II SA/Wa 395/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie Ewa Marcinkowska, Anna Mierzejewska, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. S., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy. W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta [...] Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, w dniu [...] listopada 2009 r. K. S. złożył wniosek o zawieszenie tego postępowania, bowiem ma on zamiar wystąpić o wcześniejsze zatarcie skazania za przestępstwo orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...], na mocy którego został on uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] odmówił zawieszenia postępowania, wskazując w uzasadnieniu, że przesłanki tak fakultatywnego (art. 98 § 1 k.p.a.), jak i obligatoryjnego (art. 97 § 1 pkt 1-4 k.p.a.) zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie zachodzą. Podniósł, że, w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego uzależnione byłoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Podkreślił, że osoba, która jest prawomocnie skazana za popełnienie czynu zabronionego, nie powinna posiadać pozwolenia na broń, bowiem jej posiadanie ma ścisły związek z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na powyższe postanowienie K. S. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że posiadanie pozwolenia na broń palną myśliwską nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej. Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że podstawy prawne zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. Pierwszy z przywołanych przepisów ma charakter obligatoryjny, zaś drugi jest fakultatywny. Stwierdził, że zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. nie jest możliwe, bowiem przesłanki określone w pkt 1-3 tego przepisu nie występują (strona działa osobiście we własnej sprawie), a w myśl pkt 4 zawiesza się postępowanie, jeżeli wydanie decyzji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego. W takiej sytuacji na przeszkodzie w rozpatrzeniu sprawy stać musi problem prawny, który wyłonił się w toku postępowania administracyjnego, a jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu i dopóki nie zostanie rozstrzygnięty, niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa materialnego, a tym samym wydanie decyzji merytorycznej. Musi istnieć zatem zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W związku z tym Komendant Główny Policji wskazał, iż okoliczności, iż strona nie zgadza się z zapadłym wobec niej wyrokiem karnym i zamierza wystąpić o wcześniejsze zatarcie wymierzonej w nim kary, nie spełnia przesłanki wymienionej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kwestie te nie należą do sfery prawnej, lecz faktycznej postępowania administracyjnego i nie są objęte zakresem zagadnienia wstępnego ustalonego w tym przepisie prawa procesowego, a więc żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest spełniona. Odnośnie zaś zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. organ stwierdził również, że nie znajduje ono zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wskazany przepis ustala więc 4 przesłanki takiego rozstrzygnięcia, przy czym muszą one być spełnione łącznie. Jednym z nich jest okoliczność, że postępowanie musi toczyć się na wniosek strony, tymczasem postępowanie w sprawie cofnięcia K. S. pozwolenia na broń zostało wszczęte z urzędu. Brak jest zatem podstaw do zastosowania dyspozycji tego przepisu. Ponadto podkreślił, że w sprawie o zawieszenie postępowania organ Policji nie bada przesłanek warunkujących jej merytoryczne rozpatrzenie, tj. podstaw faktycznych i prawnych skutkujących cofnięciem stronie pozwolenia na broń, bowiem wykracza to poza ramy tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej sprawie nie zapadło, a więc odniesienie się do zawartego w zażaleniu zarzutu wyżej wymienionego, że posiadanie przez nią broni nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia, jest prawnie niedopuszczalne. Organ odwoławczy może jedynie ocenić czy orzeczona przez organ I instancji odmowa zawieszenia postępowania o cofnięcie pozwolenia jest uzasadniona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. zakwestionował postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. i wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego sprawy. Wnoszący skargę wskazał, że jest myśliwym z [...]-letnim nienagannym stażem myśliwskim i czuje się głęboko skrzywdzony faktem cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską. W ocenie skarżącego powyższa kara jest sroga i wydana zbyt wcześnie. Stwierdził, że jego starania odnośnie wcześniejszego zatarcia skazania mogą sprawić, iż nadal będzie czynnym myśliwym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta [...] Policji nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji stanowił art. 97 § 1 i art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W oparciu o rozwiązania przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego podstawy zawieszenia postępowania można podzielić na obligatoryjne (art. 97 § 1) i fakultatywne (art. 98 § 1). Zawieszenie postępowania zależne od woli strony oparte zostało na zasadzie dyspozycyjności, która nie ma jednak w tym przypadku charakteru bezwzględnego. Podlega ona podwójnemu ograniczeniu. Po pierwsze wola tej strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, wyrażona we wniosku o zawieszenie postępowania, nie jest wyłączną przesłanką zawieszenia postępowania. Organ musi bowiem zbadać, czy występują także inne przesłanki zawieszenia, wymienione w art. 98 § 1 k.p.a. Po drugie, zawieszenie postępowania pozostawione zostało uznaniu organu administracji publicznej. Dopuszczalność fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego uzależniona została w świetle art. 98 § 1 k.p.a. od łącznego zaistnienia pięciu następujących przesłanek: 1. postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony, 2. postępowanie administracyjne toczy się, 3. o zawieszenie postępowania wystąpi ta strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, 4. inne strony postępowania nie sprzeciwiają się zawieszeniu postępowania, 5. zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Postępowanie w sprawie niniejszej zostało wszczęte z urzędu, a zatem nie została spełniona pierwsza ze wskazanych powyżej przesłanek. W tych okolicznościach organ zasadnie uznał, że brak było możliwości zastosowania powyższego przepisu i zawieszenia w oparciu o niego postępowania w sprawie. Przepis art. 97 § 1 k.p.a. wyznacza natomiast podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Sytuacje przewidziane w pkt 1-3 tego przepisu nie mogły jednak znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem nie zaistniały okoliczności faktyczne w nich przewidziane. Punkt 4 tego paragrafu stanowi natomiast, że organ administracji publicznej jest obowiązany zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym (prejudycjalnym) w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko takie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Innym organem w rozumieniu komentowanego przepisu nie musi być organ administracji publicznej, lecz każdy inny, z wyłączeniem sądów powszechnych, organ upoważniony do rozstrzygania kwestii prawnych. Sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny (Komentarz do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II). Zagadnienia wstępnego nie może natomiast stanowić wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Konieczności dokonania ustaleń faktycznych w sprawie nie można utożsamiać z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym. Zawieszenie postępowania uzasadnione jest w sytuacjach, w których bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie uznały, że sądowe rozstrzygnięcie wniosku o zatarcie skazania nie stanowi zagadnienia wstępnego, określonego we wskazanym powyżej przepisie, ponieważ okoliczność ta nie dotyczy kwestii prawnej, a jedynie przyszłego stanu faktycznego. W obecnej sytuacji nie ma zatem przeszkód do wydania decyzji, a więc brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.