II SA/Wa 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA- Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym postanawia 1. zwolnić W. S. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla W. S. adwokata. W. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Z informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku oraz oszczędności. Jego miesięczny dochód wynosi 3 100 zł brutto (2 067, 48 zł netto). Ponadto w uzasadnieniu (rubryka nr 5. formularza) skarżący wskazał, że jego sytuacja finansowa i zdrowotna jest trudna. Pozostaje pod stałą opieką lekarską (poradnia kardiologiczna, gastrologiczna, neurologiczna i urologiczna). Miesięczny koszt leczenia i leków to ok. 400 zł. Wyjaśnił, że po potrąceniu powyższych wydatków na opłacenie mieszkania, mediów, komunikacji i wyżywienia pozostaje mu zaledwie 760, 21 zł. Do wniosku skarżący dołączył kopię wyroku orzekającego rozwód jego związku małżeńskiego oraz zasądzającego od skarżącego na rzecz jego byłej żony alimenty w wysokości 450 zł. Dołączył również kopię zaświadczeń lekarskich oraz kopię druku RMUA. Postanowieniem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA//Wa 393/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W dniu 26 października 2011 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Do sprzeciwu skarżący dołączył kopię umów kredytu gotówkowego na cele konsumpcyjne z dnia 12 kwietnia 2011 r. oraz z dnia 6 września 2011 r., na podstawie których przyznano skarżącemu kredyt w wysokości odpowiednio 5 000 zł oraz 800 zł; terminarze spłaty powyższych kredytów, z których wynika, że skarżący spłaca miesięcznie raty kredytów w wysokości 457, 21 zł oraz 73, 15 zł; wyciąg z rachunku bankowego za okres od 1 czerwca 2011 r. do 30 września 2011 r.; kopię potwierdzenia wpłaty na rachunek Wojskowej Agencji Mieszkaniowej czynszu za mieszkanie za grudzień 2010 r. oraz miesiące styczeń, sierpień wrzesień 2011 r., z których wynika, że skarżący ponosi koszty z tego tytułu w wysokości 530 zł miesięcznie; kopię rachunku za gaz za okres od 1 kwietnia 2011 r. do 31 maja 2011 r. na kwotę 187, 93 zł; kopię rachunku za energię elektryczną za maj 2011 na kwotę 138, 81 zł; a także kopię skierowania na rehabilitację oraz kopię wyników badań radiologicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 grudnia 2011 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone zarządzenie lub postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Ocena, czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji przedstawionych przez stronę. Wnioskodawca wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Na podstawie wszystkich przedstawionych przez skarżącego dokumentów ustalono, że łączny dochód skarżącego wynosi ok. 2 100 zł netto miesięcznie. Obciążenia skarżącego z tytułu alimentów oraz spłat rat kredytów wynoszą 980, 36 zł miesięcznie. Ponadto comiesięczne wydatki na czynsz, energię elektryczną oraz gaz wynoszą ok. 760 zł miesięcznie. Łączna suma wskazanych wyżej comiesięcznych obciążeń i wydatków skarżącego wynosi ok. 1740 zł. Po odliczeniu tych wydatków skarżącemu pozostaje kwota ok. 360 zł miesięcznie. Ze wszystkich nadesłanych przez stronę oświadczeń i dokumentów wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i nie pozwala aktualnie na poniesienie kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z uwagi na to, że wnioskodawca nie ma żadnych oszczędności, stwierdzić należy, że strona nie dysponuje środkami finansowymi, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawca wykazał zatem, że spełnia ustawową przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.