II SA/Wa 405/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną bojową do ochrony osobistej - oddala skargę - [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 litera a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji ( tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (t. j.Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął A. P. pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej oraz broń palną myśliwską w celu łowieckim. W uzasadnieniu decyzji podano, iż powodem wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni był prawomocny wyrok z dnia [...] lutego 2011 r., sygn. akt [...], z którego wynikało, że A. P. został uznany przez Sąd Rejonowy w [...] za winnego tego, że: 1. najpóźniej do dnia [...] lipca 2008 roku w [...] pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki "[...]" Sp. Z o. o. z/s w W. wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego i z działalności jednostki za rok 2007, w Wydziale [...] Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w [...]., tj. czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; 2. najpóźniej do dnia [...] lipca 2009 roku w [...] pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki "[...]" Sp. z o. o. z/s w W. wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego i z działalności jednostki za rok 2008, w Wydziale [...] Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w [...], tj. czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; 3. najpóźniej do dnia [...] lipca 2010 r. w [...] pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki "[...]" Sp. z o. o. z/s w W. wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego i z działalności jednostki za rok 2009, w Wydziale [...] Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w [...], tj. czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości; Za wymienione czyny A. P. został skazany na karę grzywny. Ponadto w prowadzonym postępowaniu ustalono, że wymieniony został skreślony z listy członków macierzystych koła łowieckiego "[...]" na własną prośbę w 2002 r., co wynikało z informacji przesłanej przez Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w [...]. Organ stwierdził w świetle przepisów prawa, że A. P. jest osobą skazaną za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, czyli skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Przepis ten ma charakter obligatoryjny - wiążący organ Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego dyspozycja została spełniona. Organ podkreślił, że od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego dostęp do niej podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji. Nie jest obojętne dla interesu społecznego, że osobie posiadającej pozwolenie na broń zarzuca się naruszenie porządku prawnego. Poprzez skazanie za przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, czyli niezłożenie sprawozdania finansowego, wystąpiły podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący podniósł, iż organ I instancji, wydając powyższą decyzję, stosował nowe przepisy ustawy o broni i amunicji, które weszły w życie w dniu 10 marca 2011 r. W ocenie skarżącego winny mieć zastosowanie przepisy ustawy o broni i amunicji obowiązujące przed nowelizacją, co wynika z art. 4 kodeksu karnego. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż nie narusza ona prawa. Organ stwierdził, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią ani nie musi być skierowane przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, dlatego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Natomiast, przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, należy do katalogu czynów, które można popełnić wyłącznie umyślnie. Wobec powyższych okoliczności ustalenie, że posiadacz pozwolenia na broń został skazany za czyny popełnione umyślnie jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, przyznając pierwszeństwo interesowi społecznemu. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć również wpływu zaświadczenie z dnia [...] października 2011 r., iż odwołujący ponownie został członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i opłacił składki za 2011 r. Odnosząc się do stanowiska, iż organ, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 4 kodeksu karnego, powinien zastosować ustawę obowiązującą przed nowelizacją, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż przepis ten dotyczy unormowań prawa intertemporalnego, tzn. obowiązujących w doktrynie i orzecznictwie reguł wskazujących, jaka ustawa i z jakim skutkiem powinna znaleźć zastosowanie w wypadku kolizji ustaw karnych, gdy w czasie orzekania lub w czasie wykonania orzeczenia obowiązuje inna ustawa, niż w czasie popełnienia czynu zabronionego. Zdaniem Komendanta Głównego w sprawie administracyjnej kolizja taka nie zachodzi, bowiem organy Policji wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń zastosowały administracyjne prawo materialne zawarte w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, znowelizowanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r., nie zastosowały natomiast norm prawa karnego materialnego zawartych w kodeksie karnym. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia A. P. pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2011 r. po otrzymaniu przez organ I instancji w dniu [...] maja 2011 r. odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...], czyli już po wejściu w życie nowych przepisów. Wobec powyższego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na podstawie nowych przepisów. A. P. w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy czyli art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji tych przepisów polegającej na przyjęciu, że w dniu popełniania przestępstwa skarbowego, jak i w dniu skazania skarżącego obowiązywały przepisy nieobjęte jeszcze nowelizacją z dnia 5 stycznia 2011 r., - naruszenie prawa materialnego - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez pominięcie ich dyspozycji przy ocenie materiału sprawy i wykładni przepisów niższej rangi stanowiących powołaną podstawę prawną zaskarżonych orzeczeń w tym art. 4 kodeksu karnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego, czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniu skarżącego nie narusza prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje natomiast, iż za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt [...] skarżący został skazany za trzy czyny z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1999 r. o rachunkowości, czyli niezłożenie sprawozdania finansowego z działalności jednostki za rok 2007, 2008 i 2009 w Wydziale [...] Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w [...]. Wymienione czyny zaliczane są do przestępstw, które można popełnić wyłącznie umyślnie. Tym samym spełniona została przesłanka, o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Nadmienić należy również, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] czerwca 2011 r., natomiast znowelizowana ustawa o broni i amunicji weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Z powyższego jasno wynika, że niniejsze postępowanie należało prowadzić wyłącznie na podstawie znowelizowanych przepisów. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP, należy stwierdzić, że organ nie naruszył wskazanych przepisów, gdyż działał właściwie opierając swoje rozstrzygnięcie na przepisie obowiązującym w dacie podejmowania decyzji. W kwestii wniosku skarżącego dotyczącego zastosowania dyrektywy zawartej w art. 4 kodeksu karnego, która nakazuje zastosowanie ustawy obowiązującej przed nowelizacją, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy, należy również przychylić się do stanowiska organu. Organy umocowane do cofnięcia pozwolenia na broń nie mogą w postępowaniu administracyjnym stosować przepisów prawa karnego. Organ zobligowany jest do stosowania w przepisów zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, znowelizowanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 kodeksu karnego dotyczy unormowań prawa intertemporalnego obowiązujących w doktrynie i orzecznictwie reguł wskazujących, jaka ustawa i z jakim skutkiem powinna znaleźć zastosowanie w wypadku kolizji ustaw karnych, gdy w czasie orzekania lub w czasie wykonania orzeczenia obowiązuje inna ustawa, niż w czasie popełnienia czynu zabronionego (zob. Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, wyd. II, Jacek Giezek (red.) stan prawny 15.05.2012). Wspomniany przepis dotyczy więc zmian występujących w ustawach karnych – nie stosowanych przez organy w postępowaniu administracyjnym. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.