II SA/Wa 412/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] grudnia 2019 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] orzekającą o cofnięciu A. M. pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] wydana została w drodze ponownego postępowania w związku z uchyleniem przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął A. M. pozwolenie na broń palną. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Strona w dniu [...] kwietnia 2019 r. uzyskała negatywne ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 cytowanej ustawy i nie może dysponować bronią. Wymieniony nie stawił się także na badania psychologiczne w trybie odwoławczym. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80. Stwierdziła, iż organ zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie uzasadnił w sposób wymagany odwołań od orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, pomimo tego, iż winien był wykazać, dlaczego nie zgadza się ze stanowiskami w nich wyrażonymi. Podkreślił, że ostateczne orzeczenie lekarskie nie zawiera uzasadnienia, a jedynie przeciwwskazania psychologiczne stwierdzone przez lekarza psychiatrę, który nie jest kompetentny do opiniowania w tym zakresie. Organ nie uwzględnił również wniosku dowodowego w postaci zaświadczenia psychiatry D. B. z dnia [...] maja 2019 r. na okoliczność braku przeciwwskazań do posiadania pozwolenia na broń. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził, że osoba posiadająca broń musi mieć do tego pełną zdolność, potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Wezwanie strony do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym zainicjowane zostało uzyskaniem informacji, iż będąc pod wpływem alkoholu, uderzył inną osobę. Okoliczność ta wzbudziła wątpliwości co do zdolności wyżej wymienionego do dysponowania bronią. Organ podkreślił, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. wydane zostało negatywne orzeczenie lekarskie nr [...]. Orzeczenie to jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie przez stronę pozwolenia na broń palną, a tym samym, po jego uzyskaniu organ Policji, zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami, obowiązany jest do cofnięcia prawa do broni. Ustawodawca wymaga, aby zarówno orzeczenie psychologiczne, jak i lekarskie potwierdzało zdolność do dysponowania bronią palną. Jeżeli którekolwiek z nich lub obydwa dyskwalifikują osobę posiadającą pozwolenie, czy to z przyczyn psychologicznych, czy zdrowotnych, pozwolenie nie może być zachowane. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez stronę bronią, a jako ostateczne, ma charakter wiążący w niniejszej sprawie i eliminuje z obrotu prawnego orzeczenie lekarskie wydane stronie w pierwszej instancji. Zdaniem KGP potwierdza ono w sposób nie budzący wątpliwości ocenę wyrażoną przez lekarza orzecznika w badaniu drugoinstancyjnym, iż strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które osoba posiadająca pozwolenie na broń, ma obowiązek przedstawić właściwemu organowi Policji, potwierdzają zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. Ustawodawca dla ochrony interesu społecznego przyjął, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń którekolwiek z tych orzeczeń bezwzględnie wyklucza możliwość zachowania jej prawa do broni palnej. Odnosząc się do zarzutu strony, iż negatywne orzeczenie lekarskie nie zawiera uzasadnienia, a przeciwwskazania psychologiczne stwierdzone przez lekarza psychiatrę, który nie był kompetentny do opiniowania strony w tym zakresie, KGP wyjaśnił, iż zgodnie z art. 15b ust. 1 ustawy o broni i amunicji badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który posiada specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej, medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej. Praca lekarzy i psychologów wydających ww. orzeczenia podlega kontroli i nadzorowi właściwego wojewody. Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekli o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych, miało wpływ na jego treść. Organy Policji nie mają również kompetencji do weryfikowana dokumentacji badań, upoważnienia danego lekarza do przeprowadzania badań i wydania orzeczenia, ani zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w pierwszej i w drugiej instancji. Organy Policji są związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym i nie mogą dokonywać ich oceny. Strona postępowania może zwrócić się w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości wykonywania i dokumentowania badań, czyli do wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Nie ma także podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia psychiatry D. B. z dnia [...] maja 2019 r. na okoliczność braku przeciwwskazań do posiadania przez stronę pozwolenia na broń. Negatywne orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wydane w wyniku wniesienia odwołania, ma moc wiążącą i tym samym brak jest możliwości weryfikowania stanu zdrowia strony za pomocą dodatkowego postępowania dowodowego. KGP podkreślił ponadto, iż strona nie poddając się w trybie odwoławczym badaniom psychologicznym, do czego była zobowiązana, w związku z odwołaniem się przez organ I instancji od przedstawionego przez nią orzeczenia psychologicznego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], naruszyła przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa, m.in. w art. 15 ust. 3-5 ustawy. W toku przeprowadzonego postępowania Komendant Główny Policji stwierdził, iż strona nie posiada zdolności do dysponowania bronią, co stwierdza wydane jej w dniu [...] kwietnia 2019 r. negatywne ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...]. Stwierdził jednocześnie, iż nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania. Poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy, nie budzi zastrzeżeń. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przywrócenia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: - naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, zaniechanie ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia, pozyskiwania zaufania obywateli, dążenia do prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny dowodów, - złożenie przez organy Policji odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] i psychologicznego nr [...] bez uzasadnienia tego stanowiska, mimo iż orzeczenia te stwierdzały, że wobec strony brak jest przeciwskazań do dysponowania bronią, - niedopuszczenie dowodu z zaświadczenia wydanego przez psychiatrę D. B. na okoliczność braku przeciwskazań do posiadania pozwolenia na broń, - naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w K., które nie posiadało jakiegokolwiek uzasadnienia, - naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji, niedokonanie wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Organ zdecydował się pominąć bez podania jakiejkolwiek przyczyny wniosek dowodowy skarżącego odnośnie dopuszczenia dowodu z zaświadczenia lekarskiego wydanego przez psychiatrę D. B. na okoliczność braku przeciwskazań do posiadania pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja KGP z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja KWP w [...] z dnia [...] października 2019 r. odpowiadają prawu. Na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 u.b.a. pozwolenie na broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji. Organ ten upoważniony jest również do cofnięcia pozwolenia na broń. Posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 5). Poza wypadkami określonymi w ww. ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – aby mogła z niego nadal korzystać. Osoba dopuszczona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczeniem psychologicznym, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania bronią palną. Nie może posiadać pozwolenia na broń osoba, co do której chociażby jedno z ww. orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania bronią, określone w ustawie o broni i amunicji. W niniejszej sprawie podstawą faktyczną cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celu łowieckiego był fakt wydania względem skarżącego ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., z którego wynikało, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. Orzeczenie to wydane zostało w związku ze skorzystaniem przez KWP w [...] z uprawnienia przewidzianego w art. 15h ust. 2 u.b.a. Przepis ten stanowi, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego (i psychologicznego) przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Odwołanie złożone przez KWP w [...] od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. spełnia przesłanki, o których mowa w art. 15h ust. 1 i 3 u.b.a., tj. sporządzone zostało na piśmie, zawiera uzasadnienie, zostało wniesione w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia do podmiotu odwoławczego – Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] za pośrednictwem lekarza, który wydał orzeczenie w I instancji. Powyższe ostateczne orzeczenie wydane zostało przez Stefana Kusia lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (nr wpisu do rejestru lekarzy upoważnionych [...] prowadzonego przez KWP w [...]). W sposób jednoznaczny potwierdza to kompetencje ww. lekarza, o których mowa w 15b ust. 1 i 2 u.b.a. Przedmiotowe orzeczenie zostało sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210 ze zm.) wydanego na podstawie art. 15l u.b.a. (§ 6 rozporządzenia). Orzeczenie to, jak wynika z jego treści, zostało wydane na podstawie badania lekarskiego przeprowadzonego zgodnie z art. 15a ust. 1 i 2 w związku z art. 15f ust. 1 u.b.a. Przepis art. 15 a ust. 2 u.b.a. stanowi, iż badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne – na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Podkreślić przy tym należy, że ani przepisy ustawy o broni i amunicji, ani przepisy ww. rozporządzenia nie przewidują sporządzania przez lekarza upoważnionego uzasadnienia do (ostatecznego) orzeczenia lekarskiego. Zgodnie z art. 15f ust. 2 u.b.a. oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia kierowanego do organu Policji zgodnie z art. 15 ust. 4 zdanie drugie. Przepisy art. 15f ust. 3 i 4 u.b.a. stanowią, iż lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o których mowa w art. 15a ust. 2, w formie karty badania lekarskiego. Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego. Z powyższych regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że dokumentacja medyczna nie jest przekazywana organom Policji, pozostaje bowiem wyłącznie w dyspozycji lekarzy orzeczników i podlega ewentualnej kontroli wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i u.b.a.) Stosownie do art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy (czy psychologów) w I i w II instancji. Wskazać przy tym należy, że sądy administracyjne również nie mają możliwości weryfikacji orzeczeń lekarskich (czy psychologicznych) w sprawach dotyczących pozwolenia na broń palną, zaś sprawowanie przez te sądy kontroli wobec zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym prawem. Oznacza to, że Sąd uprawniony jest do oceny czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, jak również do oceny kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, tj. czy orzeczenie lekarskie (psychologiczne) zostało wydane przez uprawnionego lekarza (uprawnionego psychologa). Takiej oceny Sąd dokonał i stwierdził, że kwestionowane orzeczenie wydane zostało przez podmiot upoważniony zgodnie z procedurą określoną w ustawie o broni i amunicji oraz w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. Sąd nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną wiedzą medyczną w tym zakresie. Jak już wyżej wskazano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (art. 15i u.b.a.). Kontrola ta, co należy podkreślić, nie została przewidziana jako dodatkowy sposób weryfikacji każdego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym w konkretnym postępowaniu, lecz służy przestrzeganiu należytych standardów orzekania przez lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Nie jest też pozainstancyjnym sposobem kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na broń. Jak wynika z ww. przepisu przedmiotowa kontrola pozostawiona została uznaniu wojewody, bowiem ustawa nie określa w jakich sytuacjach bądź na wniosek jakiego podmiotu organ ten zobligowany jest do jej przeprowadzenia. Ustawodawca nie określił również formy rozstrzygnięcia odmawiającego podjęcia kontroli. Oznacza to, że kontrolą Sądu mogą być objęte tylko kwestie formalne. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do ww. ostatecznego orzeczenia lekarskiego była prowadzona kontrola przez właściwego wojewodę. W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy Policji obu instancji są zgodne z obowiązującym prawem, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. Przepis ten ma charakter obligatoryjny. Ostateczne orzeczenie lekarskie, czy psychologiczne wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Orzeczenia te nie podlegają dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przed organami Policji. Oznacza to, że decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany. Ustawodawca nie przyznał bowiem organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie (psychologiczne) wyklucza możliwość dysponowania bronią. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 (publ. CBOSA) stwierdzono, że: "(...) ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (...) nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń (...)". W uzasadnieniach wyroków NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11, z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07 (publ. j.w.) także wskazano, że organy Policji są związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym i nie mogą dokonywać ich oceny (...), bowiem orzeczenia tego typu są niepodważalne. Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1663/11 (publ. j.w.). Z tych względów zarzuty skargi są chybione. Fakt wydania negatywnego dla skarżącego ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną – obligował organ Policji do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do posiadania broni palnej. Organy Policji w tego typu sprawach nie mają żadnych możliwości weryfikacji ostatecznego orzeczenia lekarskiego poprzez ubieganie się o sporządzenie jego uzasadnienia, czy też poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania upoważnionego lekarza, który wydał ww. orzeczenie lekarskie. Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. a także art. 9, art. 11 w zw. z art. 7, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. są nieuzasadnione. Brak jest tym samym podstaw do kwestionowania postanowienia KWP w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. o odmowie uwzględnienia żądania pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego wydanego przez lekarza psychiatrę D. B. z dnia [...] maja 2019 r. na okoliczność braku przeciwwskazań do posiadania pozwolenia na broń. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienia decyzji organów Policji I i II instancji spełniają wymagania określone w ww. przepisie. Konkludując, Sąd stwierdza, iż wbrew twierdzeniom skargi Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy i trafnie ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa, zaś Komendant Główny Policji zasadnie zaakceptował to stanowisko. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.