II SA/Wa 391/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., którą to decyzją odmówiono J.S. przyznania statusu weterana poszkodowanego. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 3 w zw. z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203). Uzasadniając odmowę przyznania statusu weterana organ podał, że wnioskodawca w okresie od dnia [...] czerwca 1977 r. do dnia [...] grudnia 1977 r. brał udział w działaniach poza granicami państwa w Polskiej Wojskowej Jednostce Specjalnej w [...] na stanowisku [...] – [...], a także w okresie od dnia [...] stycznia 1993 r. do dnia [...] września 1993 r. w [...] w K. na stanowisku [...]. Stwierdził, że stan zdrowia wnioskodawcy nie pozostaje w związku z jego udziałem w działaniach poza granicami państwa, albowiem nie doznał on uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania działań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano świadczenia odszkodowawcze. Organ stwierdził też, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentów określonych w art. 8 pkt 2, 3 i 4 ustawy o weteranach (...), tj. protokołu powypadkowego albo decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, orzeczenia właściwej komisji lekarskiej o związku uszczerbku na zdrowiu z wypadkiem pozostającym w związku z działaniami poza granicami państwa lub chorobą nabytą podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych w ramach działań poza granicami państwa albo orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej ZUS ustalającego uszczerbek na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową wydane dla celów świadczenia ubezpieczenia społecznego oraz decyzji administracyjnej o przyznaniu świadczeń odszkodowawczych albo prawomocnego wyroku sądu zasądzającego odszkodowanie. W konkluzji organ stwierdził, że z przedłożonych dokumentów wynika, iż stan zdrowia wnioskodawcy jest związany z chorobą zawodową nabytą u prywatnego pracodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji, jednocześnie wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego z ekspertyzy medycznej w sprawie skutków przebytej w K. Podniósł, że nie przedstawił dokumentów żądanych przez MON, albowiem nie posiada dokumentów na okoliczność, czy choroba ([...]) powstała w trakcie pełnienia misji w K.. Wnosił, by w tej kwestii wypowiedzieli się biegli lekarze specjaliści medycyny [...]. Podniósł, że znajduje się w tragicznej sytuacji, albowiem odebrano mu rentę. Wskazał, że nie posiada możliwości zatrudnienia z powodu przeciwwskazań medycznych – niepełnosprawności o stopniu umiarkowanym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że w przesłanym przez Archiwum MON w [...] wyciągu z rozkazu dziennego Dowódcy Zgrupowania Inżynieryjnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. widnieje wpis skierowania J.S. w dniu [...] sierpnia 1993 r. na leczenie w związku z pozytywnym testem na [...]. Jednocześnie stwierdził, że skarżący nie przedstawił orzeczenia właściwej komisji lekarskiej, o którym mowa w art. 8 ustawy o weteranach (...), tym samym nie przedstawił dokumentów określonych w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203), weteranem działań poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem", może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach: 1) misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni; 2) grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni. Natomiast, stosownie do art. 3 ww. ustawy, weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa, zwanym dalej "weteranem poszkodowanym", może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. W rozpoznawanej sprawie organ pominął okoliczność, iż wyżej wskazany przepis odnosi się nie tylko do osób, które doznały wypadku podczas działań poza granicami państwa, ale też do osób, które nabyły choroby podczas wykonywania takich zadań. Oceniając zasadność wniosku organ pominął także fakt, iż w trakcie pobytu skarżącego w K., w okresie od dnia [...] stycznia 1993 r. do dnia [...] września 1993 r. w PKW w Tymczasowej Administracji ONZ, stwierdzono u niego pozytywny test na [...] i w związku z tym skierowano go na specjalistyczne leczenie. Powyższa okoliczność znajduje potwierdzenie w archiwum MON w [...] w treści rozkazu dziennego Dowódcy Zgrupowania Inżynieryjnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. W ocenie Sądu, organ na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie statusu weterana poszkodowanego winien wyjaśnić, czy skarżący biorąc udział w działaniach poza granicami państwa, podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych nabawił się choroby ([...]). Powyższa okoliczność ma podstawowe znaczenie dla oceny, czy skarżącemu w związku z tą chorobą i jej skutkami przysługuje status weterana w rozumieniu art. 3 omawianej ustawy. Mając na uwadze, iż powyższej kwestii organ nie zbadał, pominął i nie wziął pod uwagę, zaskarżoną decyzję należało uchylić. Ponownie rozpoznając sprawę organ zgromadzi materiał dowodowy, dotyczący przebytej przez skarżącego choroby ([...]). Rozważy i oceni konieczność skierowania skarżącego na badania przez specjalistów z zakresu medycyny [...]. Weźmie pod uwagę wykładnię art. 3 ustawy o weteranach (...) oraz intencje ustawodawcy. Zważy, iż w uzasadnieniu do art. 3 ustawy o weteranach (...) wyjaśniono, że o status weterana poszkodowanego będzie mogła ubiegać się osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa i doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadania lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których osoba została poszkodowana w wyniku np. wybuchu miny pułapki lub zachorowała na chorobę występującą tylko w rejonie działania misji, czy kontyngentu (np. choroby [...]). Nie przewiduje się możliwości nadania statusu weterana poszkodowanego osobie ewakuowanej do kraju z innych powodów medycznych, niezwiązanych z wypadkiem lub chorobą nabytą w rejonie działania poza granicami państwa (por. uzasadnienie projektu ustawy o weteranach działań wojennych poza granicami państwa, Sejm RP VI kadencji, nr druku 3754). Z powyższego wynika, że wolą ustawodawcy było przyznanie statusu weterana poszkodowanego osobom, które doznały uszczerbku na zdrowiu m. in. w związku z nabytą chorobą [...]. Mając na uwadze konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.