II SA/Wa 420/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA – Ewa Pisula-Dąbrowska, – Andrzej Kołodziej, Protokolant – Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2009 r. sprawy ze skargi G. R. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Minister Edukacji Narodowej, działając na podstawie art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2009 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił G. R. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2007 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] nadającej ww. stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W uzasadnieniu postanowienia, organ podał m.in., że G. R. nie złożył w terminie odwołania od decyzji, gdyż nie odebrał w terminie awizowanej przesyłki. Powyżej określone postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze podniósł, iż do uchybienia terminu do wniesienia odwołania doszło z winy organu, który błędnie informował go o sposobie załatwienia sprawy. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ naruszył art. 6-9 oraz art. 35-37 Kpa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że decyzja [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2007 r. została przesłana skarżącemu listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 12 września 2007 r. Przesyłka ta była po raz pierwszy awizowana w dniu 13 września 2009 r. i wróciła do nadawcy z adnotacja "nie podjęto w terminie". Na podstawie art. 44 § 4 Kpa decyzję pozostawiono w aktach sprawy i uznano ją za doręczoną w dniu 27 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów całkowicie odmiennych niż podniesione przez skarżącego. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało wydane po ustaleniu przez organ, że decyzja z dnia [...] września 2007 r. została doręczona skarżącemu zastępczo w dniu 27 września 2007 r. w trybie art. 44 Kpa. Doręczenie przewidziane w tym przepisie określone jest jako doręczenie zastępcze stwarzające domniemanie doręczenia i ma na celu usunięcie przeszkody w dalszym prowadzeniu postępowania administracyjnego. Przesłanką zastosowania przepisu art. 44 Kpa jest "niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.". Niemożność obejmuje sytuacje, w których adresatowi będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w żadnym z miejsc przewidzianych w art. 42. Niemożność doręczenia dotyczy przypadku, w którym doręczający nie zastał adresata pisma (adresat był nieobecny). Niemożność doręczenia zaś w sposób wskazany w art. 43 Kpa dotyczy sytuacji, w których doręczający nie zastał dorosłego domownika strony, jego sąsiada lub dozorcy. Podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję o złożeniu pisma na okres siedmiu dni we wskazanym urzędzie pocztowym. W wypadku, gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie 7 dni, wówczas doręczający jest obowiązany pozostawić powtórnie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pisemnego zawiadomienia. Adresat musi być zatem zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. Brak takiego zawiadomienia lub wątpliwość czy zostało ono dokonane, czyni doręczenie zastępcze bezskutecznym. Z akt sprawy wynika, że pierwsze awizowanie nastąpiło w dniu 18 września 2008 r., a nie jak podał organ w dniu 13 września 2008 r. Przesyłkę ponownie awizowano w dniu 25 września 2008 r. Z zestawienia dat wynika, iż nie doszło do doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 Kpa, a w szczególności nie dopełniono obowiązku zachowania terminów określonych w § 2 i 3 powołanego przepisu. Nie do zaakceptowania jest stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę, że skarżący przedmiotową decyzję otrzymał w dniu 22 stycznia 2008 r. za pośrednictwem Sądu Rejonowego [...] w związku z toczącą się tam sprawą o sygn. akt [...]. Zatem ostatecznym terminem do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania był dzień 29 stycznia 2009 r. Natomiast skarżący prośbę o przywrócenie terminu zawarł w odwołaniu od decyzji [...] Kuratora Oświaty złożył w dniu 20 lutego 2008 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego 7 dniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa. Podkreślić należy, że obowiązek skutecznego doręczenia decyzji ciąży na organie, który ją wydał. Rozpoznając ponownie sprawę organ zobowiązany jest rozważyć, czy przedmiotowa decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona, a jeżeli tak, to czy nie zachodzą przesłanki z art. 58 § 1 Kpa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.