II SA/Wa 390/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi H.Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia H.Z. ze służby w Policji z dniem [...] września 2024 r. w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, któremu to rozkazowi nadany był rygor natychmiastowej wykonalności. Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w ramach prowadzonego postępowania karnego w dniu [...] czerwca 2023 roku ogłosił post. H.Z. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, określonego w art. 231 § 1 kk i art. 233 § 1 kk w zb. z art. 233 § la kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Komendant Powiatowy Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 roku, zawiesił post. H.Z. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] czerwca 2023 roku do dnia [...] września 2023 roku. Strona nie wniosła od niego odwołania. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia 8 września 2023 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia post. H.Z. w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2023 roku do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Strona nie wniosła od niego odwołania. Pismem z dnia 8 lipca 2024 r., H.Z. został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednocześnie został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do składania wniosków i żądań. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. wydanym na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania w administracyjnego prowadzonego w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2024 r. H.Z. zgłosił kolejne wnioski dowodowe. Pismem z dnia 12 sierpnia 2024 r. organ I instancji poinformował funkcjonariusza, że jego pismo z dnia 6 sierpnia 2024 r. zostało pozostawione bez rozpoznania, z uwagi na przekroczenie terminu na składanie wniosków dowodowych określonego w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2024 r. o wszczęciu postępowania. Pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. policjant został zawiadomiony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed zakończeniem postępowania administracyjnego. W związku z otrzymanym zawiadomieniem funkcjonariusz w piśmie z dnia 4 września 2024 r. ponowił zgłaszane wcześniej wnioski dowodowe, które nie zostały uwzględnione przez organ. Ponadto złożył kopię protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w [...] [...] [...] w dniu [...] sierpnia 2024 r. w sprawie sygn. akt [...], wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. Następnie, w raporcie z dnia 23 września 2024 r. funkcjonariusz poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], że w sprawie sygn. akt [...], w której występuje w charakterze oskarżonego, został wyznaczony kolejny termin rozprawy na dzień [...] listopada 2024 r. W związku z powyższym zwrócił się o wstrzymanie procedury wydalenia go ze służby do czasu zakończenia postępowania karnego. W odpowiedzi na zapytanie organu, Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział [...] w piśmie z dnia 25 września 2024 r. potwierdził, że termin kolejnej rozprawy w sprawie [...] został wyznaczony na dzień [...] listopada 2024 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2024 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił H.Z. ze służby w Policji z dniem [...] września 2024 r. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż nie ustała przyczyna zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, bowiem postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w [...] nie zostało zakończone. Oznacza to, że termin prawomocnego zakończenia sprawy nie jest możliwy do przewidzenia. Organ zaznaczył jednocześnie, iż możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w żaden sposób nie przesądza o winie funkcjonariusza w zakresie zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów. W tego rodzaju sytuacjach chodzi o potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego. W interesie służby, rozumianym jako pełna i kompetentna obsada komórek organizacyjnych, jest aby funkcjonariusze pełnili ją aktywnie. Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych nie może natomiast wykonywać żadnych czynności wewnątrz struktur Policji. Zawieszenie w czynnościach służbowych odsuwa policjanta od wykonywania wszelkich czynności służbowych, a nie tylko tych, z którymi związany jest bezpośredni kontakt ze społeczeństwem. Nie jest zatem możliwe wykorzystywanie szerokich możliwości sposobu pełnienia służby przez zawieszonego funkcjonariusza, co związane jest z jego przygotowaniem zawodowym. Ponadto długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie ma wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił on służbę. Z jednej strony skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarza konieczność zapewnienia przez jednostkę prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie innych funkcjonariuszy do wykonywania przez długi czas czynności służbowych nieobecnego policjanta. Rozwiązanie takie dopuszczalne jest, gdy jest to sytuacja przejściowa, tymczasowa, nie może stać się zasadą, gdyż prowadzi do utrudnień organizacyjnych pracy wydziału. Interes społeczny w takim postępowaniu przejawia się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Ponadto, dla prawidłowej realizacji zadań i budowania właściwego wizerunku Policji niezbędne jest, aby policjant cieszył się nieposzlakowaną opinią. Dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstwa, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. W interesie Państwa, jak i jego obywateli, leży zatem jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariuszy, którzy w wyniku postawienia im zarzutów w postępowaniu karnym utracili walor nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby w Policji i nie realizują zadań przewidzianych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, w ramach przydzielonych im wcześniej obowiązków. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie ziściły się obie przesłanki umożliwiające zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ I instancji uzasadnił natomiast ochroną interesu społecznego tożsamego w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań i ciągłości funkcjonowania jednostki Policji. H.Z. w odwołaniu zarzucił naruszenie art. 108 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 oraz art. 75 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie, co przejawiło się w niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niedostatecznym zebraniu i rozważeniu materiału dowodowego, w bezzasadnym nieuwzględnieniu wniosków dowodowych odwołującego, co w konsekwencji poskutkowało nieuwzględnieniem przez organ jego słusznego interesu; przekroczenie zakresu uznania administracyjnego poprzez rezygnację z ustalenia i rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności dotyczących dotychczasowej nienagannej służby odwołującego oraz z uwzględnienia jego wniosków dowodowych; art. 39 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie pomimo, że zawieszenie w czynnościach służbowych w wystarczający sposób chroniłoby interes służby; art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego i przeprowadzanie dowodów wnioskowanych przez odwołującego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ odwoławczy przypomniał, że zwolnienie ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego w sprawach osobowych. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...], tj. [...] września 2024 roku, upłynął wymagany, 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia (Postępowanie karne przeciwko wymienionemu wciąż bowiem trwa). Przesłanki przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 zostały zatem spełnione, zaś zebrana w postępowaniu administracyjnym dokumentacja jest wystarczająca do stwierdzenia zaistnienia powyższych faktów. W ocenie organu II instancji niezaprzeczalnym pozostaje, że długotrwałe zawieszenie post. H.Z. w czynnościach służbowych wpłynęło negatywnie na organizację służby w Ogniwie [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów. Służbę w Policji mogą pełnić osoby o określonych predyspozycjach, w pełni dyspozycyjne, a także zdolne fizycznie i psychicznie do wykonywania obowiązków służbowych w czasie i rozmiarze adekwatnym do potrzeb formacji. Tymczasem wymieniony przez ponad 12 miesięcy był zawieszony służbowych, w związku z czym nie realizował żadnych zadań służbowych. Organ odwoławczy wskazał też, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, zobowiązując się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Tymczasem skarżący od ponad roku tych zadań nie realizował, pozostawał bowiem podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego. Pobierał przy tym 50% należnego uposażenia. Tymczasem podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby. Utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym jest niewątpliwie okolicznością mającą wpływ na dobrze i szeroko rozumiany interes społeczny. Okoliczności przedstawione w niniejszym stanie faktycznym uniemożliwiają zatem pozostanie policjanta w służbie. W świetle powyższego rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym było zgodne z interesem społecznym, tożsamym w tym wypadku z interesem służby. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że w sprawie tej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wskazał w tym zakresie, że ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje przyczyny zwolnienia ze służby. Nie kwestionuje jednak konieczności prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej, w tym podejmowania działań zabezpieczających także interesy formacji i zapewniających ochronę interesu społecznego. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej. Organ I instancji jest zatem zobowiązany do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej, przy uwzględnieniu potrzeby realizacji ustawowych jej zadań. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności należące do jego obowiązków, muszą wykonywać inni funkcjonariusze. Gdy taki stan trwa, tak jak w omawianej sprawie ponad 12 miesięcy, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej komórki organizacyjnej, tj. Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych skutkuje bowiem zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. Organ odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia prawa procesowego wskazał, że są one niezasadne. Podniósł, że organ I instancji zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Wskazano, że organ I instancji rozstrzygając w przedmiotowej sprawie badał jedynie, czy zaistniały określone przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanki do zwolnienia post. H.Z. ze służby w Policji. Nie analizował okoliczności zarzucanego mu czynu, ani tym bardziej nie wypowiadał się w zakresie jego winy, gdyż nie to było przedmiotem prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że z uzasadnienia odwołania wynika, że skarżący myli postępowanie w sprawie karnej, którego celem jest oczyszczenie z postawionych zarzutów lub uznanie winnym popełnionych czynów, z postępowaniem administracyjnym w. przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji na okoliczność upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Wnioski dowodowe, które strona składała, miałyby znaczenie dla postępowania karnego, jednak w postępowaniu administracyjnym pozostają bez znaczenia ponieważ zawieszenie post. H.Z. w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy jest faktem, y a postępowanie karne nadal trwa i jego zakończenie nie jest zależne ani od organu I instancji ani też organu II instancji. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z post. H.Z. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zdaniem organu odwoławczego nie wymaga badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg czy jego zawodowe osiągnięcia. Weryfikacja tych okoliczności byłaby w sprawie bezprzedmiotowa. Niezasadny jest również zarzut niezastosowania art. 39 ustawy o Policji, pomimo że zawieszenie w czynnościach służbowych w wystarczający sposób chroniłoby interes służby. Przedmiotowe postępowanie prowadzone było właśnie w sprawie zwolnienia ze służby post. H.Z. z uwagi na trwające ponad 12 miesięcy zawieszenie go w obowiązkach służbowych. O ile zawieszenie funkcjonariusza samo w sobie może przyczynić się do ochrony interesu służby, szczególnie jeżeli ma na calu odsunięcie od wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusza, wobec którego zachodzi podejrzenie zachowania nielicującego z wizerunkiem funkcjonariusza Policji, to już zawieszenie, które się przedłuża działa na niekorzyść interesu służby. Organ odwoławczy stwierdził też, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i v/ danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. H.Z. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7, art. 75, art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a., polegające na nierozpoznaniu przez organ istoty sprawy, z uwagi na pominięcie wszelkich wniosków dowodowych skarżącego, jak również na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego, wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pominięciu okoliczności faktycznych wskazywanych przez skarżącego w toku sprawy, a także na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony; 2. art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez rozstrzygniecie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, brak oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których odmówił wiarygodności dowodom skarżącego lub zupełnie je pominął; art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odstąpienie od jego obligatoryjnego zastosowania, w sytuacji, gdy organ zobowiązany jest do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego rozkazu bez wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom i wyjaśnieniom przedłożonym przez skarżącego, w przypadku gdy decyzja taka powinna być podejmowana po wyczerpującym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w konkretnej sprawie i w konkretnym przypadku; art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię, w zakresie w jakim przepis ten określa przesłanki dopuszczalności zwolnienia policjanta, pozostawiając jego zastosowanie uznaniu organów orzekających, ale tylko w sytuacji spełnienia obu przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a nie na zasadzie dowolności; przekroczenie zakresu uznania administracyjnego poprzez rezygnację z ustalenia i rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności dotyczących treści i uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2024 r. w sprawie przeciwko H.Z., na mocy którego został uniewinniony od zarzutu o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres próby dwóch lat oraz dotychczasowej nienagannej służby skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, nieustaleniem żadnych faktów i podstaw prawnych zwolnienia skarżącego z Policji, a w konsekwencji wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniósł nadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024 r. (wydruk z portalu sądowego); zawiadomienia z dnia 24 stycznia 2025 r. o przyjęciu apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024 r. (wydruk z portalu sądowego), na okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] , już z dniem [...] listopada 2024 r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w toku postępowania zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym, oddalono wszystkie zgłoszone przez niego wnioski dowodowe. Podniósł, że wydanie przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku z dnia [...] listopada 2024r. w przedmiocie uniewinnienia skarżącego od jednego zarzutu i warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec skarżącego w zakresie drugiego zarzutu oznacza, że już z tym dniem, tj., z dniem [...] listopada 2024r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Skarżący podniósł, że wydanie nawet nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego uniewinniającego skarżącego od zarzutu popełnienia jednego zarzucanego mu czynu i warunkowo umarzającego postępowanie karne, w okolicznościach niniejszej sprawy oznacza, że oczywistym jest, że skarżący nie zostanie skazany za popełnienie zarzucanych czynów. W ocenie skarżącego, w dniu wydania tego wyroku ustała także przyczyna zawieszenia rozumiana jako dobro służby. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że spełniona została druga z przesłanek umożliwiających podjęcie decyzji o zwolnieniu wskazanych w art. 41 ust. 2 pkt 9, jaką jest nieustanie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Uniewinnienie skarżącego i warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2024 r., sygn. akt [...], wykluczyło jedną z przesłanek będących podstawą do zwolnienia skarżącego ze służby. Tym samym w dacie wydanie zaskarżonego Rozkazu personalnego istniała już tylko jedna z przesłanek wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w postaci upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Natomiast warunkiem stosowania powołanego przepisu jest istnienie w chwili wydawania rozkazu o zwolnieniu ze służby łącznic obu wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9), przesłanek. Organ Policji wydając zaskarżone orzeczenie błędnic przyjął, iż w dacie wydawania rozkazu personalnego nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Skarżący wskazuje również, że nawet spełnienie przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie jest wystarczające do jego zastosowania, a wymagane jest wykazanie, iż okoliczności faktyczne konkretnej zindywidualizowanej sprawy przemawiają za koniecznością zastosowania tego przepisu. Skorzystanie przez organy orzekające z uprawnienia orzeczniczego opartego na uznaniu administracyjnym wymaga bowiem wnikliwego wykazania, że za skorzystaniem z tego uznania przemawiają okoliczności określone w szczególności w art. 7 k.p.a., tj. ochrona praworządności uwzględniająca interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z konstytucyjnej zasady państwa prawnego wynika bowiem dla organów administracji publicznej dopuszczalność stosowania władztwa publicznego tylko w takim zakresie, w jakim znajduje to uzasadnienie w obowiązującym prawie. Jeżeli zaś prawo to pozostawia organowi administracji możliwość kierowania się własną oceną rzeczywistości ujmowaną jako uznanie administracyjne, to ocena ta - z faktu dokonywania jej w ramach sprawowania władztwa publicznego - nie może pozostawać w sprzeczności z wartościami koniecznymi do zachowania przy sprawowaniu administracji publicznej. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. skierowanym do Sądu wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: wyroku Sądu Okręgowego w [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2025r. wydanego na skutek apelacji H.Z. od wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Kamy Sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024 r., pisma znak [...] z dnia [...] lipca 2025r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] skierowanego do H.Z. w sprawie trwającej procedury dopuszczenia go do służby w Policji, na okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...], już z dniem [...] listopada 2024 r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, a przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie skarżący został prawomocnie uniewinniony od wszystkich stawianych mu zarzutów, będących podstawą zawieszenia go przez organ w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, że w wyniku rozpatrzenia jego apelacji od wyroku I instancji w zakresie warunkowego umorzenia postępowania karnego, Sąd Okręgowy w [...] zmienił wyrok Sądu Rejonowego w [...] w ten sposób, ze uniewinnił go w zakresie drugiego zarzutu opisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku I instancji. W wyniku wydania wyroku przez Sąd II instancji skarżący został zatem uniewinniony od wszystkich stawianych mu zarzutów, które były postawą zawieszenia go w czynnościach służbowych, a następnie w wyniku tego zawieszenia, zwolnienia ze służby. W dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego faktycznie nie istniała jedna z przesłanek wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ wydając zaskarżony rozkaz personalny błędnie natomiast przyjął, iż w dacie wydawania rozkazu personalnego nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Skarżący zaznaczy jedocześnie, że nawet spełnienie przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie jest wystarczające do jego zastosowania, a wymagane jest wykazanie, iż okoliczności faktyczne konkretnej zindywidualizowanej sprawy przemawiają za koniecznością zastosowania tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. r. uwzględnił wniosek dowodowy zawarty w skardze i piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. i na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym przeprowadził dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do skargi i pisma procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z powołanego przepisu wynika, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby jest możliwe w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by zasadnym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu warunków pozwala na rozważenie zwolnienia policjanta ze służby. Podkreślenia wymaga, że uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, aby organ administracji publicznej miał całkowitą swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby. W sprawie tej jest bezsporne, że w związku z prowadzonym przeciwko post. H.Z. postępowaniem karnym, Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia [...] czerwca 2023 roku do dnia [...] września 2023 roku, następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2023 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2023 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Skarżący od powyższych decyzji nie wnosił odwołań, zatem stały się one ostateczne. W świetle powyższego jest bezsporne, że skarżący w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] września 2024 r. o zwolnieniu ze służby zawieszony był w czynnościach służbowych już przez okres przekraczający ustawowe 12 miesięcy. Okres ten upłynął bowiem [...] czerwca 2024 r. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji podejmował czynności niezbędne do dokonania ustaleń faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia tej sprawy, albowiem zwracał się do Prokuratury a następnie Sądu Rejonowego z zapytaniem czy postępowanie karne w sprawie post. H.Z. zostało zakończone. W dniu 19 lipca 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zwrócił się pismem do Sądu Rejonowego w [...] z pytaniem, na jakim etapie aktualnie pozostaje powyższa sprawa. W dniu 9 sierpnia 2024 r. wpłynęła odpowiedź o wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień [...] sierpnia 2024r. Na posiedzeniu w dniu [...] sierpnia 2024r. Sąd Rejonowy w [...] postanowił wyznaczyć kolejny termin rozprawy na dzień [...] września 2024 r. W dniu [...] września 2024 r. Sąd wyznaczył kolejny termin rozprawy na dzień [...] listopada 2024 r. W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego prawidłowo ustalono, iż nie ustała przyczyna zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, bowiem postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w [...] nie zostało zakończone. Organ miał podstawy, aby przyjąć, że termin prawomocnego zakończenia sprawy nie jest możliwy do przewidzenia. W sprawie bezsporne jest zatem, że w dniu wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone. Przesłanki zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały spełnione. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w ocenie Sądu, w sprawie tej nie ma wątpliwości, że w dniu wydania rozkazu personalnego o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Sąd nie podziela zatem zarzutów skargi i argumentacji podniesionej przez skarżącego w tym zakresie. Organ dokonał właściwej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i prawidłowo zastosował ten przepis w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Trafnie organy obu instancji stwierdziły, że zaszły w tej sprawie przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie powołanego przepisu. Zarówno rozkaz personalny KPP, jak i KWP prawidłowo ustalają zaistnienie tych przesłanek w zakresie możliwości wydania rozkazu personalnego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny organu I instancji nie są dowolne. W sprawie nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a. art. 75 k.p.a., art. 77 art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia organów są bezsporne, a ocena materiału dowodowego, wystarczającego do rozstrzygnięcia tej sprawy, uwzględnia wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Niezasadne są zarzuty dotyczące nieuwzględnienia wniosków dowodowych, albowiem powołane okoliczności, które miałyby być przedmiotem dowodu pozostawały bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Sąd podziela twierdzenia organu odwoławczego, że sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Podkreślenia wymaga, że rozstrzygając w przedmiotowej sprawie organ badał jedynie, czy zaistniały określone przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji. Organ nie miał podstaw do analizowania i zasadnie nie analizował okoliczności zarzucanego czynu. Nie miał też podstaw do wypowiadania się w przedmiocie winy bądź niewinności. Zasadnie organ wskazał, że wnioski dowodowe, które strona składała, miałyby znaczenie dla postępowania karnego, jednakże w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, pozostają bez znaczenia ponieważ zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy jest faktem, a postępowanie karne na dzień wydania rozkazu personalnego organu I instancji nie zostało prawomocnie zakończone (nie zapadł także wyrok nieprawomocny). Organ nie był też obowiązany do analizowania dotychczasowego przebiegu służby i postawy funkcjonariusza. Okoliczności te nie mogły mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Trafnie organ odwoławczy wskazał, że nie wymagała badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg czy jego zawodowe osiągnięcia. Weryfikacja tych okoliczności byłaby w sprawie bezprzedmiotowa. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 7, art. 75, art. 77, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. raz jeszcze podkreślenia wymaga, że uchybienie powyższym przepisom ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organy nie ustalają faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie z punktu widzenia zastosowania normy art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone. Uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji są przekonujące i spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku zawieszenia postępowania administracyjnego zwrócić należy uwagę, że skarżący został zwolniony ze służby ze względu na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, a nie z powodu popełnienia przestępstwa (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji), a zatem nie było podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania karnego. W postępowaniu dotyczącym zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na upływ 12 miesięcy jego zawieszenia w czynnościach służbowych, w związku z wszczęciem postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust 1 ustawy o Policji), organy nie były uprawnione do badania zasadności wszczęcia postępowania karnego, ani prognozowania jego ostatecznego wyniku. Wprawdzie zawieszenie, a następnie zwolnienie policjanta ze służby ma bezpośredni związek ze wszczętym postępowaniem karnym i jest niejako jego konsekwencją, jednakże rozstrzygnięcie to nie jest formalnie zależne od wyniku postępowania karnego. Odnosząc się natomiast do zasadniczej kwestii podnoszonej przez skarżącego w skardze, tj. do twierdzenia, że organ odwoławczy przekroczył granice uznania administracyjnego poprzez rezygnację z ustalenia i rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności dotyczących treści i uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2024 r. w sprawie przeciwko H.Z., na mocy którego został uniewinniony od zarzutu o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233§ 1a k.k. w zw. z art.ll § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres próby 2 (dwóch) lat, co zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd zauważa, że w istocie organ odwoławczy w zaskarżonym rozkazie personalnym nie ustalił tych okoliczności faktycznych i nie rozważał kwestii wpływu tych okoliczności na wynik sprawy, jednakże powyższe nie miało zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podziela także twierdzenia skargi, że powyższe doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził bowiem, że w dniu wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu personalnego nr [...]o zwolnieniu skarżącego ze służby, upłynął wymagany, 12-miesięczny okres zawieszenia w czynnościach służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia. Postępowanie karne w stosunku do skarżącego wciąż trwało w tamtym czasie i w tamtym czasie nie ustała przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ odwoławczy w ocenie Sądu nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze kwestii ustania przyczyny zawieszenia w czynnościach służbowych (jak wskazuje skarżący na dzień wydania zaskarżonej decyzji) w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2024 r., którym H.Z. został uniewinniony od zarzutu o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233§ 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § I k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres próby 2 (dwóch) lat oraz dotychczasowej nienagannej służby skarżącego, wskazać należy, że Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego, co do ustania przyczyny zawieszenia w czynnościach służbowych na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Niezależnie od tego, wskazać trzeba, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie, czy wydając rozkaz o zwolnieniu ze służby ustała przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych. Bezsporne jest, że w tym czasie postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone, bo wyrok SR zapadł [...] listopada 2024 r. Sąd nie podziela twierdzenia skargi, że wydanie przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku z dnia [...] listopada 2024r. w przedmiocie uniewinnienia skarżącego od jednego zarzutu i warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec skarżącego w zakresie drugiego zarzutu oznacza, że już z tym dniem, tj. z dniem [...] listopada 2024r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W tej dacie bowiem wyrok SR nie był prawomocny nawet w części rozstrzygającej o uniewinnieniu skarżącego od jednego z zarzutów. Także okoliczność, że apelację od wyroku Sądu Rejonowego w części dotyczącej warunkowego umorzenia postępowania złożył tylko obrońca skarżącego, nie stanowi o prawomocności wyroku w pozostałej części na dzień [...] listopada 2024 r., czy też na dzień wydania zaskarżonej decyzji KWP. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wydanie nawet nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego uniewinniającego skarżącego od zarzutu popełnienia jednego z zarzucanych mu czynów i warunkowo umarzającego postępowanie karne, oznacza, że ustała przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych. Odnosząc się do argumentacji skargi i powołanego wyroku WSA w Gliwicach (który zapadł nadto w innym stanie faktycznym niż w sprawie skarżącego), z dnia 28 lipca 2022r., III SA7G1 463/22), wskazania wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny argumentacji wyrażonej w tym wyroku nie podzielił. NSA w wyroku z dnia 6 września 2023 r. sygn. akt III OSK 8/23 wskazał bowiem jednoznacznie, że "nie podziela stanowiska wyrażonego w zaskarżonym orzeczeniu Sądu I instancji, że wydanie przez Sąd Rejonowy nieprawomocnego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne jest równoznaczne z ustaniem przyczyny zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, gdyż tylko strona złożyła apelację od tego wyroku, a w związku z tym nie ma możliwości pogorszenia jej sytuacji prawnej i skazania prawomocnym wyrokiem." Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd NSA, że warunkowe umorzenie postępowania nie powoduje ustania przyczyny zawieszenia rozumianej jako dobro służby. Wskazania wymaga, że warunkowe umorzenie postępowania karnego, de facto stwierdza winę oskarżonego, z czym wiąże się utrata nieposzlakowanej opinii. Biorąc zaś pod uwagę, że zgodnie z art. 25 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, brak nieposzlakowanej opinii nie daje podstaw do przyjęcia, że ustała przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych. Nadto, jak wskazano już wyżej, ocena w tym zakresie powinna być dokonywana na dzień podjęcia decyzji o zwolnieniu ze służby, a nie na dzień wydania rozkazu personalnego odwoławczego. Także wyrok Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2025r. wydany na skutek apelacji H.Z. od wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024r., którym SO zmienił wyrok Sądu Rejonowego w [...] w ten sposób, ze uniewinnił skarżącego w zakresie drugiego zarzutu opisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku I instancji, nie wpływa na prawidłowość stwierdzenia organu, że postępowanie karne na dzień wydania rozkazu personalnego i dzień zwolnienia ze służby toczyło się, nie było prawomocnie zakończone. Kwestie sposobu zakończenia postępowania karnego, na co skarżący zwraca uwagę w skardze i w piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. pozostają bez wpływu na trafność stwierdzenia organu, co do zaistnienia przesłanek zwolnienia ze służby określonych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Okoliczności te mają znaczenie natomiast dla przywrócenia skarżącego do służby, co nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Skarżący wskazał nadto w piśmie procesowym, że KPP w [...] skierował do niego pismo w sprawie dopuszczenia do służby w Policji. Kwestie te nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Powracając do istoty rozpoznawanej sprawy wskazania wymaga, że KPP miał prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – przyjąć, że zaszły podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby (v. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1980/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ wykazał nadto, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych (w czasie wydania rozkazu personalnego I instancji) negatywnie wpływa na realizację zadań jednostki Policji. Organ I instancji wskazał m.in., że funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych nie może wykonywać żadnych czynności wewnątrz struktur Policji. Zawieszenie w czynnościach służbowych odsuwa zatem policjanta od wykonywania wszelkich czynności służbowych, a nie tylko tych, z którymi związany jest bezpośredni kontakt ze społeczeństwem. Organ podkreślił, że długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie ma wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił on służbę. Z jednej strony skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarza konieczność zapewnienia przez jednostkę prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie innych funkcjonariuszy do wykonywania przez długi czas czynności służbowych nieobecnego policjanta. Organ wskazał też, że powyższe prowadzi do utrudnień organizacyjnych pracy wydziału. Także organ odwoławczy podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji w [...] jest zobowiązany do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej, przy uwzględnieniu potrzeby realizacji ustawowych jej zadań. KWP wskazał, że nie ulega wątpliwości, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności należące do jego obowiązków, muszą wykonywać inni funkcjonariusze. Gdy taki stan trwa ponad 12 miesięcy, wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej komórki organizacyjnej, tj. Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uwzględniły te okoliczności, jako dające podstawę do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Bez wątpienia bowiem zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. Nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała absencja funkcjonariusza w służbie negatywnie wpływa na funkcjonowanie formacji, w której pełni służbę i możliwość sprawnego realizowania ustawowych zadań, które zostały jej przypisane. Niewątpliwie długotrwałe niewykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariusza, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, wynikające z zawieszenia w czynnościach służbowych, prowadzi do dezorganizacji pracy w jednostce Policji. Zgodzić należy się z organem, że interes skarżącego nie przeważał w tej sprawie nad interesem społecznym tożsamym z interesem służby. Niewątpliwie konieczność zapewnienia sprawnego realizowania zadań powierzonych formacji, dawała organowi podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W świetle powyższego, także rygor natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, nadany został prawidłowo. Organ w sposób wyczerpujący wykazał dlaczego w przedmiotowej sprawie należało dać prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego. Organ nie mógł w tej sprawie dać prymatu interesowi skarżącego nad interesem społecznym w sytuacji, gdy okres 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych minął [...] czerwca 2024 r., a termin zakończenia postępowania karnego nie był możliwy do przewidzenia. Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był – w stanie faktycznym tej sprawy – uzasadniony. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważał w tej sprawie nad interesem służby. W odniesieniu do podniesionych w piśmie procesowym kwestii wyroku uniewinniającego wskazania wymaga, że ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, a postępowanie karne zakończy się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego, to wówczas - zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 i 5 w zw. z ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji – funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Dlatego też wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w [...] z dnia [...] lipca 2025 r. sygn. akt [...]uniewinniający skarżącego od popełnienia drugiego z zarzucanych w postępowaniu karnym czynów mógł być, i jak wynika z przedstawionych przez skarżącego informacji, był podstawą wszczęcia procedury przywrócenia do służby. Powyższe nie ma jednak wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.