II SA/Wa 388/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Katarzyna Ciacharowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi S. R. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary [...] 1. uchyla zaskarżone orzeczenie 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant [...] w S., na podstawie art. 135j ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko [...] S. R., kierownikowi [...], obwinionemu o to, że w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] sierpnia 2008 r. pełniąc obowiązki Naczelnika [...] nie dopełnił obowiązku sprawowania należytego nadzoru nad kierowaną komórką organizacyjną [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] października 2008 r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] S. R., zarzucając mu niedopełnienie obowiązku sprawowania należytego nadzoru nad kierowaną komórką organizacyjną [...]. W dniu [...] listopada 2008 r. postanowieniem nr [...] Komendanta [...] w S. zmieniono zarzut obwinionemu, [...]. Dalej organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy, między innymi w postaci zeznań świadków, kserokopii dokumentacji oraz wyjaśnień złożonych przez obwinionego, w których sam dwukrotnie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, w pełni potwierdza zasadność przedstawionego zarzutu, jak również jego winę. Przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany wzięto pod uwagę pozytywną opinię policjanta jak również to, że nie był karany dyscyplinarnie. Z treści art. 134 pkt 1 ustawy r. o Policji wynika, że przełożony dyscyplinarny może wymierzyć karę dyscyplinarną nagany, która oznacza wytknięcie policjantowi niewłaściwego postępowania. Uwzględniając okoliczności popełnienia czynu należy uznać, że wymierzona kara jest adekwatna do ciężaru gatunkowego popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i powinna przynieść oczekiwane skutki wychowawcze. Od orzeczenia [...] S. R. złożył odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że uważa, iż nie popełnił zarzucanego mu czynu. Ponadto zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie spełnia wymogów § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, nieprawdziwe jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu, że przyznał się [...], zastosowano błędną interpretację [...]. Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., na podstawie art. 135 n ust. 4 ustawy o Policji po rozpatrzeniu odwołania S. R. od orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] Komendanta [...] Policji w S. z dnia [...] grudnia 2008 roku o uznaniu go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzenia kary nagany, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ podał, że przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne potwierdziło popełnienie przez obwinionego zarzucanego czynu, zachowanie opisane w treści zarzutu stanowi przewinienie dyscyplinarne i było przez niego zawinione. Ocena całości sprawy, oraz motywy jakie legły u podstaw, co do winy i kary zostały uzasadnione w orzeczeniu I instancji. Dalej organ podkreślił, że przełożony dyscyplinarny ocenia wartość dowodową wszystkich zebranych materiałów, a nie tylko wybranych ich fragmentów. W oparciu o ocenę tych dowodów ustala, które fakty należy uznać za udowodnione, a którym wartości dowodowej odmówić. W ocenie organu próbę zrzucenia odpowiedzialności za niedopełnienie tego obowiązku na inne osoby należy traktować jako przyjętą linię obrony, której w świetle zgromadzonych dowodów nie można zaakceptować. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł naruszenie prawa materialnego tj. § 1 decyzji nr 703 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać policyjne strzelnice ćwiczebne, naruszenie § 7, 25, 26 Regulaminu Organizacyjnego Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie w zw. z § 1 decyzji nr 713 Komendanta Głównego Policji z 30 grudnia 2005 r. i § 1 ust. 5 i 6, § 6 ust. 1, § 14 ust. 1, pkt 1 lit c - Instrukcji w sprawie organizacji zasad policyjnych strzelań z broni palnej oraz strzelań (rzutów) chemicznych środkami obezwładniającymi, poprzez ich błędną wykładnię (błędne ustalenia faktyczne). Ponadto skarżący podkreślił, że dokonano błędnej interpretacji zakresu jego obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, o następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 135j ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać między innymi opis przewinienia dyscyplinarnego zarzuconego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną (pkt 4) rozstrzygnięcie (pkt 5) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (pkt 6). Przepis ten należy stosować w powiązaniu z art. 107 kpa, który ma zastosowanie do orzeczeń dyscyplinarnych, stanowiących decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnienie orzeczenia musi wiązać się z przyjętym w osnowie rozstrzygnięciem. Powinno zatem przytaczać i wyjaśniać przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie, a także omawiać fakty i dowody odnoszące się do przypisanego policjantowi czynu oraz wymierzonej mu kary. Podkreślić należy, że przepis art. 135 j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej uzasadnienie zarówno organu I jak i II instancji uniemożliwia dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonych orzeczeń dyscyplinarnych. Uzasadnienie orzeczenia dokonane przez organ I instancji jest niezwykle lakoniczne i zawiera ogólnikowe sformułowania, że zacytuję "zebrany materiał dowodowy, między innymi w postaci zeznań świadków, kserokopii dokumentacji oraz wyjaśnień złożonych przez obwinionego, w których sam dwukrotnie przyznaje się do popełnienia zarzucanego czynu, w pełni potwierdza zasadność przedstawionego zarzutu, jak również jego winę". Organ nie wskazuje, którym ze świadków dał wiarę i dlaczego, również nie wskazuje, które z kserokopii dokumentów oceniał. Również uzasadnienie organu II instancji zawiera ogólnikowe stwierdzenia, że została dokonana ocena wartości dowodowej wszystkich zebranych materiałów, nie wymienia jakich. Następnie formułuje wniosek, że w oparciu o te dowody ustala, które fakty należy uznać za udowodnione, a którym wartości dowodowej odmówić. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien stosownie do treści art. 135 j sporządzić prawidłowe, wyczerpujące uzasadnienie orzeczenia. Dokładnie wymienić wszystkie przeprowadzone dowody zarówno ze świadków jak i dokumentów i szczegółowo uzasadnić dlaczego jednym dał wiarę, a innym nie. Uzasadnienie orzeczenia powinno być tak sformułowane żeby motywy działania organu były zrozumiałe dla strony, a Sądowi dawały możliwość dokonania kontroli decyzji, czy dokonana przez organ ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym, czy wskazaniami wiedzy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego orzeczenia orzeczono na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.