II SA/Wa 413/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, określenia wysokości nienależnego świadczenia oraz odsetek od tego świadczenia p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] Burmistrz Miasta [...] w pkt 1 uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] listopada 2003r. do [...] kwietnia 2004r., w pkt 2 odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego na wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia [...] października 2003r., w pkt 3 określił Panu S. Z. wysokość nienależnego świadczenia w podwójnej wysokości z tytułu wypłaconego dodatku mieszkaniowego w kwocie [...] zł, a w pkt 4 określił Panu S. Z. wysokość odsetek od nienależnego świadczenia na dzień wydania niniejszej decyzji tj. [...] sierpnia 2006r. w kwocie [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpoznaniu odwołania S. Z. od ww. decyzji Burmistrza Miasta [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. złożył Burmistrz Miasta [...], który kwestionując decyzję podjętą przez organ odwoławczy wniósł o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej odrzucenie, a na poparcie tak sformułowanego wniosku wskazało, iż organ gminy, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie ma uprawnień strony i dlatego nie przysługuje mu prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jeszcze przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wynikało, że organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy /por. orzeczenia NSA: wyrok z 15.10.1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7), postanowienie z 24.01.1997 r. sygn. akt NSA 802/95 (ONSA 1997/4/179), wyrok z dnia 05.11.1999 r. sygn. akt I SA 2241/98 (LEX nr 47248), wyrok z dnia 14.09.2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1154/98 (LEX nr 44081), postanowienie z dnia 19.10.2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2159/00 (LEX nr 46440), postanowienie z dnia 03.04.2002 r. sygn. akt II SA/Gd 563/02 (LEX nr 76118), a także uchwała SN z 27.07.1993, III AZP 8/93 (OSNPC 1994/1/3)/. Należy podkreślić, że powyższe stanowisko zachowało aktualność także na gruncie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 kwietnia 2005r. OPS 1/2004 (ONSAiWSA 2005/4 poz. 62). NSA podniósł, że uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego powiązane zostało z posiadaniem interesu prawnego już przez ustawę z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), a identyczne rozwiązanie przyjął ustawodawca w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowiąc, że "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny". Sąd zaznaczył dalej, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego; musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Jednocześnie NSA przypomniał, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. akt I SA 1748/83), przy czym o ile w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, o tyle w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być on oparty także na przepisach prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą więc może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski: Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Innymi słowy, osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd wyrażony tak w dotychczasowym orzecznictwie, jak i w doktrynie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, str. 224 oraz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2006, str. 135). Trzeba także zaznaczyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ukształtowała postępowanie przed sądami administracyjnymi jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem wniesionej skargi, a tak ukształtowana struktura postępowania determinuje krąg podmiotów do wniesienia skargi. Podmiotem takim nie może być zatem organ administracji publicznej wydający w sprawie rozstrzygnięcie, w tym także organ gminy. Bez różnicy przy tym jest , czy organ ten wykonuje zadania własne, czy pełni funkcje zlecone. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Takich uprawnień podmiotu nie przewidują przepisy o postępowaniu administracyjnym. Dlatego gmina, której organ ma wydać lub wydał rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym, nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 24.01.1997 r. sygn. akt IV SA 802/95, ONSA 1997/4/179). Skoro zatem skargę w rozpatrywanej sprawie wniósł Burmistrz Miasta [...], tj. organ, który wydał decyzji w pierwszej instancji, a tym samym podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej, to skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.