II SA/Wa 391/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (zwany dalej: Komendantem Wojewódzkim Policji, organem odwoławczym) zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwana dalej: K.p.a. w związku z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.), zwana dalej: ustawą o Policji, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] (zwany dalej: Komendantem Powiatowym Policji, organem I instancji) z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia M. B. ze służby w Policji z dniem [...] września 2024 r. w związku z upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] w dniu [...] czerwca 2023 r., ramach prowadzonego postępowania karnego o sygn. akt [...], przedstawił [...] M. B. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego z art. 231 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Funkcjonariuszowi zarzucono, że 1) w dniu 8 marca 2023 r. w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...], jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w [...], pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym radiowozem oznakowanym marki [...] o nr rej. [...] z funkcjonariuszem Policji [...] H. Z. z Komendy Powiatowej Policji w [...] nie dopełnił obowiązków służbowych podczas przeprowadzenia interwencji po zatrzymaniu do kontroli samochodu osobowego marki [...], w którym znajdował się sprawca kradzieży paliwa, a następnie nie podjął pościgu za nim oraz nie powiadomił dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...] o zaistniałym zdarzeniu, czym działał na szkodę interesu publicznego; 2) w dniu [...] marca 2023 r. w Komendzie Powiatowej Policji w [...] województwo [...], po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zatajeniu prawdy, złożył do protokołu przesłuchania w charakterze świadka w sprawie sygn. akt [...] nadzorowanej przez Prokuraturę Rejonową w [...] nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w sprawie, co do przebiegu interwencji w dniu [...] marca 2023 r. w miejscowości [...], gmina [...], co uczynił nadto z obawy przed odpowiedzialnością kama grożącą jemu samemu. W związku z powyższym, Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] września 2023 r. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2023 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2023 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Pismem z dnia [...] lipca 2024 r., doręczonym w dniu 24 lipca 2024 r., M. B. został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Jednocześnie został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a., w tym w szczególności o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do składania wniosków i żądań. Funkcjonariusz w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. wystąpił o przeprowadzenie, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, zawnioskowanych przez niego dowodów. Jednocześnie w kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. zgłosił wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia przez sąd prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. wydanym na podstawie art. 78 § 1 K.p.a. Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. Natomiast postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania w administracyjnego prowadzonego w sprawie zwolnienia ze służby. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2024 r. funkcjonariusz zgłosił kolejne wnioski dowodowe. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. organ I instancji poinformował funkcjonariusza, że jego pismo z dnia [...] sierpnia 2024 r. zostało pozostawione bez rozpoznania, z uwagi na przekroczenie terminu na składanie wniosków dowodowych określonego w zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2024 r o wszczęciu postępowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. M. B. został zawiadomiony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed zakończeniem postępowania administracyjnego. W związku z otrzymanym zawiadomieniem funkcjonariusz w piśmie z dnia [...] września 2024 r. ponowił zgłaszane wcześniej wnioski dowodowe, które nie zostały uwzględnione przez organ. Ponadto złożył kopię protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w [...] w dniu [...] sierpnia 2024 r. w sprawie sygn. akt [...], wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. Następnie, w raporcie z dnia [...] września 2024 r. funkcjonariusz poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], że w sprawie sygn. akt [...], w której występuje w charakterze oskarżonego, został wyznaczony kolejny termin rozprawy na dzień [...] listopada 2024 r. W związku z powyższym zwrócił się o wstrzymanie procedury wydalenia go ze służby do czasu zakończenia postępowania karnego. W odpowiedzi na zapytanie organu, Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział [...] w piśmie z dnia [...] września 2024 r. potwierdził, że termin kolejnej rozprawy w sprawie [...] został wyznaczony na dzień [...] listopada 2024 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] września 2024 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w [...] zwolnił M. B. ze służby w Policji z dniem [...] września 2024 r. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż nie ustała przyczyna zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, bowiem postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w [...] nie zostało zakończone. Oznacza to, że termin prawomocnego zakończenia sprawy nie jest możliwy do przewidzenia. Organ zaznaczył jednocześnie, iż możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w żaden sposób nie przesądza o winie funkcjonariusza w zakresie zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów. W tego rodzaju sytuacjach chodzi o potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego. W interesie służby, rozumianym jako pełna i kompetentna obsada komórek organizacyjnych, jest aby funkcjonariusze pełnili ją aktywnie. Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych nie może natomiast wykonywać żadnych czynności wewnątrz struktur Policji. Zawieszenie w czynnościach służbowych odsuwa policjanta od wykonywania wszelkich czynności służbowych, a nie tylko tych, z którymi związany jest bezpośredni kontakt ze społeczeństwem. Nie jest zatem możliwe wykorzystywanie szerokich możliwości sposobu pełnienia służby przez zawieszonego funkcjonariusza, co związane jest z jego przygotowaniem zawodowym. Ponadto długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie ma wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił on służbę. Z jednej strony skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarza konieczność zapewnienia przez jednostkę prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie innych funkcjonariuszy do wykonywania przez długi czas czynności służbowych nieobecnego policjanta. Rozwiązanie takie dopuszczalne jest, gdy jest to sytuacja przejściowa, tymczasowa, nie może stać się zasadą, gdyż prowadzi do utrudnień organizacyjnych pracy wydziału. Interes społeczny w takim postępowaniu przejawia się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Ponadto, dla prawidłowej realizacji zadań i budowania właściwego wizerunku Policji niezbędne jest, aby policjant cieszył się nieposzlakowaną opinią. Dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstwa, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. W interesie Państwa, jak i jego obywateli, leży zatem jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariuszy, którzy w wyniku postawienia im zarzutów w postępowaniu karnym utracili walor nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby w Policji i nie realizują zadań przewidzianych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, w ramach przydzielonych im wcześniej obowiązków. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie ziściły się obie przesłanki umożliwiające zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ I instancji uzasadnił natomiast ochroną interesu społecznego tożsamego w tym przypadku z interesem służby, przejawiającym się koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań i ciągłości funkcjonowania jednostki Policji. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalny M. B. zarzucił naruszenie: 1. art. 108 § 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie ważny interes społeczny przemawia za tym, by nadać rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności w przypadku, gdy odwołujący pozostając w służbie organów Policji, w sposób bierny nie wykonując już żadnych obowiązków, nie może zagrażać ważnemu interesowi społecznemu; 2. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 oraz art. 75 § 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, co przejawiło się w niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niedostatecznym zebraniu i rozważeniu materiału dowodowego, w bezzasadnym nieuwzględnieniu wniosków dowodowych odwołującego, co w konsekwencji poskutkowało nieuwzględnieniem przez organ jego słusznego interesu; 3. przekroczenie zakresu uznania administracyjnego poprzez rezygnację z ustalenia i rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności dotyczących dotychczasowej nienagannej służby odwołującego oraz z uwzględnienia jego wniosków dowodowych; 4. art. 39 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie pomimo, że zawieszenie w czynnościach służbowych w wystarczający sposób chroniłoby interes służby; 5. art. 7 w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela oraz działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego i przeprowadzanie dowodów wnioskowanych przez odwołującego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził, że nie zgadza się z argumentami powołanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznając, że są one wynikiem braku przeprowadzenia wszechstronnego i obiektywnego postępowania wyjaśniającego. Wszelkie wątpliwości w sprawie zinterpretowano bowiem wyłącznie na jego niekorzyść. Skarżący przedstawił w odwołaniu obszerną argumentację polemizując z ustaleniami postępowania karnego i zasadnością postawionych mu zarzutów w tym postępowaniu. Jednocześnie podkreślił, że wystąpienie przesłanek fakultatywnych zwolnienia policjanta ze służby, nie oznacza powstania po stronie organu bezwzględnego obowiązku wydania decyzji w tym zakresie. Upływ 12 miesięcy zawieszenia, (jeśli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia) jest przesłanką fakultatywną zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Fakultatywność stosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oznacza, że samo spełnienie się przesłanek w nim określonych nie jest wystarczające do jego zastosowania, a wymagane jest wykazanie, iż okoliczności faktyczne konkretnej zindywidualizowanej sprawy przemawiają za koniecznością zastosowania tego przepisu. Zatem i w takim wypadku praprzyczyną zwolnienia będzie popełniony przez policjanta czyn (w stosunku do którego toczy się postępowanie karne). Zarzucił dalej, że w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji nie przeprowadzono w zasadzie żadnego postępowania dowodowego ograniczając się do stwierdzenia, że upłynęło 12 miesięcy zawieszenia, a postępowanie karne nie zostało zakończone. Co więcej, żaden ze zgłoszonych przez niego wniosków dowodowych nie został uwzględniony, bez podania merytorycznych przyczyn oddalenia tych wniosków. Skarżący podkreślił, że w związku z niezakończeniem postępowanie karnego, w celu wykazania, że zarzuty wobec niego są całkowicie bezzasadne, złożył szereg wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów, które jednak nie zostały uwzględnione. Tym samym decyzja organu I instancji wydana została bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, automatycznie, po upływie 12-miesięcznego okresu zawieszenia policjanta. W ocenie skarżącego także nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało dokonane z naruszeniem prawa, gdyż interes społeczny nie przemawia za nadaniem decyzji takiego rygoru w sytuacji, gdy skarżący pozostając w służbie Policji nie wykonuje żadnych obowiązków, a zatem nie może zagrażać ważnemu interesowi społecznemu. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ odwoławczy przypomniał, że zwolnienie ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego w sprawach osobowych. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz w oparciu o tę ocenę podjął suwerenną decyzję. Wskazał także fakty, które legły u podstaw jego decyzji, tj.: przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 231 § 1 k.k., art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., trwające od dnia 30 czerwca 2023 r. zawieszenie w czynnościach służbowych, a także konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki Policji. W ocenie organu odwoławczego okoliczności te stanowią wystarczające i przekonujące przesłanki do wydania powyższej decyzji. Podejrzenie bowiem policjanta o popełnienie wskazanego przestępstwa oraz niewykonywanie czynności służbowych, ze względu na zawieszenie w tychże czynnościach przez ponad rok, stanowi przesłankę do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ odwoławczy wskazał też, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, zobowiązując się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Tymczasem skarżący od ponad roku tych zadań nie realizował, pozostawał bowiem podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego. Pobierał przy tym 50% należnego uposażenia. Tymczasem podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby. Utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym jest niewątpliwie okolicznością mającą wpływ na dobrze i szeroko rozumiany interes społeczny. Okoliczności przedstawione w niniejszym stanie faktycznym uniemożliwiają zatem pozostanie policjanta w służbie. W świetle powyższego rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym było zgodne z interesem społecznym, tożsamym w tym wypadku z interesem służby. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że w sprawie tej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wskazał w tym zakresie, że ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje przyczyny zwolnienia ze służby. Nie kwestionuje jednak konieczności prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej, w tym podejmowania działań zabezpieczających także interesy formacji i zapewniających ochronę interesu społecznego. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej. Organ I instancji jest zatem zobowiązany do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej, przy uwzględnieniu potrzeby realizacji ustawowych jej zadań. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności należące do jego obowiązków, muszą wykonywać inni funkcjonariusze. Gdy taki stan trwa, tak jak w omawianej sprawie ponad 12 miesięcy, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej komórki organizacyjnej, tj. Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych skutkuje bowiem zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. W ocenie organu odwoławczego, przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy konieczny do wydania decyzji oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. Dokonał przy tym wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Bezspornym jest bowiem, że w związku z prowadzonym przeciwko policjantowi postępowaniem karnym, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji zawiesił ww. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] września 2023 r., a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2023 r. nr [...] przedłużył okres zawieszenia ww. w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2023 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Od tych decyzji skarżący nie złożył odwołań, zatem stały się one ostateczne. W dniu wydania przez organ I instancji rozkazu personalnego nr [...], tj. [...] września 2024 r., upłynął wymagany, 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia. Postępowanie karne przeciwko policjantowi wciąż bowiem trwa. Przesłanki przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały zatem spełnione, zaś zebrana w postępowaniu administracyjnym dokumentacja jest wystarczająca do stwierdzenia zaistnienia powyższych faktów. W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnym pozostaje też, że długotrwałe zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych wpłynęło negatywnie na organizację służby w Ogniwie [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów. Służbę w Policji mogą pełnić osoby o określonych predyspozycjach, w pełni dyspozycyjne, a także zdolne fizycznie i psychicznie do wykonywania obowiązków służbowych w czasie i rozmiarze adekwatnym do potrzeb formacji. Tymczasem skarżacy przez ponad 12 miesięcy był zawieszony służbowych, w związku z czym nie realizował żadnych zadań służbowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 7 , art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 75 § 1 K.p.a., organ odwoławczy uznał je za niezasadne. Podał w tym zakresie, że organ I instancji zebrał cały materiał niezbędny do podjęcia decyzji merytorycznej, a następnie w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał jego kompleksowej oceny. Zaznaczył przy tym, że sformułowanie "zebrał materiał dowodowy" musi zostać odniesione wyłącznie do materiału niezbędnego do podjęcia decyzji końcowej, a nie wszelkich okoliczności zaistniałych w sprawie. Zbieranie materiału przez organ administracyjny musi być determinowane celem takiego postępowania, jakim jest wydanie decyzji merytorycznej zgodnej z zasadą prawdy materialnej. Organ I instancji rozstrzygając w przedmiotowej sprawie badał zatem jedynie, czy zaistniały określone przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanki do zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie analizował natomiast okoliczności zarzucanego mu czynu, ani tym bardziej nie wypowiadał się w zakresie jego winy, gdyż nie to było przedmiotem prowadzonego postępowania. Z uzasadnienia odwołania wynika natomiast, że skarżący myli postępowanie w sprawie karnej, którego celem jest oczyszczenie z postawionych zarzutów lub uznanie winnym popełnionych czynów, z postępowaniem administracyjnym w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji na okoliczność upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Wnioski dowodowe, które skarżący składał, miałyby zatem znaczenie dla postępowania karnego, jednak w postępowaniu administracyjnym pozostają bez znaczenia ponieważ zawieszenie ww. w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcy jest faktem, a postępowanie karne nadal trwa i jego zakończenie nie jest zależne od organów orzekających w niniejszej sprawie. Nie wymaga też badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, czy jego zawodowe osiągnięcia. Weryfikacja tych okoliczności byłaby bowiem w sprawie bezprzedmiotowa. Organ odwoławczy jako niezasadny uznał także zarzut niezastosowania art. 39 ustawy o Policji, pomimo, że zawieszenie w czynnościach służbowych w wystarczający sposób chroniłoby interes służby. Przedmiotowe postępowanie prowadzone było bowiem właśnie w sprawie zwolnienia ze służby ww. z uwagi na trwające ponad 12 miesięcy zawieszenie go w obowiązkach służbowych. O ile zawieszenie funkcjonariusza samo w sobie może przyczynić się do ochrony interesu służby, szczególnie jeżeli ma na calu odsunięcie od wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusza, wobec którego zachodzi podejrzenie zachowania nielicującego z wizerunkiem funkcjonariusza Policji, to już zawieszenie, które się przedłuża działa na niekorzyść interesu służby. Generuje ono bowiem oprócz komplikacji w organizacji służby, związanych z przydzielaniem zadań innym funkcjonariuszom, co niekorzystnie wpływa na ich morale, także konieczność wydatkowania środków publicznych (wypłaty 50% należnego uposażenia) w stosunku do funkcjonariusza, który będąc policjantem faktycznie nie pełni służby. Stanowi to rażące naruszenie interesu społecznego. Za zasadne organ odwoławczy uznał również nadanie przez organ I instancji rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zaznaczył przy tym, że Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może natomiast wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W skardze na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 7, art. 75, art. 77 i art. 78 § 1 K.p.a., polegające na nierozpoznaniu przez organ istoty sprawy, z uwagi na pominięcie wszelkich wniosków dowodowych skarżącego, jak również na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego, wnikliwego i szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pominięciu okoliczności faktycznych wskazywanych przez skarżącego w toku sprawy, a także na niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony; 2. art. 80 K.p.a., poprzez naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez rozstrzygniecie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego, brak oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, poprzez brak wyjaśnienia przyczyn, dla których odmówił wiarygodności dowodom skarżącego lub zupełnie je pominął; 3. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez odstąpienie od jego obligatoryjnego zastosowania, w sytuacji, gdy organ zobowiązany jest do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 4. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego rozkazu bez wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom i wyjaśnieniom przedłożonym przez skarżącego, w przypadku gdy decyzja taka powinna być podejmowana po wyczerpującym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w konkretnej sprawie i w konkretnym przypadku; 5. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię, w zakresie w jakim przepis ten określa przesłanki dopuszczalności zwolnienia policjanta, pozostawiając jego zastosowanie uznaniu organów orzekających, ale tylko w sytuacji spełnienia obu przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a nie na zasadzie dowolności; 6. przekroczenie zakresu uznania administracyjnego poprzez rezygnację z ustalenia i rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności dotyczących treści i uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2024 r. w sprawie przeciwko skarżącemu, na mocy którego został uniewinniony od zarzutu o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § 1a k.k. w zw. z art 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres próby dwóch lat oraz dotychczasowej nienagannej służby skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, nieustaleniem żadnych faktów i podstaw prawnych zwolnienia skarżącego z Policji, a w konsekwencji wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniósł nadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów koniecznych do wyjaśnienia sprawy, tj.: 1) wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024 r. (wydruk z portalu sądowego); 2) zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2025 r. o przyjęciu apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024 r. (wydruk z portalu sądowego), na okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2024 r., już z dniem [...] listopada 2024 r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w toku postępowania zarówno przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym, oddalono wszystkie zgłoszone przez niego wnioski dowodowe. Jednocześnie zwrócił uwagę, ze przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2024 r. sygn. akt [...] został uniewinniony od zarzutu o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233§ 1a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres próby 2 (dwóch) lat. Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego skarżący podniósł, że jego absencja w służbie wynikała z decyzji organu I instancji i nie naruszała zarówno interesu społecznego, jak i publicznego. Zaznaczył, że decyzja w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oparta jest na uznaniu administracyjnym, które jednak nie oznacza dowolności. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna zatem uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. Upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych umożliwia zwolnienie policjanta ze służby, ale tylko wtedy, gdy nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Oznacza to, że jeżeli ustały przyczyny zawieszenia w czynnościach służbowych, to z policjantem nie można rozwiązać stosunku służbowego na podstawie powołanego przepisu, nawet jeżeli uprzednio przez co najmniej 12 miesięcy, był zawieszony w takich czynnościach. W ocenie skarżącego wydanie przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku z dnia [...] listopada 2024 r. uniewinniającego go od jednego zarzutu i warunkowo umarzającego postępowanie karne w zakresie drugiego zarzutu oznacza, że już z tym dniem, tj. z dniem [...] listopada 2024 r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych. Wydanie nawet nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego uniewinniającego go od zarzutu popełnienia jednego zarzucanego mu czynu i warunkowo umarzającego postępowanie karne, w okolicznościach niniejszej sprawy oznacza, że oczywistym jest, że skarżący nie zostanie skazany za popełnienie zarzucanych mu czynów. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego w części dotyczącej warunkowego umorzenia postępowania złożył bowiem tylko obrońca skarżącego, zaś wyrok w części uniewinniającej skarżącego jest już prawomocny. Nie ma zatem możliwości pogorszenia jego sytuacji prawnej i skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem. Tym samym skarżący nie będzie osobą skazaną prawomocnym wyrokiem. Oznacza to też, że w dniu wydania tego wyroku ustała także przyczyna zawieszenia rozumiana jako dobro służby. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że spełniona została druga z przesłanek umożliwiających podjęcie decyzji o zwolnieniu wskazanych w art. 41 ust. 2 pkt 9, jaką jest nieustanie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Tym samym w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego istniała już tylko jedna z przesłanek wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, w postaci upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych. Natomiast warunkiem stosowania powołanego przepisu jest istnienie w chwili wydawania rozkazu o zwolnieniu ze służby łącznie obu wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanek. Nawet jednak spełnienie przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie jest wystarczające do jego zastosowania, a wymagane jest wykazanie, iż okoliczności faktyczne konkretnej zindywidualizowanej sprawy przemawiają za koniecznością zastosowania tego przepisu. Skorzystanie przez organy orzekające z uprawnienia orzeczniczego opartego na uznaniu administracyjnym wymaga bowiem wnikliwego wykazania, że za skorzystaniem z tego uznania przemawiają okoliczności określone w szczególności w art. 7 K.p.a., tj. ochrona praworządności uwzględniająca interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z konstytucyjnej zasady państwa prawnego wynika bowiem dla organów administracji publicznej dopuszczalność stosowania władztwa publicznego tylko w takim zakresie, w jakim znajduje to uzasadnienie w obowiązującym prawie. Jeżeli zaś prawo to pozostawia organowi administracji możliwość kierowania się własną oceną rzeczywistości ujmowaną jako uznanie administracyjne, to ocena ta - z faktu dokonywania jej w ramach sprawowania władztwa publicznego - nie może pozostawać w sprzeczności z wartościami koniecznymi do zachowania przy sprawowaniu administracji publicznej. Aby organy kierowały się słusznym interesem obywatela, w szczególności powinny wskazać okoliczności faktyczne leżące po stronie skarżącego, które uniemożliwiałyby skarżącemu dalsze pełnienie służby. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w tej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Za niezasadny organ uznał również zarzut przekroczenia zakresu uznania administracyjnego, szczególnie poprzez nieuwzględnienie wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2024 r. w sprawie przeciwko skarżącemu , na mocy którego został on uniewinniony od zarzutu o przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § la k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres 2 lat. Organ podkreślił, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W dniu zwolnienia go ze służby, tj. [...] września 2024 r. - postępowanie to nie było zakończone. Co więcej, wyrok sądu, na który powołuje się skarżący, a który zapadł przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2024 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] września 2024 r. o zwolnieniu ze służby w Policji, nie był na dzień [...] grudnia 2024 r. prawomocny. Zgodnie bowiem z zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący wniósł od niego apelację do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...]. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. skierowanym do Sądu wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: 1) wyroku Sądu Okręgowego w [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2025r. wydanego na skutek apelacji M. B. od wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2024 r., 2) pisma znak [...] z dnia [...] lipca 2025r. Komendanta Powiatowego Policji w [...] skierowanego do M. B. w sprawie trwającej procedury dopuszczenia go do służby w Policji, na okoliczność, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...], już z dniem [...] listopada 2024 r. ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia go w czynnościach służbowych, a przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie skarżący został prawomocnie uniewinniony od wszystkich stawianych mu zarzutów, będących podstawą zawieszenia go przez organ w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, że w wyniku rozpatrzenia jego apelacji od wyroku I instancji w zakresie warunkowego umorzenia postępowania karnego, Sąd Okręgowy w [...] zmienił wyrok Sądu Rejonowego w [...] w ten sposób, ze uniewinnił go w zakresie drugiego zarzutu opisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku I instancji. W wyniku wydania wyroku przez Sąd II instancji skarżący został zatem uniewinniony od wszystkich stawianych mu zarzutów, które były postawą zawieszenia go w czynnościach służbowych, a następnie w wyniku tego zawieszenia, zwolnienia ze służby. Po wydaniu prawomocnego wyroku uniewinniającego od wszystkich zarzutów, Komendant Powiatowy Policji w [...] wszczął procedurę dopuszczenia go do służby w Policji. W ocenie skarżącego, powyższe okoliczności potwierdzają, że przyczyny podane jako podstawa zawieszenia go, które stały się powodem zwolnienia go ze służby, były nieprawdziwe. Uniewinnienie go od wszystkich zarzutów wykluczyło obydwie przesłanki będące podstawą do zwolnienia ze służby. Tym samym w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego faktycznie nie istniała jedna z przesłanek wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ wydając zaskarżone orzeczenie błędnie natomiast przyjął, iż w dacie wydawania rozkazu personalnego nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia. Skarżący zaznaczy jedocześnie, że nawet spełnienie przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie jest wystarczające do jego zastosowania, a wymagane jest wykazanie, iż okoliczności faktyczne konkretnej zindywidualizowanej sprawy przemawiają za koniecznością zastosowania tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia natomiast decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Treść tego przepisu wskazuje, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Zwolnienie funkcjonariusza Policji ze służby jest możliwe w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by zasadnym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu warunków pozwala na rozważenie zwolnienia policjanta ze służby. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż uznaniowy charakter decyzji nie oznacza, by organ administracji publicznej miał całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby, do jakiej należy formacja Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, przesłanki zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały spełnione. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że policjant, w stosunku do którego wydany został rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, był zawieszony w czynnościach służbowych, w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego przez okres ponad 12 miesięcy. Zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło najpierw na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] czerwca 2023 r. do dnia [...] września 2023 r. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., a następnie okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2023 r., od dnia [...] września 2023 r. do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2024 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nie ustała przyczyna będąca podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, gdyż wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] wydany w dniu [...] listopada 2024 r. w sprawie [...], którym skarżący został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu z art. 233 § 1 k.k. w zb. z art. 233 § la k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. wobec skarżącego warunkowo umorzono na okres 2 lat, nie był w tej dacie prawomocny. Dopiero w sytuacji, gdyby postępowanie karne w sprawie skarżącego prawomocnie się zakończyło, ustałaby przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych i nie można byłoby zwolnić go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ był zatem uprawniony do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Uprawniona też, zdaniem Sądu, była ocena organu, iż długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące uniemożliwieniem wykonywania zadań przypisanych służbie, przemawiają za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby w Policji. Nie trzeba szczególnie dowodzić, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności wchodzące w zakres jego obowiązków, muszą zostać przejęte przez innych funkcjonariuszy. Gdy taki stan trwa długo, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej jednostki Policji, co w niniejszej sprawie zostało potwierdzone w piśmie z 31 lipca 2024 r. sporządzonym przez Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] , w której skarżący pełnił służbę. Zawieszenie policjanta w czynnościach skutkuje bowiem zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę. W ocenie Sądu, nie zasługują też na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7, art. 75, art. 77, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. Uchybienie powyższym przepisom ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organy nie ustalają faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie z punktu widzenia zastosowania normy art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone. Uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji są natomiast przekonujące i spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Należy jeszcze raz przypomnieć, że skarżący został zwolniony ze służby ze względu na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, a nie z powodu popełnienia przestępstwa (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji), a zatem nie było podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. W postępowaniu dotyczącym zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na upływ 12 miesięcy jego zawieszenia w czynnościach służbowych, w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust 1 ustawy o Policji), organy nie były uprawnione do badania zasadności wszczęcia postępowania karnego, ani prognozowania jego ostatecznego wyniku. Wprawdzie zawieszenie, a następnie zwolnienie policjanta ze służby ma bezpośredni związek ze wszczętym postępowaniem karnym i jest niejako jego konsekwencją, jednakże rozstrzygnięcie to nie jest formalnie zależne od wyniku postępowania karnego. Zwolnienie funkcjonariusza nie przesądza o jego winie, która może być przypisana wyłącznie w postępowaniu karnym. Organy rozstrzygając w niniejszej sprawie, badały zatem jedynie, czy zaistniały określone przepisem art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Nie analizowały natomiast okoliczności zarzucanego skarżącemu czynu. W tym kontekście za prawidłowe należy uznać stanowisko organów o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego na okoliczność zasadności zarzutów postawionych mu w postępowaniu karnym, jako niemających znaczenia w sprawie. Organy w tym postępowaniu nie były bowiem uprawnione ani zobowiązane do rozstrzygania o winie policjanta w rozumieniu przepisów prawa karnego. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie zaistniały, wynikające z przepisu art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby, a organy wykazały, że interes służby, który w rozpoznawanej sprawie jest tożsamy z interesem społecznym, przemawia za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego, to zaskarżonej decyzji nie można też skutecznie postawić zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego. Dodatkowo należy podkreślić, iż ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, a postępowanie karne zakończy się prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego, to wówczas - zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 i 5 w zw. z ust. 7 pkt 2 ustawy o Policji – funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Dlatego też wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w [...] z dnia [...] lipca 2025r. sygn. akt [...] uniewinniający skarżącego od popełnienia drugiego z zarzucanych mu w postępowaniu karnym czynów mógł być podstawą wszczęcia procedury przywrócenia go do służby. Nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. Sąd administracyjny dokonuje bowiem oceny legalności zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący na dzień jej wydania. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.