II SA/Wa 391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi ze skargi M. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżąca M. S. pismem z dnia 30 stycznia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów U. W. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 200 zł. W wezwaniu została pouczona, że nieuiszczenie wskazanej kwoty w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone skarżącej z dniem 2 maja 2016 r., w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. odrzucił wniesioną skargę, z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wymaganego wpisu w sprawie. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 12 lipca 2016 r. (k-46 akt). Strona, pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 lipca 2016 r., wniosła zażalenie od wydanego przez Sąd orzeczenia. Nadto podniosła, że w terminie podanym przez Sąd nie miała możliwości finansowych, by wpłacić należną kwotę. Wskazała, że uchylenie postanowienia i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu pozwoli jej na uzyskanie zaległego stypendium. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt I OZ 995/16 oddalił wniesione przez skarżącą zażalenie, wskazując jednocześnie, że zawarty w zażaleniu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, podlega badaniu w odrębnym postępowaniu wpadkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała zostać dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, uchybienie to nastąpiło bez winy strony, a ponadto strona dokona czynności, której nie dokonała w terminie. Należy stwierdzić, że przesyłka Sądu, zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, została doręczona skarżącej w trybie art. 73 cytowanej ustawy, w dniu 2 maja 2016 r. (k-35 akt sprawy). Natomiast, jak wynika z pisma skarżącej z dnia 18 lipca 2016 r. (k-47 akt), strona dowiedziała się o fakcie uchybienia terminu do uiszczenia wpisu z postanowienia wydanego przez Sąd. Wobec powyższego Sąd za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi uznał dzień, w którym strona dowiedziała się o stanie sprawy, tj. dzień 12 lipca 2016 r. Z tego względu należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu, nadany w Urzędzie Pocztowym w Warszawie w dniu 19 lipca 2016 r., został wniesiony w terminie, określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Rozpatrując merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, trzeba wskazać, że powinien on powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które uprawdopodobnią zasadność tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia, spowodowane nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia, okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia, wyznaczonego przepisami prawa, terminu. Przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wskazała, że nie uiściła należnego wpisu z uwagi na brak możliwości finansowych. W ocenie Sądu, w takiej sytuacji strona mogła złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie wystąpiła do Sądu z takim wnioskiem. W związku z powyższym Sąd nie mógł przyjąć, że strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu nie było zawinione. Ponadto skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 87 § 4 cytowanej ustawy, tj. nie uiściła należnego wpisu równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, ani też nie wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1, § 2, § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.