II SA/Wa 388/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję personalną nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Szef CBA wszczął z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Następnie Szef CBA, działając na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, w dniu [...] listopada 2014 r. wydał decyzję personalną nr [...] w sprawie zwolnienia M. G. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem [...] grudnia 2014 r. W stosunku do decyzji został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowym wniosku pełnomocnik strony podniósł, że decyzja personalna Szefa CBA nr [...], dotycząca zwolnienia ze służby w CBA z dniem [...] grudnia 2014 r., została wydana z naruszeniem: 1. art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w związku z art. 7 ust. 2 i art. 19 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie (...) ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (...) z związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu za dopuszczalne zwolnienie funkcjonariusza ze służby z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, podczas gdy przepis przewidujący tą przesłankę zwolnienia został wprowadzony do porządku prawnego z dniem 1 czerwca 2014 r., a więc - zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz - okres niepełnienia służby poprzedzający tę datę nie mógł być brany pod uwagę przy ocenie dopuszczalności zwolnienia, 2. art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w związku z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie granic uznania administracyjnego w zakresie stosowania fakultatywnej przesłanki zwolnienia funkcjonariusza CBA niepełniącego służby z powodu choroby, polegającym na nierozważeniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym zaniechania wyważenia interesu funkcjonariusza i interesu społecznego zwłaszcza w kontekście faktu dobrowolnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, stanowiącego alternatywną przesłankę zwolnienia o mniej dotkliwych konsekwencjach dla interesu funkcjonariusza, 3. art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nadanie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. o zwolnieniu wnioskodawczym ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo, że w sprawie nie występowała nagła potrzeba ochrony w ten sposób wartości określonych w tym przepisie, w tym również interesu społecznego, a nadto niespełnione były przesłanki niezbędności takiego działania oraz realności zagrożenia. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o: 1. wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji personalnej nr [...] w sprawie zwolnienia M. G. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem [...] grudnia 2014 r., 2. uchylenie zaskarżonej decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w całości. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego po ponownym zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału zważył, co następuje: Wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. stanowił art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Zgodnie z treścią tego przepisu funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Natomiast podstawę faktyczną wydania przedmiotowej decyzji personalnej stanowił ponad dwunastomiesięczny okres, podczas którego M. G. zaprzestała służby z powodu choroby. Ze zgromadzonej w aktach osobowych funkcjonariusza dokumentacji (kart rocznej ewidencji czasu służby za 2012, 2013 i 2014 r. oraz druków zwolnień lekarskich) wynika, że M. G. od dnia [...] września 2013 r. do dnia wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, tj. [...] listopada 2014 r. przebywała nieprzerwanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i z powodu choroby nie pełniła służby (zaprzestała jej w okresie przekraczającym 12 miesięcy). I tak funkcjonariusz nie pełnił służby w 2012 r. przez 99 dni, w 2013 r. przez 365 dni, a w 2014 r. przez 330 dni, co łącznie daje liczbę 794 dni absencji chorobowej. Ponadto wskazał, że M. G. nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika strony jakoby decyzja personalna nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. została wydana z naruszeniem art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w związku z art. 7 pkt 2 i art. 19 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie (...) ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (...) z związku z art. 2 Konstytucji RP. Obowiązujący od dnia 1 czerwca 2014 r. przepis art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym został wprowadzony na mocy art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie (...) ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (...) (Dz. U. poz. 502). Ww. ustawa nie zawiera w odniesieniu do tej regulacji przepisu przejściowego lub dostosowującego. W tym przypadku ma miejsce obowiązek bezpośredniego stosowania ustawy nowej. Oznacza to, że nowy przepis ma zastosowanie do każdego funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie nie pełnił służby z powodu choroby ponad 12 miesięcy. Z ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym w wyniku, którego została wydana zaskarżona decyzja personalna nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. jednoznacznie wynika, że M. G. zaprzestała pełnienia służby przez okres przekraczający 12 miesięcy. Wobec powyższego Szef CBA był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Za niezasadny uznał również zarzut dotyczący przekroczenia przez Szefa CBA granic uznania administracyjnego przy wydaniu decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Należy wskazać, ze przepis art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, przewidujący, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby, pozostawiając rozstrzygnięcie w sferze uznania organu. Podkreślił, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego w każdym przypadku dokonuje indywidualnej analizy pod kątem występowania przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Pozostawiona organowi swoboda działania, w sytuacji wystąpienia stanu faktycznego określonego w ww. przepisie, stanowi także ochronę funkcjonariusza przed pochopnym nieuzasadnionym zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w CBA. Działając w ramach uznania administracyjnego, Szef CBA, kierując się dobrem służby, słusznym interesem społecznym, a także interesem samej strony, musi rozstrzygnąć, czy okoliczności konkretnej sprawy, kwalifikują się do zastosowania art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i zwolnienia funkcjonariusza ze służby w CBA z powodu upływu 12 miesięcznej nieobecności w służbie spowodowanej chorobą. Z ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika, że M. G. nie ma zamiaru, jak również możliwości powrotu do wykonywania obowiązków służbowych w CBA. Powyższe potwierdza treść pisma z dnia [...] października 2014 r., z którego wynika, że funkcjonariusz nie jest w stanie wrócić do służby oraz fakt złożenia przez z nią w dniu [...] listopada 2014 r. wniosku o wystąpienie ze służby w CBA (na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym), jak również dalsze pozostawanie na zwolnieniu lekarskim. Jak zostało wskazane w decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., w ocenie Szefa CBA, fakt korzystania przez funkcjonariusza ze zwolnień lekarskich przez tak długi okres czasu nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej w której pełni służbę. Tym samym ustawowe zadania zmuszeni byli realizować pozostali funkcjonariusze. Nie wymaga również dowodzenia fakt, że służby specjalne, do których zalicza się również CBA, funkcjonują w oparciu o model zbudowany na hierarchicznej strukturze podporządkowania, zdyscyplinowaniu i dyspozycyjności swoich funkcjonariuszy - a ich wysoki poziom sprawności psychofizycznej i ogólnego stanu zdrowia odgrywa ważną rolę. W związku z tym nie można pozbawić przełożonych prawa doboru odpowiedniej kadry i pozostawienia w służbie tylko tych funkcjonariuszy, którzy m.in. z uwagi na stan swojego zdrowia będą w stanie realizować przydzielone im zadania. Wskazał, iż organ nie zwolnił funkcjonariusza ze służby zaraz po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby, bowiem w pierwszej kolejności miał zamiar ustalić, czy funkcjonariusz będzie w stanie wykonywać obowiązki służbowe oraz czy ustała przyczyna choroby, będąca przyczyną zaprzestania służby. Bez wątpienia wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby w CBA na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym jest mniej korzystne niż zwolnienie ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W pierwszym przypadku funkcjonariusz nie będzie uprawniony do otrzymania odprawy, której wysokość dla funkcjonariusza w służbie stałej wynosi co najmniej sześciokrotność miesięcznego uposażenia. Podkreślił, iż złożenie przez funkcjonariusza wniosku z dnia [...] listopada 2014 r. o wystąpienie ze służby w CBA, na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, nastąpiło już po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W takiej sytuacji Szef CBA nie jest zobligowany do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w CBA na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Istnienie dwóch konkurencyjnych stanów faktycznych umożliwia Szefowi CBA swobodne podjęcie decyzji co do podstawy prawnej zwolnienia, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy. Wskazał, iż M. G. wniosek o wystąpienie ze służby w CBA złożyła w dniu [...] listopada 2014 r. Zatem w świetle art. 61 § 1 zd. 1 Kodeksu cywilnego, powyższe oświadczenie woli zostało złożone Szefowi CBA w tym dniu, a po stronie Szefa CBA powstał obowiązek zwolnienia funkcjonariusza w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy licząc od [...] listopada 2014 r. Na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym Szef CBA może swobodnie określić datę ustania stosunku służbowego z zastrzeżeniem, że data zwolnienia musi przypadać w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby. W związku z powyższym, zwolnienie ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym mogłoby nastąpić do dnia [...] lutego 2015 r. Podkreślił, iż M. G., wniosek o wystąpienie ze służby w CBA mogła złożyć bezpośrednio po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, tj. po dniu [...] sierpnia 2014 r. (data otrzymania zawiadomienia przez stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego). W takim przypadku upływ trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, obligowałby Szefa CBA do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie ww. przepisu przed dniem 30 grudnia 2014 r. Za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne nadanie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. o zwolnieniu wnioskodawczym ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z przepisem art. 108 § 1 zd. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W niniejszej sprawie Szef CBA, nadając decyzji personalnej rygor natychmiastowej wykonalności powołał się na ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby - wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami CBA, które są realizowane przez funkcjonariuszy spełniających warunki określone w ustawie o CBA - wynikającym z konieczności niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem, który z powodu choroby trwającej znacznie dłużej niż 12 miesięcy nie realizuje ustawowych zadań. Należy wskazać, że Szefowi CBA zależało na zwolnieniu funkcjonariusza jeszcze w 2014 r., gdyż odłożenie zwolnienia na 2015 r. wiązałoby się z koniecznością wypłaty uposażenia za kolejny miesiąc, jak również nabyciem z dniem 1 stycznia 2015 r. prawa do urlopu wypoczynkowego za 2015 r. w wymiarze 28 dni, co w sytuacji zwolnienia przekładałoby się na konieczność wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za 28 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, przysługującego za 2015 r. Tym samym wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nie jest uzasadniony. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa), tj. art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w zw. z art. 7 ust. 2 i art. 19 ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (...) w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wprowadzona do ustawy w dniu 1 czerwca 2014 r. podstawa zwolnienia, związana z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, "ma zastosowanie do każdego funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie nie pełnił służby z powodu choroby ponad 12 miesięcy", podczas gdy zgodnie z zasadą niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit) okres niepełnienia służby z powodu choroby poprzedzający datę wejścia w życie nowej podstawy zwolnienia nie mógł być brany pod uwagę; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c U.p.p.s.a.), a to: a) art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] grudnia 2014 r., a w szczególności do przytoczonych przez skarżącą okoliczności mających dowodzić przekroczenia granic uznania administracyjnego, odnoszących się do braku wyważenia interesu funkcjonariusza i interesu społecznego, do związku choroby funkcjonariusza ze służbą, czy też wreszcie do zasady równości służb mundurowych, co stanowi naruszenie reguł sporządzania uzasadnienia decyzji, obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także obowiązku wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; b) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym poprzez naruszenie granic uznania administracyjnego, w zakresie stosowania fakultatywnej przesłanki zwolnienia funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego niepełniącego służby z powodu choroby, polegające na nierozważaniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym zaniechaniu wyważenia interesu funkcjonariusza i interesu społecznego, zwłaszcza w kontekście faktu dobrowolnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, stanowiącego alternatywną przesłankę zwolnienia o mniej dotkliwych konsekwencjach dla interesu funkcjonariusza, związku choroby funkcjonariusza z pełnioną służbą, czy też zasady równości służb mundurowych wobec prawa; c) art. 108 § 1 w związku z art. 135 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odmowę uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego decyzji z dnia [...] listopada 2014 r., pomimo, iż w sprawie nie występowała nagła potrzeba ochrony w ten sposób wartości określonych w tym przepisie, w tym również interesu społecznego, a nadto niespełnione były przesłanki niezbędności takiego działania oraz realności zagrożenia, a nadanie takiego rygoru motywowane było jedynie chęcią uniknięcia obowiązku wypłaty skarżącej uposażenia oraz ekwiwalentu za urlop. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 135 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., a także poprzedzającej ją decyzji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] listopada 2014 roku; 2. przyznanie skarżącej M. G. od Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, liczonych według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że stwierdzono u niej zmiany zwyrodnieniowo-zniekształcające oraz liczną [...], natomiast rezonanse magnetyczne wykazały uszkodzenie [...]. Co gorsza, w tym okresie lekarz neurolog stwierdził u niej dodatkowo zaburzenia [...]. Z uwagi na taki stan swojego zdrowia skarżąca zmuszona była skorzystać ze zwolnienia lekarskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Dokonując oceny zasadności skargi M. G. na decyzję Szefa CBA, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji o zwolnieniu M. G. ze służby w CBA stanowił przepis art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2014 r., poz. 1411 ze zm.), który stanowi, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis ten został dodany do ustawy o CBA przez ustawę z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 502) i wszedł w życie z dniem 1 czerwca 2014 r. W ustawie zmieniającej z dnia 24 stycznia 2014 r. ustawodawca zawarł przepisy intertemporalne regulujące kwestie związane z ustaleniem wysokości uposażenia funkcjonariuszy CBA za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim, sposobu udokumentowania okresu zwolnienia lekarskiego oraz wysokości nagrody rocznej za 2014 r. Nie zawarł natomiast przepisu przejściowego, który regulowałby kwestie oddziaływania nowego przepisu art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA na zdarzenia powstałe przed jego wejściem w życie, a także rozstrzygającego kwestię początku biegu 12-miesiecznego okresu o którym mowa w tym przepisie w sytuacji, gdy zaprzestanie służby z powodu choroby miało swój początek przed jego wejściem w życie i trwało nadal pod rządami nowej regulacji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że w sytuacji, gdy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa regulacja ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy (wide: uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż okres zaprzestania przez skarżącą służby z powodu choroby rozpoczął swój bieg [...] września 2013 r. i trwał nadal po wejściu w życie przepisu art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA, nieprzerwanie aż do dnia zwolnienia ze służby, tj. [...] listopada 2014 r. Zastosowanie zatem przez organ w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisu art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA, wbrew zatem zarzutom skargi, nie oznaczało naruszenia zasady lex retro non agit. O naruszeniu zasady retroaktywności można byłoby mówić tylko wtedy, gdyby organ zastosował nowy przepis do zdarzenia "zamkniętego w przeszłości", czyli do ponad 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, który zakończył się przed dniem wejścia w życie nowej regulacji. W niniejszej sprawie bezsporne jest natomiast, że M. G. zaprzestała służby z powodu choroby w dniu [...] lipca 2013 r. Funkcjonariuszka nie pełniła służby w 2012 r. przez 99 dni, w 2013 r. przez 365 dni, a w 2014 r. przez 330 dni, a zatem decyzje o zwolnieniu skarżącej ze służby z dniem [...] grudnia 2014 r. nie naruszają prawa. W tym miejscu należy podkreślić, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że ich sądowa kontrola z oczywistych względów jest ograniczona. Sądy zobowiązane są koncentrować się na zagadnieniach prawnych, nie mogą natomiast ingerować w celowość, czy słuszność działań podejmowanych przez organy stosujące prawo. Stosunek funkcjonariusza CBA jest administracyjnym stosunkiem służbowym, który cechuje wzmożona ochrona jego trwałości. Zasada trwałości stosunku służbowego nie ma jednak charakteru absolutnego. W przypadku choroby zapewnia się funkcjonariuszowi CBA ochronę przed przedwczesnym zwolnieniem go służby. Ustalone przez ustawodawcę gwarancje dotyczą jednak tylko 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Po upływie tego okresu dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego i to niezależnie od tego czy funkcjonariusz jest nadal chory, czy też deklaruje on chęć powrotu do służby z uwagi na odzyskanie zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań służbowych. Nie wymaga natomiast szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała choroba funkcjonariusza negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych CBA i możliwość sprawnego realizowania zadań, jakie zostały przypisane tej formacji. Nadmienić przy tym wypada, że z uwagi na cel powołania Centralnego Biura Antykorupcyjnego jako służby specjalnej do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa (art. 1 ust. 1 ustawy o CBA), zapewnienie efektywności jego funkcjonowania leży w żywotnym interesie społecznym. W ocenie Sądu, organ podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby nie naruszył prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Szef CBA w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów oraz wskazał przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu tej decyzji. Organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i wydał decyzję zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze treść art. 7 K.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywatela, organ dokonał ich wyważenia i uzasadnił przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru CBA, jako formacji opartej na hierarchicznej strukturze podporządkowania, zdyscyplinowaniu i dyspozycyjności swoich funkcjonariuszy. Oceniając przedmiotową decyzję uznać należy, że jest ona zgodna z prawem. Organ prawidłowo ustalił, że zestawienie daty zaprzestania służby przez skarżącą z powodu choroby z datą jej podjęcia, świadczy o tym, że zaprzestanie przez skarżącą służby z powodu choroby trwało ponad 12 miesięcy, tj. trwało przez okres, o jakim mowa w art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA. Organ miał zatem możliwość zastosowania sankcji, jaką dopuszcza ww. norma prawna. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut skarżącej, że w sytuacji, gdy po wszczęciu przez organ w dniu [...] sierpnia 2014 r. postępowania z urzędu w sprawie zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA wystąpiła ona wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. o zwolnienie jej ze służby w terminie ustawowym z powodów zdrowotnych, organ powinien zastosować rozstrzygnięcie dla niej korzystniejsze i zwolnić ją ze służby w oparciu o art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w oparciu o przepis art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA zostało wszczęte przez organ z urzędu, a zatem organ był gospodarzem tego postępowania i w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki ustawowe, mógł wydać decyzję zwolnieniową w oparciu o tę podstawę prawną. Złożenie przez skarżącą w terminie późniejszym wniosku o zwolnienie ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, nie uczyniło wszczętego przez organ wcześniej z urzędu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby bezprzedmiotowym i nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji zwolnieniowej na podstawie art. 64 ust. 2 pkt 7a ustawy o CBA. W tym stanie rzeczy nie można uznać zasadności skargi, jak też uwzględnić zawartych w niej zarzutów. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.