II SA/Wa 418/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Wiesława Jesiotr, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) zwolnił J. K., [...] Wydziału [...] z dniem [...] listopada 2018 r. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik funkcjonariusza wniósł odwołanie od wymienionego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. Komendant Miejski Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie ze służby w Policji J. K. - wówczas [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jak podniósł w uzasadnieniu, podstawą wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie wymienionego funkcjonariusza ze służby w Policji było prowadzone przeciwko niemu przez Prokuraturę Rejonową w [...] postępowanie karne sygn. akt [...], w toku którego w dniu [...] października 2018 r. zostało wydane postanowienie o uzupełnieniu zarzutów o czyn 1. z art. 197 § 3 pkt 2 Kk w zw. z art. 197 § 1 Kk; 2. z art. 200 § 1 Kk; w zw. z art. 12 Kk; 3. z art. 200 § 3 Kk w zw. z art. 12 Kk; 4. z art. 245 Kk. Organ podał, że postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział [...] zastosował wobec J. K. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Główny Policji wskazał, że organ I instancji pismem z dnia [...] października 2018 r. wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia J. K. ze służby w Policji. W odpowiedzi Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] przesłał pismo z dnia [...] października 2018 r. wraz z decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...], w której związek zawodowy postanowił wstrzymać się od wydania opinii do czasu zakończenia postępowania karnego i wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie. Wskazał, że do akt postępowania dołączono wydruki artykułów prasowych odnoszących się do zdarzeń objętych postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi Komendy Miejskiej Policji w [...]. Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ wskazał, że do podstawowych zadań umundurowanej i uzbrojonej formacji jaką jest Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ stwierdził, że już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Wskazał, że policjant, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie bezsporny jest fakt, że postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. przedstawiono J. K. zarzuty w postępowaniu przygotowawczym o czyny z art. 197 § 3 pkt 2 w zw. z art. 197 § 1 Kk; z art. 200 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk; z art. 200 § 3 Kk w zw. z art. 12 Kk oraz z art. 245 Kk. Komendant Główny Policji podniósł, że czyny, o które podejrzany jest J. K. dotyczą przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. W ocenie organu Policji przedstawienie zarzutów o przestępstwa publicznoskargowe dobitnie wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie odwołującego się nie tylko spowodowało podważenie zaufania do instytucji publicznej jaką jest Policja, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością i etosem zawodu policjanta. Stanowi także zaprzeczenie zobowiązania wynikającego z roty złożonego ślubowania. Komendant Główny Policji stwierdził, że zachowanie funkcjonariusza Policji, które prowadzi do przedstawienia mu zarzutów o przestępstwa z z art. 197 § 3 pkt 2 w zw. z art. 197 § 1 Kk; z art. 200 § 1 Kk w zw. z art. 12 Kk; z art. 200 § 3 Kk w zw. z art. 12 Kk oraz z art. 245 Kk. stanowi jaskrawy przykład lekceważącego traktowania funkcji, którą J. K. pełnił jako policjant, a także braku szacunku do tego zawodu oraz etosu z nim związanego. Wiedza w społeczeństwie o tym, iż podejrzanym o popełnienie przestępstwa o podłożu seksualnym, którego pokrzywdzonym jest osoba nieletnia poniżej lat piętnastu, stanowi w tym przypadku również okoliczność obciążającą J. K. Informacja taka rzutuje przede wszystkim na opinię o samym funkcjonariuszu, ale również ma bezpośrednie przełożenie na ocenę społeczną formacji, w której pełni służbę. Skutkuje to w konsekwencji negatywnym odbiorem Policji w oczach opinii publicznej. Powyższe nie tylko dyskredytuje wyżej wymienionego policjanta jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest organizacją służącą społeczeństwu. Musi zatem budzić zaufanie. Pokrzywdzeni przestępstwem, w tym o charakterze seksualnym, muszą mieć przekonanie, że informacje, nawet te intymne, które powierzają funkcjonariuszom będą służyć realizacji zadań, do których organizacja ta została powołana, tj. do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców. Taką gwarancję mogą zapewnić wyłącznie policjanci o nieposzlakowanej opinii. W ocenie Komendanta Głównego Policji wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów J. K. o popełnienie wskazanych przestępstw sprawia, iż wymieniony niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu. Jako policjant był bowiem zobowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz reagowania na wszelkie przejawy łamania prawa. Tymczasem sam stał się podejrzanym o popełnienie przestępstw. Tym samym w ocenie Komendanta Głównego Policji J. K. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią. Powyższe zdaniem organu uniemożliwia pozostawienie wymienionego w służbie. Organ podkreślił, że w sprawie tej interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów J. K. nie wypełnia. Organ zaznaczył jednocześnie, że utrata przymiotu nieposzlakowanej opinii nastąpiła na etapie prowadzonego postępowania przygotowawczego w związku z przedstawieniem zarzutów. Wskazał, że nie badał tym samym w postępowaniu administracyjnym zasadności zarzutów zawartych w treści postanowienia. Nie oceniał również okoliczności towarzyszących przedstawieniu zarzutów karnych oraz wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego pod kątem odpowiedzialności karnej, a tym bardziej nie odnosił się w jakikolwiek sposób do winy, czy niewinności podejrzanego. Byłoby to nie tylko niecelowe, ale i bezzasadne. Organ wskazał też, że w postępowaniu administracyjnym nie wymaga także badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał on w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Zdaniem organu odwoławczego słusznie organ I instancji nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Roli swej Policja nie może wypełniać w przypadku, gdy zasób kadrowy jednostki Policji lub komórki organizacyjnej tej jednostki utrudnia lub uniemożliwia realizację ustawowo nałożonych na Policję zadań. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. stał się przedmiotem skargi J. K., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji o umorzeniu postępowania a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił: - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędną wykładnię przesłanki ważnego interesu służby, przy jednoczesnym zignorowaniu konstytucyjnej zasady domniemania niewinności i uznanie, iż nie jest możliwe kontynuowanie służby przez funkcjonariusza J. K., albowiem samo tylko podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne zaprzecza podjętym przez niego zobowiązaniom i naraża dobre imię służby, policjant zaś któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstw umyślnych ściąganych z oskarżenia publicznego traci przymiot nieskazitelności charakteru oraz autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, podczas gdy sam tylko fakt występowania skarżącego w charakterze podejrzanego w toczącym się postępowaniu karnym (sytuacja, w której dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku jedynie uzasadniają podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba), wobec obowiązującego domniemania niewinności, nie przesądza, aby skarżący utracił status osoby o nieposzlakowanej opinii, tym bardziej w sytuacji, gdy nie przyznaje się on do stawianych mu zarzutów, które oparte są o niepotwierdzone procesowo relacje małoletniej pokrzywdzonej, co do wiarygodności której istnieją poważne zastrzeżenia ze strony opiniujących ją biegłych psychologów; utrata cechy nieskazitelności charakteru wynikać może wyłącznie z niegodnego oraz niezgodnego z prawem zachowania danego policjanta, o którego zaistnieniu świadczyć może wyrok sądu, nie zaś decyzji procesowa podejmowana przez prokuratora na etapie postępowania przygotowawczego; - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne uznanie oraz błędną wykładnię przesłanki ważnego interesu służby i uznanie, iż okoliczności niniejszej wymagają zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, podczas gdy ważny interes służby wymagać powinien, aby ewentualne zwolnienie funkcjonariusza ze służby (najdalej idącą dolegliwość, jaka może zostać nałożona na funkcjonariusza) oparte zostało na obiektywnie weryfikowalnych przesłankach (prawomocny wyrok skazujący, popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie). Ważny interes służby, rozumianej w kontekście wszystkich funkcjonariuszy Policji wymaga, aby - nawet będąc podejrzanymi w toku postępowania karnego - decyzje personalne podejmowane były w sposób rozważny, a nie przedwczesny, z poszanowaniem dla zasady domniemania niewinności; ważny interes służby ma bowiem także wymiar indywidualny, albowiem "automatyczne'' zwolnienie policjanta ze służby jedynie na podstawie postanowienia o przedstawianiu zarzutów rodzi obawę innych funkcjonariuszy Policji o stabilność swojego zatrudnienia w przypadku stania się przedmiotem ewentualnych pomówień ze strony innych osób, które w efekcie mogą prowadzić do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów - wyjaśnienie zaś własnej niewinności przed sądem zdaje się zatem być zupełnie obojętne dla organu I oraz II stopnia; - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic administracyjnej uznaniowości, co przejawiało się w uznaniu, iż skarżący, w związku z utratą statusu osoby o nieposzlakowanej opinii, nie może realizować zadań Policji mających wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, nadto poprzez utożsamianie ważnego interesu służby z interesem społecznym, podczas gdy w toku postępowania nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nadto decyzja organu I oraz II instancji jest przedwczesna (wobec treści art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji), nadto obecnie - wobec braku potwierdzenia zasadności zarzutów kierowanych wobec skarżącego np. w postaci choćby aktu oskarżenia - przekroczona została zasada proporcjonalność, albowiem wystarczającą sankcją jest ewentualne zawieszenie go w czynnościach służbowych; - naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., a nadto art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie przedwczesnej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy zaskarżonej decyzji brak przez to przymiotu proporcjonalności, albowiem zwolnienie ze służby ma definitywny charakter, a postępowanie karne, które legło u podstaw zaskarżonego rozkazu nie zostało ukończone - jego obecny wynik może ulec zmianie; w sytuacji zaś, gdy organ uzależnił wydanie decyzji od decyzji procesowej prokuratora, to tym bardziej winien oczekiwać na rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie zarzutów stawianych skarżącemu - w tym zaś celu należało, z urzędu, zawiesić niniejsze postępowanie; nadto poprzez brak zrealizowania przez organ II stopnia wniosku zawartego w odwołaniu o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie względnie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję, a to poprzez zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...] celem uzyskania aktualnych informacji o toczącym się postępowaniu; - naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnią przesłanki względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego oraz względu na inny interes społeczny, a ponadto przekroczenie granic administracyjnej uznaniowości i w konsekwencji uznanie, iż zasadnym jest nadanie decyzji - przez organ I instancji - rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy brak jest podstaw do takiego rozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał m.in., że w ocenie skarżącego brak jest podstaw do zastosowania najbardziej dotkliwej (fakultatywnej) sankcji w postaci zwolnienia ze służby, albowiem sam fakt postawienia zarzutów nie prowadzi do utraty przez skarżącego statusu osoby o nieposzlakowanej opinii. Podał, że nie można automatycznie, bez zbadania kontekstu danej sprawy oraz bez oczekiwania na dalszy tok postępowania karnego (ewentualna zmiana zarzutów, dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania, skierowanie przez prokuratora do Sądu aktu oskarżenia) uznawać, iż faktycznie funkcjonariusz J. K. utracił status osoby o nieposzlakowanej opinii oraz, iż jego zwolnienie uzasadnione jest ważnym interesem służby. Ważny interes służby powinien uwzględniać także interesy indywidualne danego policjanta (szerzej – także innych funkcjonariuszy), który powinien - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania - być chroniony przed zarzutami formułowanymi wyłącznie w oparciu o jeden (niezweryfikowany procesowo) dowód. Pełnomocnik wskazał m.in., że nie kwestionując faktu, iż J. K. stoi pod zarzutem popełniania czynów na szkodę małoletniej oraz stosowane jest wobec niego tymczasowe aresztowanie, to stan taki nie może być do utożsamiany z sytuacją, w której należy skarżącego pozbawić możliwości wykonywania służby, którą sprawował przez okres 7 lat. Podniósł, że skarżący zdaje sobie sprawę, iż wszelkie zachowania funkcjonariusza Policji podlegają ocenie pod kątem przesłanki nieskazitelności opinii, należy jednak rozróżnić faktyczne działania policjanta od tych, co do których istnieje jedynie podejrzenie ich popełnienia. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wskazał, że nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżącemu Prokurator postawił zarzut popełnienia czynu przeciwko małoletniemu, a następnie wniósł akt oskarżenia do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym, nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze, albowiem w sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego. Zgodnie zaś z powołanym przepisem, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Organy nie naruszyły w tej sprawie ani przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach skargi ani procedury administracyjnej, tj. wskazanych w skardze przepisów k.p.a. W ocenie Sądu organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – zastosować przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...] jak i Komendant Główny Policji dokonali prawidłowej wykładni i właściwie zastosowali przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, prawidłowo zastosowano też art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż dokonana przez nie ocena materiału dowodowego nie była dowolna. Nadto, organ zebrał wystarczający dla rozstrzygnięcia tej sprawy materiał dowodowy – pozwalający na ocenę zaistnienia przesłanki ważnego interesu służby – i należycie go rozważył. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał tym samym za nietrafne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie J. K. w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia tym samym jego zwolnienie ze służby. Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Okoliczności, w jakich znalazł się skarżący, tj. fakt postawienia przez prokuratora zarzutu popełnienia czynu 1. z art. 197 § 3 pkt 2 Kk w zw. z art. 197 § 1 Kk; 2. z art. 200 § 1 Kk; w zw. z art. 12 Kk; 3. z art. 200 § 3 Kk w zw. z art. 12 Kk; 4. z art. 245 Kk w stanie faktycznym tej sprawy dawały organowi Policji wystarczającą podstawę do przyjęcia, że funkcjonariusz Policji, który będąc obowiązany do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, sam stał się podejrzanym o popełnienie wskazanych przestępstw - utracił nieposzlakowaną opinię. Twierdzenie organu, że powyższe czyni niemożliwym pozostawienie skarżącego w służbie jest trafne. Nadto, dodatkowo organ wskazał, że wobec skarżącego zastosowany został środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. W sprawie tej nie można mówić o zignorowaniu przez organ zasady domniemania niewinności, albowiem kwestia winy nie mogła być i nie była przedmiotem ustaleń i oceny organu Policji w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Organ Policji nie ma obowiązku, a przede wszystkim uprawnień do weryfikowania postawionych przez prokuratora zarzutów zarzutów jak i prawidłowości prowadzonego postępowania. Organ nie był obowiązany także do dokonania w tym postępowaniu oceny w zakresie oczywistości popełnienia przestępstwa. Podstawę prawną zastosowaną przez organ stanowił bowiem przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ nie miał podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania karnego. Działania organu Policji nie zależały bowiem w tej sprawie od wyniku sprawy karnej. Nie było w świetle powyższego także podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez Komendanta Głównego Policji. Zarzuty skargi także w tym zakresie nie są trafne. Jak wskazano już wyżej, trafne jest ustalenie organu I i II instancji, że samo podejrzenie policjanta o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą nieposzlakowanej opinii i w konsekwencji uzasadnia zwolnienie ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Pogląd taki prezentowany jest także w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (v. wyrok NSA z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I OSK 812/17, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 921/17, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2318/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego jak i prywatnego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej (v. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 48/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy wykazały, że skarżący utracił autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy w istocie niezbędne są do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków policjanta. Organ zwrócił przy tym uwagę na artykuły prasowe i wydźwięk społeczny w odniesieniu do okoliczności, w jakich znalazł się skarżący. Pamiętać trzeba, że do zadań Policji należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, a także ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy miały prawo stwierdzić w tej sprawie, że podejrzenie skarżącego o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego skutkuje utratą przymiotu koniecznego do pozostania w szeregach Policji. Trafnie stwierdziły przy tym, że kwestia dotychczasowego przebiegu służby skarżącego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W sprawie zasadnie uznano, że samo przedstawienie wyżej wymienionemu policjantowi zarzutów popełnienia przestępstw wskazanych w postanowieniu prokuratora stanowiło wystarczającą podstawę do zwolnienia ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ Policji miał podstawy, aby przyjąć, że w sprawie tej spełniona została przesłanka ważnego interesu służby uniemożliwiająca pozostawienie skarżącego w służbie. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle zadań nałożonych na Policję oraz okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe. Nie został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie tej organ wypełnił obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ Policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji nie naruszyły art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był uzasadniony interesem społecznym. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Pozostawanie skarżącego pod zarzutem popełnienia przestępstwa wykluczało wypełnianie tej roli. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważył w tej sprawie nad interesem służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. ----------------------- 11