II SA/Wa 390/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby oddala skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] o przeniesieniu E. R. z dniem [...] grudnia 2007 r. z Zakładu Karnego w G. do pełnienia służby w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S. i pozostawieniu bez przydziału służbowego we właściwości osobowej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. Organ wskazał, że E. R. decyzją personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] została przeniesiona z urzędu z dniem [...] września 2007 r. do pełnienia służby w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S. i pozostawiona bez przydziału służbowego we właściwości osobowej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. Przeniesienie podyktowane było ważnymi potrzebami służby, wynikającymi z pełnionej przez E. R. funkcji [...] Okręgowego [...] Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa w S. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie, w którego treści E. R. podniosła, że w orzeczeniu nie wskazano stanowiska, z którego ustalono jej wynagrodzenie. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że przeniesienie funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej z dniem [...] września 2007 r. było przedwczesne, gdyż decyzja o przeniesieniu została podpisana w dniu [...] września 2007 r., doręczona skarżącej [...] września 2007 r., a [...] września 2007 r. również zostało podpisane zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o zmianie liczby etatów Okręgowego Inspektora Służby Więziennej w S., na którego podstawie dokonano przeniesienia. Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w S. wyżej wskazaną decyzją personalną z dnia [...] listopada 2007 r. przeniósł E. R. z urzędu z dniem [...] grudnia 2007 r. do pełnienia służby w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S. i pozostawił bez przydziału służbowego w swojej właściwości osobowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej pismem z dnia [...] września 2007 r. nr [...] zwiększył z dniem [...] września 2007 r. liczbę funkcjonariuszy w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S. o 1 etat z przeznaczeniem dla [...] Okręgowego [...] Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa w S., w związku z czym uregulowanie statusu [...] i wydanie tej decyzji personalnej stało się koniecznością. Jednocześnie, niemożliwe było mianowanie funkcjonariusza na określone stanowisko w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S., gdyż pełniona przez nią funkcja ma charakter kadencyjny, a zajmowany etat charakter celowościowy. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy. Wskazał, że E. R. prawidłowo została przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S. i pozostawiona bez przydziału służbowego. Podkreślił, że poza działalnością związkową funkcjonariusz nie realizuje innych obowiązków i w związku z tym jej żądania w przedmiocie mianowania na merytoryczne stanowisko starszego inspektora oraz ustalenie przysługującego do tego stanowiska uposażenia nie znajduje swojego uzasadnienia. Zaznaczył jednocześnie, że funkcja związkowa pełniona przez E. R. ma charakter kadencyjny. Dodatkowo wskazał, że uprawnienia funkcjonariusza w okresie pozostawania bez przydziału służbowego uregulowane są w art. 118 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 34 ust 1 cyt. ustawy o Służbie Więziennej poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji okresu czasu na jaki została przeniesiona na stanowisko, mimo że przeniesienie z urzędu i delegowanie dopuszczalne jest jedynie na czas do 6 miesięcy i to jedynie z ważnych względów służbowych. Według skarżącej, organ względów tych nie przedstawił. Jednocześnie jej przeniesienie nastąpiło pomimo braku wymaganej prawem zgody zarządu międzyzakładowej organizacji związkowej. Dodatkowo skarżąca wskazała, że organ nieprawidłowo utrzymał wysokość otrzymywanego przez nią uposażenia na poziomie dotychczasowego etatu w jednostce podstawowej, podczas gdy w jednostce do której została przeniesiona, uposażenie na tym stanowisku jest wyższe. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie powołując się na wcześniejsze ustalenia prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) funkcjonariusz może być z urzędu przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w przypadkach uzasadnionych ważnymi potrzebami służby; ponowne lub dalsze delegowanie przed upływem dwóch lat wymaga zgody funkcjonariusza. Funkcjonariusz może być przeniesiony również na własną prośbę, jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe. Z treści wyżej przytoczonego przepisu wynika, że reguluje on dwie odrębne sytuacje: przeniesienie z urzędu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oraz delegowanie funkcjonariusza na okres do 6 miesięcy do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej. W obu przypadkach, musi być to podyktowane ważnymi potrzebami służby. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca została przeniesiona z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej (Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S.), więc w tej sytuacji nie ma zastosowania 6 miesięczne ograniczenie odnoszące się do delegowania funkcjonariusza. Skarżąca nieprawidłowo interpretuje omawiany przepis oraz zaskarżoną decyzję, uważając, że została przeniesiona i delegowana, gdyż takiej formy ustawa nie przewiduje. Nie ma również racji skarżąca, wskazując, że nie wykazano aby jej przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej było uzasadnione ważnymi potrzebami służby. Podkreślenia wymaga fakt, że organ wskazał, iż przeniesienie skarżącej nastąpiło ze względu włączenia do struktury Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S. jej etatu, w związku ze zwolnieniem jej z obowiązku świadczenia pracy oraz w celu umożliwienia jej działalności związkowej i piastowania funkcji [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, dotyczących ustalenia wysokości jej uposażenia należy podkreślić, co słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że kwestia ta jest uregulowana w art. 118 ust. 1 cyt. ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Skoro zatem, skarżąca pozostaje bez przydziału służbowego w dyspozycji osobowej Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S., to przysługuje jej uposażenie, które otrzymywała stosownie do ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zakładu Karnego w G. Bezpodstawne są zatem żądania skarżącej aby zostało jej przyznane uposażenie Starszego Inspektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S., gdyż takiego stanowiska skarżąca nigdy nie zajmowała. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia przez organ art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.), zgodnie z którym pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, o którym mowa w pkt 1 – z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że zgodnie z art. 21 ust. 1 statutu [...] Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa (numer KRS: [...]), na strukturę organizacyjną związku składają się: 1) Związek jako ogólnopolska organizacja związkowa, 2) organizacje międzyzakładowe – jako zakładowe w rozumieniu przepisów prawa, 3) organizacje terenowe. Stosownie natomiast do art. 30 statutu organizacja międzyzakładowa jest podstawową jednostką organizacyjną Związku, posiadającą uprawnienia i realizującą zadania organizacji zakładowej w rozumieniu ustawy o związkach zawodowych. Rację ma więc skarżąca w piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2008 r. twierdząc, że w sprawie jej przeniesienia powinien się wypowiedzieć Zarząd Okręgowy Związku w S. Natomiast, podkreślić należy, że organ nie potraktował pisma Przewodniczącego Zarządu Głównego [...] Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa z dnia [...] października 2007 r. l.dz. [...] jako zgody na przeniesienie skarżącej do dalszego pełnienia służby w Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w S., gdyż w swej treści zawiera ono jedynie informację, że Zarząd Główny akceptuje podjętą uchwałę Zarządu Okręgowego w S. dot. osób zwolnionych z obowiązku świadczenia pracy i decyzji personalnej dotyczącej skarżącej. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.