II SA/Wa 395/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Sławomir Antoniuk Protokolant asystent sędziego Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K.L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. dotyczącą odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2001 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu [...] września 1992 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...], na podstawie art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179), zwolnił K. L. z zajmowanego stanowiska, przeniósł i mianował na niższe stanowisko służbowe w Grupie Stanowisk Tymczasowych. Wnioskiem z dnia [...] września 2001 r. K. L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 157 § 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W wyniku odwołania sprawę ponownie rozpatrzył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W dniu [...] maja 2008 r. strona zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa - o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r., zarzucając organom rozpatrującym niniejszą sprawę naruszenie przepisów o właściwości. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...]. W dniu 12 marca 2009 r. K. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Z kolei w dniu [...] maja 2009 r. K. L. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...], powołując się na jej nieważność. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. W dniu 3 września 2009 r. do organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 482/09 z dnia 30 czerwca 2009 r., którym Sąd odrzucił skargę K. L. na decyzję nr [...]. W tym stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w analizowanej sprawie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, tj. decyzja nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. Podniósł, że dopóki orzeczenie, rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę, funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. K. L. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że organ błędnie przyjął, iż w analizowanej sprawie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Decyzja nr [...] stała się przedmiotem skargi K. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 227/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Artykuł 105 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, nie mógł mieć zastosowania do niniejszej sprawy, gdyż przepis ten może stanowić podstawę rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Podstawą rozstrzygnięć w przedmiocie stwierdzenia nieważności mogą być wyłącznie przepisy regulujące tę instytucję, zatem ustalenie przez organ, że wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2009 r. dotyczył sprawy rozstrzygniętej już ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. powinno było skutkować wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 Kpa z powodu jego niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych, nie zaś umorzeniem postępowania w oparciu o art. 105 § 1 Kpa. Z uwagi na powyższe Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W dniu [...] grudnia 2010 r. K. L. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że organ bezzasadnie odmówił wszczęcia postępowania, mimo, że jest to kontynuacja decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., gdzie nie został zachowany tryb art. 15 Kpa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] wskazał, że sprawa zakończona ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. jest tożsama - zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym - ze sprawą wszczętą wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2009 r. Niezależnie bowiem od tego, że skarżący wskazuje w tym wniosku dodatkowo na inne, aniżeli we wcześniejszej sprawie, przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, to wydając decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., organ przeanalizował istnienie każdej z wymienionych w art. 156 § 1 Kpa przesłanek. W dniu 21 stycznia 2011 r. skargę na powyższą decyzję złożył K. L., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponieważ w decyzji Ministra z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] zachodzą przesłanki określone z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, z uwagi na nieposiadanie obligatoryjnych składników decyzji, wynikających z art. 107 § 1 Kpa. Wniósł ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ, rozpoznając poprzednią sprawę, błędnie pouczył skarżącego o tym, że od tej decyzji przysługuje wyłącznie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał jednocześnie, że organ we wskazanych decyzjach połączył dwie sprawy, tj. wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2008 r. dotyczący właściwości rzeczowej oraz wniosek z dnia [...] maja 2009 r., w którym skarżący wykazuje brak czynników zawartych w art. 107 Kpa, jak właściwego podpisu i oznakowania organów. Otóż, decyzja z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] nie posiada własnoręcznego podpisu Ministra, lecz tzw. facsimile, tj. odcisk pieczęci z kopią wzoru podpisu. Natomiast decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] nie posiada okrągłej pieczęci wizerunku orła, dot. decyzji w części oznakowania jednostki KGP oraz wymogu cech podpisu oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania zaraz po zakończeniu sporządzonej treści tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga jest oczywiście niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że skarżący pismem z dnia [...] maja 2009 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Wniosek ten był przedmiotem postępowania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 105 Kpa umorzył postępowanie w sprawie, z uwagi na fakt, że ostateczną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odmówiono już wcześniej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...]. Decyzja ta została utrzyma w mocy decyzją ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Decyzje o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] stały się przedmiotem skargi K. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 227/10 uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] i decyzję ostateczną Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 16 września 2009 r. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że "podstawą rozstrzygnięć w przedmiocie stwierdzenia nieważności mogą być wyłącznie przepisy regulujące tę instytucję, zatem ustalenie przez organ, iż wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2009 r. dotyczył sprawy rozstrzygniętej już decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. powinno skutkować wydaniem decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 Kpa". Sąd przesądził zatem, iż w sytuacji, w której sprawa została już rozstrzygnięta organ powinien wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie było przedmiotem skargi. Wobec takiego brzmienia przepisu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz niebudzących wątpliwości zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonych w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 227/10, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w sytuacji, w której miał do czynienia z res iudicata miał obowiązek wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...], a zatem rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie są prawidłowe. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.