi również do negatywnych skutków finansowych związanych z koniecznością wypłaty uposażenia. Oznacza to, że przedłużająca się absencja funkcjonariusza w służbie zwykle godzi w jej dobro i zachowanie w służbie funkcjonariusza, który od dłuższego czasu nie wykonuje swoich obowiązków, odbywa się ze szkodą dla służby, co w określonym stanie faktycznym może stanowić ważną przyczynę zwolnienia ze służby na podstawie art. 105 pkt 6 ustawy tj. nieobecność funkcjonariusza w służbie trwająca dłużej niż rok. Zgodzić się należy z organem, iż "dobro służby", to konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji nałożonych na Służbę Celną zadań. Prawidłowa, terminowa realizacja zadań wymaga jak najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów. Obsada etatowa podlega systematycznym analizom, w tym z uwzględnieniem funkcjonariuszy nieobecnych m.in. z powodu choroby. W związku z powyższym, aby zapewnić prawidłową realizację zadań, kierujący komórkami muszą tak organizować służbę, aby mimo niepełnej obsady, zadania były sprawnie i terminowo realizowane. Powyższe wymusza dodatkowe obciążenie pracą pozostałych funkcjonariuszy i służbę w przedłużonym czasie, za co funkcjonariuszowi przyznaje się czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo uposażenie za przedłużony czas służby. Nie bez znaczenia dla oceny całokształtu sytuacji skarżącej jest również szczególny status prawny funkcjonariusza, z którego wynikają zarówno przywileje, jak też zwiększone obowiązki i ograniczenia wolności osobistej. Pierwszorzędne znaczenie ma tu dyspozycyjność, która pociąga za sobą obowiązek wykonywania zadań w miejscu i w sposób podyktowany dobrem służby. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w wyroku z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt K 1/04, zgodnie z którym troska o dobro służby publicznej, w tym Służby Celnej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować ją będzie duży stopień represyjności. Z tego względu nie sposób uznać za trafny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., ponieważ organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny z uwzględnieniem tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Zebrały również w sposób wyczerpujący i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, czego wymaga przepis art. 77 § 1 k.p.a. i oceniły go zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. W toku postępowania nie było potrzeby ustalenia j aktualnego stanu zdrowia skarżącej na potrzeby prowadzonego postępowania, gdyż to nie ta okoliczność legła u podstaw zwolnienia jej ze służby, lecz brak gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych i dobro służby. Reasumując w ocenie Sądu organ celny, w ramach uznania administracyjnego, w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia. Uzasadnieniu temu nie można postawić zarzutu dowolności bądź też nadużycia posiadanych przez organ kompetencji. Na podkreślenie zasługuje, że w działaniu organu nie można dopatrzeć się zasad konstytucyjnych – sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa. Zasady te muszą być oceniane przez pryzmat służby, której funkcjonariuszem jest skarżąca. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.