II SA/Wa 398/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, po uchyleniu orzeczenia nr [...] z dnia [...].12.2022 r. orzeczeniem [...] z dnia [...].06.2023 r. i skierowaniem do ponownego rozpatrzenia przez RKL w [...] postanawia: odrzucić skargę M. W. rencista Policji, zwany dalej skarżącym, został skierowany [...] września 2022 r. przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] – Zespół Terenowy w [...] na badanie komisyjne do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] w celu uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych skład orzekający w [...], na podstawie analizy całości dokumentacji załączonej do skierowania celem uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, po uchyleniu orzeczenia nr [...] z dnia [...].12.2022 r. orzeczeniem [...] z dnia [...].06.2023 r. i skierowaniem do ponownego rozpatrzenia przez RKL w [...], w orzeczeniu z dnia [...] października 2023 r. nr [...] rozpoznała u skarżącego zaburzenia depresyjne [...] znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne o etiologii prawdopodobnie mieszanej, skoliozę, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, dyskopatię, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa z objawami korzeniowymi w wywiadzie, stan po urazie głowy przyśrodkowej mięśnia dwugłowego uda prawego oraz po urazie mięśnia czworogłowego uda prawego z osłabieniem siły mięśniowej, brak widzenia stereoskopowego, przebyte skręcenie stawu skokowego lewego oraz prawego z bólem na zmianę pogody, stan po urazie palca 5 ręki prawej z osłabieniem siły mięśniowej, stan po skręceniu kciuka prawego. Komisja zaliczyła skarżącego do kategorii C – trwale niezdolny do służby w Policji. Komisja odwołała się m. in. do przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa (dz. U. z 2018 r., poz. 2035). Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych zaskarżonym orzeczeniem z dnia 28 listopada 2024 r., nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie RKL z dnia [...] października 2023 r. CKL w uzasadnieniu podała, że po zapoznaniu się z odwołaniem od orzeczenia RKL skierowała skarżącego na konsultację psychiatryczną. W badaniu świadomość jasna, kontakt logiczny, wypowiedzi często wielowątkowe, trochę odbiegające od tematu pytań, nastrój łagodnie obniżony, napęd w normie, bez ostrych objawów wytwórczych. Afekt słabo modelowany. W celu ostatecznej diagnozy konsultant zleciła przeprowadzenie badania psychologicznego w kierunku zaburzeń osobowości i zmian organicznych [...]. W badaniu psychologicznym osobowość bez zaburzeń, nie stwierdzono również zaburzeń o charakterze poznawczym. W podsumowaniu badania, po zapoznaniu się z dokumentacją z leczenia w PZP, zleconym badaniu psychologicznym oraz po badaniu własnym konsultant ostatecznie rozpoznała: "zaburzenia nastroju w postaci zaburzeń depresyjnych, nawracających – znacznie upośledzających zdolności adaptacyjne wymagające leczenia". CKL orzekła, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, nie pozostaje również w związku ze służbą, gdyż nie spełnia kryteriów załącznika nr 1 i 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046). CKL wskazała, że ustalenia są spójne z ustalenia RKL. Wobec powyższego CKL nie znalazła podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia. M. W. nie zgodził się z tym orzeczeniem i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. CKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398, ze zm.) wynika, że orzekają one o zdolności kandydatów i funkcjonariuszy do służby, a także m.in. o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów lub uznaniu ich za niezdolnych do samodzielnej egzystencji, jak również ustaleniu związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą, ustaleniu zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Podlegają one zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa, m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy m.in.: a) rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służby Ochrony Państwa (dz. U. z 2018 r., poz. 2035), b) rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046), c) ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 r. poz. 1280 , ze zm.). Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu, są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sprawie jest bezsporne, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na skutek skierowania Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] – Zespół Terenowy w [...] na badanie komisyjne do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] w celu uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Orzeczenie wydano w przedmiocie ustalenia inwalidztwa (zaburzenia depresyjne czynią skarżącego trwale niezdolnym do służby). Zaliczono skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej. Orzeczenie to nie dotyczy ustalenia kategorii zdolności do służby ani kandydata, przez co nie zachodzi przesłanka badania jego zdolności do służby w kontekście powołania go do służby, ani funkcjonariusza, aby zachodziła potrzeba oceny jego zdolności do służby w kontekście przeniesienia go na inne stanowisko służbowe, czy też zwolnienia ze służby. Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie należy do grupy orzeczeń nie podlegających kontroli sądów administracyjnych. Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, gdyż zaskarżony akt nie mieści się w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – i jako taki – nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.