II SA/Wa 387/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii [...] w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - W dniu 5 stycznia 2015 r. doręczono K. R. decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów. K. R. w dniu 9 lutego 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że zaskarżoną decyzję otrzymał na kilka dni przed zaplanowanym wyjazdem za granicę, z którego nie mógł zrezygnować ze względu na jego służbowy charakter. Wskazał, że jest instruktorem narciarskim. Podał, że będąc za granicą nie mógł się skonsultować się z radcą prawnym w celu uzyskania opinii na temat sprawy, albowiem wymagało to osobistego kontaktu. Po powrocie do kraju i otrzymaniu najpotrzebniejszych informacji niezwłocznie sporządził skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów uwiarygodniających wskazywane we wniosku okoliczności. W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2015 r. skarżący wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 3 lutego 2015 r., kiedy to powrócił z zagranicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sąd postanowi o przywróceniu terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Art. 87 § 2 cytowany ustawy stanowi, iż we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie. W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2015 r. skarżący wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 3 lutego 2015 r., tj. w momencie jego powrotu z wyjazdy zagranicznego. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który został złożony w dniu 9 lutego 2015 r., wniesiony został w terminie określonym w art. 87 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy stwierdzić, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi było w niniejszej sprawie niezawinione. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu z prawidłowym pouczeniem o terminie wniesienia skargi do Sądu. Z wyjaśnień skarżącego wynika, ze jego wyjazd zagranicę był zaplanowany już wcześniej. Ponadto, skarżący podał, że wyjechał z kraju kilka dni po doręczeniu mu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji skarżący wyjeżdżał z kraju z pełną świadomością tego, że upłynie termin do wniesienia skargi. Mimo tego skarżący nie podjął działań zmierzających do wniesienia skargi w terminie. Osoba dbająca o swoje interesy winna w takiej sytuacji wykazać się należycie starannością i uczynić wszystko co możliwe, aby dochować terminu do wniesienia skargi. Nie jest usprawiedliwieniem w tej sytuacji brak możliwości skonsultowania się przed wniesieniem skargi z radcą prawnym. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest środkiem zaskarżenia o wysokim stopniu sformalizowania. Stosownie do treści art. 57 § 1 powołanej ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przez pojęcia naruszenia prawa oraz naruszenia interesu prawnego, o których mowa w pkt 3 tego przepisu, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Wymóg ten będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. Nie jest zatem wymagane wskazania konkretnych zarzutów skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji, ani też nie jest konieczne sporządzanie uzasadnienia skargi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały niedające się przezwyciężyć przeszkody we wniesieniu skargi w terminie. Skoro wyjazd skarżącego był już zaplanowany wcześniej i wiedział on kiedy upływa termin do wniesienia skargi, to mógł podjąć odpowiednie działania i wnieść skargę w terminie. Powyższe okoliczności zdaniem Sądu wskazują, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło na skutek przeszkód, które były możliwe do przezwyciężenia. Uchybienie terminu do dokonania powyższej czynności miało zatem charakter zawiniony. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.