II SA/Wa 39/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o obniżenie czesnego za studia niestacjonarne na kierunku prawo w roku akademickim 2012/2013 p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę - Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej także: "organ".) odmówił A.C (dalej: "skarżąca" lub "strona skarżąca") obniżenia czesnego za studia niestacjonarne na kierunku prawo w roku akademickim 2012/2013. Skarżąca w dniu 19 września 2018 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji do Rektora Uniwersytetu [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Rektor Uniwersytetu [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca pismem z dnia 30 listopada 2018 r. wniosła skargę na decyzję wydaną przez organ w pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jednolity Dz.U.2018.1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Samo wniesienie środka odwoławczego nie jest wystarczające, o spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu środka odwoławczego przez organ II instancji (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 9 marca 2004 r., sygn. I SA/Wa 2813/03) W niniejszej sprawie skarżąca zaskarżyła do sądu decyzję organu I instancji, która na skutek postanowienia o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu stała się ostateczna i tym samym nie przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego, albowiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja wydana przez organ wyższej instancji, po rozpoznaniu złożonego odwołania. Kognicji sądowoadministracyjnej podlegają wyłącznie decyzje wydane w rezultacie wniesionego środka odwoławczego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na decyzję organu I instancji jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. wyraźnie bowiem przewiduje możliwość wniesienia skargi "po wyczerpaniu środków zaskarżenia". W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.