II SA/Wa 404/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Maria Werpachowska Sędzia WSA - Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant - Marek Kozłowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania * uchyla zaskarżone postanowienie, * zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], działając na podstawie § 5 ust. 4 w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), określił dla [...] J. G. na dzień [...] listopada 2005 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości [...] %. W uzasadnieniu rozkazu podał, że skarżącemu należało ponownie naliczyć wysługę lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, bowiem rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 1994 r., zaliczono mu okres prowadzenia działalności gospodarczej, a było to niezgodne z ówcześnie obowiązującym zarządzeniem nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów oraz na podstawie cytowanego już wyżej rozporządzenia. Wobec powyższego na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień [...] sierpnia 1994 r., zaliczono skarżącemu następujące okresy, od których zależy wzrost uposażenia zasadniczego: * zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy [...] – 1 rok, 1 miesiąc i 27 dni, * służba wojskowa [...] – 1 dzień, 9 miesięcy i 15 dni, * zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] – 3 dni, * okres pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy od [...] – 4 miesiące i 11 dni, * służba w Policji od [...] sierpnia 1994 r. – 1 dzień. Łącznie zatem wysługa lat na wyżej podany dzień wynosi 3 lata, 3 miesiące i 15 dni, zaś łączna wysługa lat na dzień 15 listopada 2005 r. od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej wynosi 14 lat, 6 miesięcy i 15 dni. W odwołaniu z dnia 1 grudnia 2005 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżący nie zgodził się z powyższym rozkazem personalnym zarzucając mu naruszenie art. 32 Konstytucji RP i wniósł o uchylenie go. W uzasadnieniu podał, że w cytowanym już wyżej rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 1994 r. nr [...], zaliczono mu wysługę lat do celów uposażenia inaczej, a mianowicie pracę w "cywilu" 6 lat, 7 miesięcy i 6 dni wliczając mu również okres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz służbę w Policji 16 dni. Stwierdził, że był on nieświadomy, iż to właśnie naliczenie było niewłaściwe i naruszało obowiązujące prawo, zaś prawo owo narusza konstytucyjną zasadę równego traktowania obywateli przez władzę publiczną i dyskryminują osoby prowadzące działalność gospodarczą, a tym samym sprzeczne jest z cytowanym już wyżej przepisem Konstytucji RP. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], mając za podstawę art.134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania i w uzasadnieniu podał, że takie rozstrzygnięcie można wydać m.in. wówczas, kiedy jest ono niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, zaś w rozpoznawanej sprawie powyższy rozkaz nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., a jedynie czynnością materialno –techniczną. Nie rozstrzyga bowiem o konkretnych prawach lub obowiązkach skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. G. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez uznanie, że nie przysługiwało mu odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] oraz art. 107 k.p.a. poprzez uznanie, że nie jest on decyzją administracyjną, jak również naruszenie zasady zaufania do organów administracji. W tej sytuacji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu natomiast podał, że ustalenia zawarte w rozkazie, mają poważne konsekwencje, bowiem będzie otrzymywał inne uposażenie zasadnicze, aniżeli dotychczas. Zatem narusza to jego nabyte prawa i w tej sytuacji nie jest to tylko czynność materialno -techniczna. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał jednocześnie, że zaliczenie okresów zatrudnienia do wysługi lat, nie może być przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej, bowiem przepisy ustawy o Policji nie dają podstawy do dokonywania takich ustaleń w drodze decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 134 k.p.a. będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Owa niedopuszczalność może wynikać zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i z przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową zaś może być fakt, gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno – techniczną. Mając powyższe na względzie i kierując się powyższą argumentacją, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], nie jest właśnie decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., a jedynie czynnością materialno –techniczną, bowiem zaliczenie okresów zatrudnienia do wysługi lat, nie może być przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej i przepisy ustawy o Policji nie dają podstawy do dokonywania takich ustaleń w drodze decyzji administracyjnej. Co do zasady należy się zgodzić z organem, że samo ustalenie wysługi lat okresów służby i pracy, które następnie uwzględnia się przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjanta, nie można uznać za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. i gdyby fakt taki rzeczywiście miał miejsce, to należałoby stwierdzić niedopuszczalność odwołania w myśl art. 134 k.p.a. Jednakże w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienie z czymś zgoła innym. Otóż Komendant Główny Policji w sentencji decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...], ustalił dla skarżącego prawo do uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości [...]% i tylko ten przedmiot sprawy administracyjnej – co należy zaakcentować – stanowił rozstrzygnięcie organu mimo, że w jej uzasadnieniu naliczono na nowo wysługę lat. Skoro zaś tak, to orzeczenie powyższe uznać należy za decyzję administracyjną, bowiem na taką formę rozstrzygnięcia wskazują jednoznacznie przepisy prawa. Mianowicie, stosownie do treści § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat. Jeżeli zatem nie mamy do czynienia z dalszym wzrostem uposażenia zasadniczego skarżącego z tytułu wysługi lat, o czym mowa w § 5 ust. 5 rozporządzenia i gdzie nie wymaga się wydania odrębnej decyzji, to charakter tego rozstrzygnięcia ma formę decyzji administracyjnej. Wobec powyższego organ dopuścił się – w ocenie Sądu – naruszenia przepisu art. 134 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy również skarżącemu, że żądanie zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania jest bezpodstawne, bowiem w rozpoznawanej sprawie nie poniósł on żadnych kosztów. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 152 oraz art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.