II SA/Wa 390/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia - przyznać adwokatowi J. C. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) i kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych i sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 390/10 oddalił skargę M. G. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowił dla skarżącej adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. pełnomocnikiem strony wyznaczyła adwokata J. C. Pismem z dnia 6 października 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, oświadczając, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została przesłana skarżącej. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 c) powołanego rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego – 240 zł. Jednocześnie, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 b) w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50% wspomnianej wyżej kwoty, a jeżeli a nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się adwokat, sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym, że wyznaczony adwokat nie prowadził sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji, powinien otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w § 18 ust. 1 pkt 2 b) wskazanego rozporządzenia, tj. 75% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. Z tego względu, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.