II SA/Wa 396/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - W dniu [...] listopada 2018 r. Stowarzyszenie [...]z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie") wystąpiło do Narodowego Banku Polskiego (dalej: "NBP"), za pośrednictwem platformy ePUAP, z wnioskiem o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 z późn. zm.), dalej: "u.d.i.p.": 1) informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w poszczególnych latach 2014-2018; 2) informacji o nagrodach wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody; 3) rejestru umów zawartych w 2018 r., który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy. Informacje objęte pkt 1 wniosku zostały udostępnione Stowarzyszeniu za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 22 stycznia 2019 r. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia nr [...] Prezes Narodowego Banku Polskiego (dalej: "Prezes NBP", "organ"), działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie: 1) informacji o nagrodach wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody; rejestru umów zawartych w 2018 r., który zawiera m.in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy. W uzasadnieniu, odnosząc się do punktu 1 rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż dane osobowe stanowią sferę prywatności osoby fizycznej, a w konsekwencji ich udostępnienie w trybie u.d.i.p. należy rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa do prywatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy. Informacje w postaci imienia i nazwiska danej osoby, wysokości nagrody przyznanej przez pracodawcę oraz uzasadnienia przyznania nagrody, stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z dnia 4 maja 2016 r.), które mogą podlegać udostępnieniu wyłącznie na podstawach określonych w art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. Wobec braku przesłanki legalizującej możliwość przetworzenia (poprzez udostępnienie Stowarzyszeniu) danych osobowych pracowników NBP w zakresie powyżej wskazanym, wniosek o udostępnienie przedmiotowych informacji dotyczy informacji objętych ochroną na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Następnie, odnosząc się do punktu 2 rozstrzygnięcia, organ wskazał, iż NBP w zakresie swojej ustawowej właściwości realizuje zadania banku centralnego państwa, wskazane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373 z późn. zm.), dalej: "ustawa o NBP" oraz w innych ustawach. Obejmuje to m.in. obsługę bankową budżetu państwa oraz prowadzenie rachunków bankowych innych podmiotów (w szczególności banków, Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej i Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego), a także prowadzenie polityki pieniężnej (poprzez stosowanie instrumentów wskazanych w ustawie o NBP) oraz podejmowanie określonych działań na rzecz stabilności systemu finansowego oraz na rzecz systemu płatniczego. Wykonywanie ustawowych zadań banku centralnego jest bezpośrednio związane z zawieraniem przez organ umów służących wykonaniu czynności bankowych, określonych w przepisach z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2187 z późn. zm.). Skutkuje to objęciem tych umów tajemnicą bankową, o której mowa w art. 104 ust. 1 ww. ustawy. Tajemnicę bankową stanowią wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Ponadto, w odniesieniu do umów obejmujących świadczenie usług płatniczych, NBP jest obowiązany do zachowania tajemnicy zdefiniowanej w art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2003 z późn. zm.), która obejmuje m.in. informacje dotyczące użytkownika w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi, wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub kredytem udzielonym mu zgodnie z przepisami ww. ustawy. Wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji zawartych w Rejestrze, w zakresie obejmującym informacje stanowiące tajemnicę bankową lub tajemnicę świadczenia usług płatniczych, dotyczy informacji objętych ochroną na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Dalej organ wskazał, iż mając na uwadze, że część informacji zawartych w Rejestrze nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. z uwagi na ich objęcie tajemnicą ustawowo chronioną (tj. tajemnicą bankową lub tajemnicą świadczenia usług płatniczych), poddano analizie możliwość wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji podlegających ochronie. Przeprowadzona analiza wykazała jednak, że podjęcie działań mających na celu usunięcie z niego informacji, co do których zachodzą przesłanki ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej określone w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., wymagałoby ingerencji w strukturę Rejestru prowadzącej do naruszenia integralności zawartych w nim danych. Niezbędna byłaby bowiem modyfikacja informacji o zdarzeniach mających miejsce w przeszłości, które zostały zaewidencjonowane w systemie elektronicznym, w którym prowadzony jest Rejestr, na podstawie zgłoszeń dokonywanych przez departamenty i jednostki organizacyjne NBP będące gestorami poszczególnych umów. Konsekwencją takiej ingerencji byłaby dezintegracja danych zawartych w Rejestrze, co uniemożliwiałoby traktowanie utworzonego w ten sposób zestawu danych jako rejestru umów cywilnoprawnych zawartych przez NBP w okresie objętym żądaniem Stowarzyszenia. Nadto, dokonywanie zmian w bazie danych poprzez usuwanie określonych informacji może wpłynąć negatywnie na jej strukturę, a w konsekwencji na prawidłowe działanie Rejestru. Dane na dzień ich wygenerowania w ramach ww. zestawu odbiegałyby od danych zaewidencjonowanych w Rejestrze zgodnie z przepisami obowiązującymi w NBP, a w skrajnym przypadku mogłyby być błędne. Brak możliwości wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji dotyczących umów objętych tajemnicą bankową lub tajemnicą świadczenia usług płatniczych, bez faktycznej i formalnej dezintegracji Rejestru, przesądza o tym, że zawarte w Rejestrze informacje publiczne stanowią integralną całość z informacjami podlegającymi ochronie prawnej. Pismem procesowym z dnia 21 lutego 2019 r. Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Prezesa NBP z dnia [...] stycznia 2019 r., zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione - bowiem zbyt daleko idące - ograniczenie prawa do informacji publicznej, - art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zbyt daleko idące ograniczenie prawa do informacji naruszające istotę tego uprawnienia, - art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim ten przepis stanowi podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej poprzez nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie, - art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 104 ust. 1 ustawy - Prawo bankowe poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że podstawowe informacje o zawieranych umowach podlegają wyłączeniu z jawności, - podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8 § 2 oraz art. 11 k.p.a. W motywach skargi Stowarzyszenie wskazało, że kwestionowana decyzja w zakresie uzasadnienia wyłączenia jawności określonych w niej informacji jest ogólna. Organ nie dokonał zważenia prawa do informacji i zastosowanego ograniczenia w jej udostępnieniu. Przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. nie ingerują w przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie wprowadzają przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej w porządku prawnym państwa członkowskiego. Takich ograniczeń nie zawiera również obowiązująca ustawa z dnia z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000 z późn. zm.), dalej: "u.o.d.o.". Przepisy ww. rozporządzenia nie wyłączają stosowania przepisów u.d.i.p., te zaś realizują obowiązek ochrony danych osobowych poprzez ograniczenie wskazane w art. 5 ust. 2, które jednakże w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że udostępnienie żądanej informacji godzić będzie w ochronę danych osobowych, czy to na gruncie u.d.i.p., czy ww. rozporządzenia. Stowarzyszenie podniosło również, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie może stanowić samodzielnej przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej, a taką właśnie organ wskazał w rozstrzygnięciu decyzji. Nadto w uzasadnieniu organ podał, iż część umów podlegać może ochronie ze względu na tzw. tajemnicę bankową. Nie wyjaśnił jednak w jaki sposób wpływa to na umowy, które takiej ochronie nie podlegają. Już tylko z tego powodu można wywnioskować, że organ odmówił na gruncie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dostępu do informacji publicznej, która nie podlega wyłączeniu z jawności. Wskazywane przez organ problemy - o charakterze technicznym - dotyczące selekcji informacji o umowach, nie stanowią żadnej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Prezes NBP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż w sytuacji gdy wniosek dotyczy informacji o wysokości nagród wypłaconych wszystkim pracownikom organu (pkt 1), to prywatność tych osób, jako dobro chronione prawem, powinno mieć pierwszeństwo przed innym dobrem prawem chronionym - dostępnością do informacji o działalności władzy publicznej. Nadto podał, że wniosek skarżącego w zakresie dostępu do Rejestru (pkt 2) obejmuje całość informacji zarządzanych przez organ za pomocą dedykowanego, elektronicznego narzędzia ewidencyjnego. Brak możliwości wyłączenia (usunięcia) z Rejestru informacji dotyczących umów objętych tajemnicą bankową lub tajemnicą świadczenia usług płatniczych, bez faktycznej i formalnej dezintegracji Rejestru, przesądza o tym, że wszystkie zawarte w Rejestrze informacje publiczne stanowią integralną całość z informacjami podlegającymi ochronie prawnej. Tym samym, w odniesieniu do całości informacji zaewidencjonowanych w Rejestrze zachodzi ustawowa przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci tajemnicy ustawowo chronionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 466/19 uchylił zaskarżoną decyzję, a w jego uzasadnieniu stwierdził, że odmawiając udostępnienia informacji publicznej objętej punktem 2 rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie określonych informacji zawartych w Rejestrze, w zakresie obejmującym informacje stanowiące tajemnicę bankową lub tajemnicę świadczenia usług płatniczych, dotyczy informacji objętych ochroną na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Jednak poza powołaniem treści art. 104 ust. 1 ustawy Prawo bankowe oraz art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, organ nie wyjaśnił w sposób przekonujący, z jakich względów wnioskowane informacje zamieszczone w rejestrze umów z 2018 r., obejmujące: kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę oraz datę zawarcia umowy, stanowią inną tajemnicę ustawowo chronioną w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są zobowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank te czynność wykonuje. Stosownie natomiast do art. 11 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, tajemnica zawodowa w rozumieniu ust. 1, obejmuje informacje dotyczące użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi, wydawanym pieniądzem elektronicznym lub udzielonym mi kredytem zgodnie z art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3, w tym oznaczenie rachunku płatniczego użytkownika oraz stan tego rachunku, a także inne informacje związane z transakcjami płatniczymi oraz zawieranymi z użytkownikiem lub posiadaczem pieniądza elektronicznego umowami, jeżeli nieuprawnione ujawnienie takiej informacji mogłoby narazić na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wykazał, że wnioskowane informacje z rejestru umów zawartych w 2018 r., mające w istocie podstawowy charakter, są objęte tajemnicą bankową obejmującą "wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank te czynność wykonuje" lub tajemnicą zawodową w zakresie wskazanym w art. 11 ust. 3 ustawy o świadczeniu usług oraz że ujawnienie takiej informacji "mogłoby narazić na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy". Z dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ tylko "część informacji" (nie precyzując tego sformułowania w odniesieniu do żądanych informacji) zawartych w rejestrze uznał za podlegające wyłączeniu ze względu na ww. tajemnicę bankową i zawodową. Stwierdził jednocześnie, że usunięcie tych danych wymagałoby ingerencji w strukturę rejestru, co skutkowałoby dezintegracją danych zawartych w rejestrze. Stanowisko to jest w ocenie Sądu niezrozumiałe i nie poparte racjonalną argumentacją. Przy czym jak trafnie podniosło skarżące Stowarzyszenia, wskazywane przez organ problemy - o charakterze technicznym - dotyczące selekcji informacji o umowach, nie stanowią żadnej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkami przewidzianymi w pkt 1-2 (ust. 2). Zatem decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej winna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w tym wyczerpujące prawne i faktyczne uzasadnienie. Oznacza to, że powody odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. powinny być wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji nie tylko w sposób szczegółowy, ale oparty na konkretnych, racjonalnych i weryfikowalnych argumentach. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ww. wymogów nie spełnia. W tym miejscu wskazać należy, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że organ nie może ograniczyć się do ogólnikowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Organ musi szczegółowo określić z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Stanowisko to koresponduje z poglądem prezentowanym w judykaturze, zgodnie z którym przepisy określające tryb dostępu do informacji publicznej powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny być rozumiane wąsko (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11, publ. CBOSA). Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 16 u.d.i.p. Organ bowiem, nie dokonując należytej analizy, rozciągnął ochronę wynikającą z ww. przepisów (ze względu na prawo do prywatności oraz ze względu na inne tajemnice ustawowo chronione) na całość informacji wymienionych w punktach 1 i 2 zaskarżonej decyzji. Swego stanowiska jednak nie uzasadnił w sposób umożliwiający sądową kontrolę podjętego rozstrzygnięcia. Sąd w wytycznych zobowiązał organ do uwzględnienia dokonanej powyżej oceny prawnej i dokonania pogłębionej analizy żądanych informacji w świetle przesłanek określonych w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i w przypadku wydania decyzji odmownej należytegouzasadnienia swojego stanowiska zgodnie z wymogami określonymi w art. 16 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Prezes Narodowego Banku Polskiego (dalej: "Prezes NBP", "organ"), działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. w dniu [...] grudnia 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie rejestru umów zawartych w roku 2018, który zawiera m. in. kwotę, przedmiot umowy, podmiot, z którym zawarto umowę, datę zawarcia umowy. Organ w uzasadnieniu powyżej określonej decyzji wskazał przepisy prawa materialnego i dokonał ich interpretacji w ustalonym stanie faktycznym i stwierdził, że część informacji zawartych w Rejestrze nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., ponieważ podlegają ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Natomiast z powodu integracji systemu informatycznego, a w którym prowadzony jest przedmiotowy rejestr, oraz ściśle zdefiniowanych w nim referencji pomiędzy różnymi obszarami gromadzenia danych i systemami, a których dane są odczytywane, nie jest możliwe wyłączenie albo usuwanie rekordów z umowami. Takie potencjalne czynności skutkowałyby bowiem pojawieniem się błędów podczas przetwarzania informacji, przeglądania danych, a także przy wykorzystywaniu funkcji księgowania dokumentów, na których znajdują się odwołania do takich usuniętych umów lub danych (...). Stowarzyszenie na powyżej określoną decyzję wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że został wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw art. 16 ust. 1 i 2 oraz art. 17 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na arbitralnym stwierdzeniu, że żądane informacje publiczne stanowią tajemnicę w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p, w sytuacji gdy zgodnie z art. 31 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie praw i wolności winno być stosowane w sposób wyjątkowy, a w przedmiotowej sprawie wyłączono jawność wnioskowanych umów. Stowarzyszenie, podnosząc powyższe zarzuty, wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania. Prezes NBP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z poz. dalej powoływana jako p.p.s.a.) Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Ponadto w rozpatrywanej sprawie należy odwołać się do treści art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi. W tym miejscu przypomnieć należy, że wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 466/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa NBP z dnia [...] stycznia 2019 r., gdyż uznał, że została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), bowiem organ nie dokonując należytej analizy, rozciągnął ochronę wynikającą art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. na całość informacji wymienionych w pkt 1 i 2 zaskarżonej decyzji. Swego stanowiska jednak nie uzasadnił w sposób umożliwiający Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podkreślić należy, że osią sporu jest zastosowanie powyżej określonych przepisów, a zatem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei, determinuje zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie. Z racji rozwiązania prawnego, przyjętego w art. 153 p.p.s.a., strona nie może już na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd kwestii. Nie chodzi przy tym o to, czy formułowane zarzuty są zasadne, czy też nie, lecz o to, że na danym etapie postępowania nie mogą już być skutecznie podnoszone. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. II FSK 2541/12). Podnieść należy, że również Sąd rozpoznający niniejszą skargę jest, stosownie do zacytowanego wyżej art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu, który poprzednio uchylił zaskarżoną decyzję. Zatem Sąd w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie nie mógł zbadać zarzutów skargi będących powtórzeniem w stosunku do skargi poprzedniej z tego względu, że odnosiły się do postępowania zakończonego uchyloną decyzją z [...] stycznia 2019 r. i w całości ocenionego już przez sąd administracyjny. Sąd rozpoznający obecną skargę nie mógł zatem ocenić tych zarzutów odmiennie. Jedynym zadaniem Sądu obecnie badającego sprawę była ocena, czy organ zastosuje się do wytycznych Sądu. W tym zakresie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej decyzji podatkowej. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego odmówił udostępnienia żądanych informacji z uwzględnieniem zaprezentowanego przez Sąd stanowiska, którym został związany. Wbrew twierdzeniu Strony skarżącej uzasadnienie spełnia warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił szczegółową analizę ustalonego stanu faktycznego i dokonał prawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego, co oznacza, że nie naruszył przepisów postępowania określonych w skardze. W ocenie składu orzekającego w sprawie organ ponownie rozpatrując sprawę nie naruszył ani reguł postępowania, ani prawidłowo powołanych w decyzji przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.