II SA/Wa 396/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2025 r. sprawy ze skargi M. F. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. F. (dalej jako skarżący) rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], Komendant Główny Policji (dalej jako: organ) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2024 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024r. poz, 145, zwana dalej: u.p.). W jego uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2024 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wpłynął wniosek personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...]o zwolnienie ze służby skarżącego, z którego wynikało, że w dniu [...] czerwca 2024 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...] w toku prowadzonego śledztwa o sygnaturze akt [...] przedstawił skarżącemu zarzut o to, że w dniu [...] lipca 2023 r. w [...] skarżący, ówcześnie detektyw Referatu [...] Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komisariatu Policji [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] , w celu osiągnięcia korzyści osobistej przez T. K. polegającej na uzyskaniu zaświadczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do pełnienia obowiązków służbowych na określonym stanowisku, udzielił tej osobie pomocy do popełnienia przez nią przestępstwa polegającego na niedopełnieniu przez niego obowiązków polegających na obowiązku poddania się w ramach badań okresowych okresowemu badaniu krwi i wyłudzeniu od lekarza orzecznika wystawiającego zaświadczenie o zdolności T. K. do pracy na określonym stanowisku służbowym zaświadczenia nr [...] potwierdzającego nieprawdę o jego stanie zdrowia i okoliczności zakażenia [...] poprzez podstępne wprowadzenie go w błąd co do rzetelności wykonanych przez T. K. badań okresowych w ten sposób, że poddał się zamiast niego badaniu krwi, którego wyniki T. K. przedstawił następnie lekarzowi orzecznikowi podstępnie wprowadzając go w błąd co do tego, iż są to wyniki przeprowadzonych przez niego badań krwi i wyłudzając zaświadczenie nr [...] potwierdzające nieprawdę o jego stanie zdrowia i okoliczności zakażenia [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...] zastosował wobec skarżącego środki zapobiegawcze w postaci: 1. oddania pod dozór Policji i zobowiązaniu skarżącego do jednokrotnego w każdym tygodniu stawiennictwa w Komisariacie Policji [...], ul. [...] w [...] połączony z zakazem kontaktowania się w jakikolwiek sposób z T. K.; 2. zakazu opuszczania kraju połączony z zatrzymaniem paszportu wydanego w dniu [...] sierpnia 2021 r. przez Wojewodę [...]; 3. zawieszenia w czynnościach służbowych związanych z pełnieniem służby w Policji na czas trwania postępowania. W związku z powyższym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 1 u.p. , zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] lipca 2024 r. do dnia [...] października 2024 r. Pismem z dnia [...] września 2024 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. W dniu [...] września 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący przesłał do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wystąpienie, w którym wskazał, iż organizacją związkową, która będzie go reprezentować jest Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów województwa [...]. Pismem z dnia [...] września 2024 r. wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...], z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...], pismem z dnia [...] września 2024 r. poinformował, iż po zapoznaniu się z materiałami niniejszego postępowania administracyjnego, na chwilę obecną brak jest podstaw do zwolnienia Pana M. F. ze służby w Policji. W ocenie Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] brak jest podstawy faktycznej i dowodowej, gdyż na wniosek Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji w [...] Prokuratura Rejonowa [...] w [...] odmówiła dostępu do akt postępowania o sygnaturze [...] w zakresie dotyczącym skarżącego, tłumacząc to dobrem śledztwa, a także wskazując, iż udostępni materiały w terminie późniejszym. Wobec powyższego zdaniem Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...], z wydaniem rozkazu personalnego należy się wstrzymać do momentu wglądu do przedmiotowych akt, natomiast "na obecnym etapie wszelkie wnioski o zagrożonym dobru służby są dywagacjami opartymi na treści zarzutu". W dniu [...]września 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący przesłał do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] "wyjaśnienia do sprawy [...]". W swoim wystąpieniu skarżący poprosił m.in. o "odroczenie" wydania decyzji dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji z uwagi na rozprawę, która ma odbyć się w dniu [...] października 2024 r. Ponadto opisał swoją sytuację zawodową oraz osobistą, jak również wyjaśnił prawdopodobne okoliczności powiązania jego osoby z T. K. Do powyższego pisma załączył: postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] o powołaniu biegłego z dnia [...] lipca 2024 r., postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] o uchyleniu postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z dnia [...] lipca 2024 r. oraz zawiadomienie o posiedzeniu Sądu Rejonowego [...] i [...] w [...] III Wydział Karny z dnia [...] sierpnia 2024 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2024 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 3 u.p., przedłużył wymienionemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Z notatki służbowej z dnia [...] października 2024 r. funkcjonariusza Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wynika, iż w Prokuraturze Rejonowej [...] w [...] ustalono, że śledztwo o sygnaturze [...] jest w toku i "na chwilę obecną nie ma żadnych przesłanek, aby doszło do zmiany statusu podejrzanego podkom. M. F". Ponadto wskazano, iż z uwagi na dobro śledztwa i konieczność wykonania dalszych czynności, na obecnym etapie postępowania nie ma możliwości udostępnienia materiałów z akt niniejszej sprawy. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 u.p., zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2024 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako k.p.a.), organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od wyżej wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie: 1. art. 7 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z pominięciem słusznego interesu strony, zaniechanie zapoznania się i dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego mającego na celu stwierdzenie, czy okoliczności sprawy zostały udowodnione, a który mógłby przyczynić się do rzetelnego wyjaśnienia sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] o sygnaturze [...] w zakresie zarzutu postawionego skarżącemu, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o przesłanki, których istnienia organ nie wykazał; 2. art. 10 i art. 78 k.p.a., poprzez niezapewnienie odwołującemu czynnego udziału w postępowaniu oraz nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] o sygnaturze [...]; 3. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., poprzez brak wskazania, w jaki sposób dalsze odbywanie służby byłoby niemożliwe z uwagi na dbałość o ważny interes służby, a w szczególności w sytuacji, gdy skarżący jest w świetle prawa osobą objętą domniemaniem niewinności, a organ wydający decyzję nie zapoznał się Z materiałem dowodowym stanowiącym podstawę zarzutu; 4. art. 108 k.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy organ nie jest w stanie wykazać istnienia żadnej z przesłanek umożliwiających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ani podeprzeć się w tym zakresie materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie z uwagi na odmowę uwzględnienia wniosku dowodowego. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości poprzez przywrócenie skarżącego do czynnej służby w Policji na stanowisko zajmowane dotychczas, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w celu uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie uwzględnienia wniosków dowodowych zawartych w piśmie pełnomocnika strony z dnia [...] września 2024 r. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, jednocześnie wskazując, że w myśl art. 1 ust. 2 u.p., do podstawowych zadań Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. W związku z powyższym realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 u.p.). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 u.p.), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych oraz mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. W ocenie organu już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Organ II instancji zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że wszczęcie postępowania karnego przeciwko skarżącemu o przestępstwo publicznoskargowe, określone w art. 18 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 383, dalej jako: k.k.) w związku z art. 231 § 2 k.k. w związku z art. 231 § 1 k.k. i art. 272 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k., dobitnie wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie skarżącego nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta. Stanowi także zaprzeczenie zobowiązań wynikających z roty złożonego ślubowania. W ocenie Komendanta Głównego Policji skierowanie postępowania karnego przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 231 § 2 k.k. w związku z art. 231 § 1 k.k. i art. 272 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k., sprawia, iż skarżący niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. Pismem z dnia [...] lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącego z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr 243, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1. art. 107 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie rzeczywistego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w skutek niewskazania faktycznej podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, brak podania dowodów sprawstwa, które miałyby uniemożliwić dopuszczenie skarżącego do wykonywania obowiązków, na których organ oparł się wydając zaskarżony rozkaz, w szczególności wobec braku dostępu co całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] pod sygn.: [...], w zakresie materiałów dotyczących zarzutu stawianego M.F., na etapie, w którym ich przekazanie nie będzie stanowiło zagrożenia dla dobra prowadzonego śledztwa; 2. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 41 ust 2 pkt 8 u.p. które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie przedmiotowej decyzji, w sytuacji, gdy organ zaniechał zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego mającego na celu stwierdzenie czy okoliczności sprawy zostały udowodnione, poprzez oddalenie wniosku dowodowego złożonego przez pełnomocnika skarżącego, co skutkowało wydaniem rozkazu personalnego w oparciu o przesłanki, których istnienia organ nie wykazał; 3. art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 135g u.p. poprzez złamanie zasady domniemania niewinności, skutkujące nieproporcjonalną dolegliwością dla skarżącego poprzez dowolną interpretację pojęcia "dobra służby" i "dobra postępowania", co skutkowało zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia wydanego w I instancji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, a w konsekwencji uchylenie decyzji o wydaleniu skarżącego ze służby w Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając skarżony rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż rozstrzygniecie to winno się ostać w obrocie prawnym. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy, istniał ważny interes służby uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby. Na ową okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust.2 pkt.5 u.p., będący podstawą wydania skarżonej decyzji. W myśl powyższego przepisu, można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust.1 ustawy o policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż policjant któremu postawiono zarzut, dotyczący oskarżenia o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że zwolnionemu policjantowi został postawiony przez Prokuratora Rejonowego zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Okolicznością nie wymagającą dowodzenia było również to, iż fakt podejrzenia funkcjonariusza policji o popełnienie czynu zabronionego, sam w sobie może powodować negatywny wydźwięk społeczny, oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Organ zasadnie więc uznał, że powyższe sprawiło, iż policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach policji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Na przeszkodzie powyższym konkluzjom nie stoi konstytucyjna i ustawowa zasada domniemania niewinności. Jak już bowiem wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że powyższa zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Funkcjonariusze, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś postawienie funkcjonariuszowi przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Nadto podstawy zwolnienia w omawianym trybie nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego funkcjonariuszowi czynu (bo o tej kwestii byłoby za wcześnie przesadzać na obecnym etapie postępowania), a sam fakt powyżej opisanej czynności procesowej dokonanej przez prokuratora nadzorującego śledztwo. Stąd fakt zaistnienia zarzucanego skarżącemu przestępstwa, nie tylko nie musiał, ale wręcz nie mógł być rozstrzygany i badany przez organ administracji w niniejszym postępowaniu. Organy policji, prowadząc postępowanie w omawianym trybie, nie mogły bowiem dublować postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora. Nie mogły tym samym dokonywać oceny materiału dowodowego gromadzonego w postępowaniu karnym. Na marginesie wskazać należało, że na ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby w zwolnieniu z niej skarżącego, nie wpływa okoliczność, że jak wynika z akt osobowych funkcjonariusza, jego zwierzchnicy nie mieli zastrzeżeń do jego pracy przed zaistnieniem spornego zdarzenia. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności, poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech charakteru umożliwiających mu służbę w szeregach policji. Stąd zbędnym było prowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego przez organy policji. Brak było też przesłanek, które mogłyby wskazywać na to, że organ błędnie utożsamiał interes służby z interesem społecznym. Przedmiotowa kwestia była już wielokrotnie przedmiotem wykładni sądów administracyjnych m. in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 27 lutego 2002r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA 2972/01, w którym to rozstrzygnięciu wskazano, że decyzje podejmowane na podstawie przepisu art.41 ust.2 pkt.5 ustawy o policji, powinny uwzględniać zarówno interes społeczny, jak również słuszny interes skarżącego. Z samej więc już treści tezy powyższego orzeczenia wynika, iż interes służby pozostaje ścisłym związku z szeroko rozumianym interesem społecznym. Na "dobro służby" należy bowiem patrzeć przez pryzmat zadań przed nią stawianych, i wyników w zakresie dobra społecznego – jakie ma realizować. Tak zdefiniowane dobro służby należy zaś oceniać jako przewyższające słuszny interes strony upatrywany w pozostaniu w służbie. Na rozstrzygnięcie nie rzutowała też podniesiona w skardze materia braku podania dowodów sprawstwa w popełnieniu zarzucanego czynu. Przepis art. 41 ust.2 pkt. 5 u.p. umożliwia zwolnienie policjanta ze służby niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania karnego toczącego się wobec funkcjonariusza. Kwestię tę przesądził jednoznacznie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31.10.2008r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdzając, iż:" zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Niezależnie od tego, ponownie przywołać należało argumentację zaprezentowaną na wstępie niniejszych rozważań, iż organ administracji publicznej nie ma umocowania do tego, by w niniejszym postępowaniu "wyręczać" w swoisty sposób prokuratora w cenie materiału dowodowego stanowiącego podstawę do postawienia stronie zarzutów. Czyniąc to sam dopuściłby się bowiem naruszenia prawa i to o charakterze rażącym. Co się tyczy zarzutu braku wskazania faktycznej podstawy zwolnienia, to uznać go należało za pozostający w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy i treści uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia w którym organ, kwestią przewodnią całego postępowania, uczynił okoliczność postawienia stronie zarzutu popełnienia przestępstwa. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zwartych w rozpoznawanej skardze, oraz uznając iż skarżony rozkaz personalny nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).