II SA/Wa 41/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na pismo Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 515/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawę ze skargi P. K. na pismo Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. W dniu 5 stycznia 2011 r. sprawa została zarejestrowana w WSA w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 41/11. Z treści skargi wynika, iż skarżący zaskarżając powyższe pismo, wystąpił jednocześnie do WSA w Opolu o wyjaśnienie, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne jest przetwarzania danych osobowych dłużników przez wierzycieli (umieszczanie tych danych na listach dłużników) z tytułu zaległości w opłatach za m.in. energię elektryczną, gaz, czynsz, bez uprzedniej zgody dłużników. Podniósł, że wcześniejszym pismem zwrócił się w tej sprawie do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ale organ ten, zaskarżonym pismem – udzielonym w odpowiedzi na wniosek skarżącego – jako właściwy podmiot do wyjaśnienia tych kwestii wskazał wojewódzki sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia podlegającego kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Tymczasem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest tego rodzaju decyzja, postanowienie, akt, czy czynność, lecz pismo informujące Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przesłane skarżącemu w odpowiedzi na ogólnie sformułowane przez niego dwa pisemne pytania. Pytania te dotyczyły: po pierwsze, legalności przetwarzania danych osobowych dłużników przez wierzycieli – m.in. przez przedsiębiorców świadczących usługi dostawy energii elektrycznej i paliwa gazowego – po drugie – legalności przetwarzania danych osobowych publiczności imprez kulturalnych przez stacje telewizyjne w związku z utrwalaniem obrazu z tych imprez . W swej treści zaskarżone pismo zawiera jedynie wyjaśnienie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), w zakresie przesłanek legalizujących przetwarzanie danych osobowych, jak też w zakresie środków ochrony prawnej służących osobom, których dane te są przetwarzane. W konsekwencji pismo to nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach skarżącego, a co za tym idzie w żaden sposób nie kształtuje jego sytuacji prawnej. Natomiast treść cytowanego wyżej przepisu art. 3 § 2 nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to zatem, że sprawa ze skargi P. K. nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.