II SA/Wa 421/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), art. 37k ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2004 r. nr [...], którą to decyzją odmówiono B. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ podał, iż B. K. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu [...] sierpnia 2003 r. i wówczas posiadał 34 lata 11 miesięcy i 29 dni okresu zatrudnienia, mając przed rozwiązaniem umowy o pracę ukończone [...] lata [...] miesięcy i [...] dni. Wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wydano decyzję o uznaniu B. K. z dniem [...] sierpnia 2003 r. za osobę bezrobotną i przyznano mu prawo do zasiłku. W związku z podjęciem przez B. K. zatrudnienia Prezydent [...] orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] grudnia 2003 r. Po zakończeniu okresu zatrudnienia B. K. po raz kolejny zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu [...] lipca 2004 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, a w kilka dni później [...] lipca 2004 r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Odmawiając przyznania tego świadczenia Prezydent [...] w decyzji z dnia [...] września 2004 r. wskazał, że w dniu ponownej rejestracji, tj. [...] lipca 2004 r. B. K. miał ukończone [...] lat życia, posiadał 35 lat stażu pracy ale ostatnie jego zatrudnienie trwało od [...] grudnia 2003 r. do [...] czerwca 2004 r., a zatem nie spełniony został warunek przepracowania 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Urzędzie Pracy, tj. warunek określony w art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego B. K. wniósł odwołanie, w wyniku którego Wojewoda [...[ decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2004 r. i umorzył postępowanie. Powyższe rozstrzygnięcie Wojewody [...] zostało zaskarżone przez B. K. poprzez wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., tj. decyzji uchylającej decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2004 r. i umarzającej postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. podkreślono, iż stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, do przedmiotowej sprawy stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz, że kontynuacja prawa do zasiłku wywodzi się z tego samego okresu zatrudnienia, który stanowił podstawę do "pierwszego" zasiłku nabytego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 37k ust. 1 pkt 2, art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W uzasadnieniu podniósł, że nie zachodziła konieczność ustalania, czy na dzień rejestracji, tj. [...] lipca 2004 r. spełnione zostały warunki określone w art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tj. zatrudnienie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przez okres co najmniej 365 dni, bowiem na dzień [...] lipca 2004 r. skarżący spełniał warunki do uzyskania zasiłku uzupełniającego, określonego w art. 25 ust. 11 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Oznacza to, że sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii, jakie i które przepisy w sprawie znajdą zastosowanie Sąd zważył: Stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych (...). Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 3 cytowanej ustawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych przejmuje zadania związane z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych z dniem 1 sierpnia 2004 r. Wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ B. K. wniósł wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu [...] lipca 2004 r., a więc przed dniem 01 sierpnia 2004 r., tj. przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych kompetencji określonych w art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych. Przechodząc więc na grunt przepisów ustawy, które w sprawie znajdą zastosowanie, tj. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) Sąd zważył: Stosownie do art. 37k ust. 1 cytowanej ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat (kobieta) i 63 lata (mężczyzna) i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat (kobieta) i 55 lat (mężczyzna) oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. Przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowi, że świadczenie przedemerytalne może być przyznane jedynie osobie w wyżej wymienionych okolicznościach, o ile wstępnie spełnia łącznie – obligatoryjnie dwa warunki, tj. status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku w dniu rejestracji – art. 37l cytowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Trafnie i zasadnie organ stwierdził, iż skarżący, pomimo iż na dzień rejestracji miał ukończone [...] lat życia oraz 35 lat stażu pracy, a umowa o pracę w zakładzie, w którym przepracował 6 miesięcy została rozwiązana z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, nie spełniał warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że B. K. utracił w związku z podjęciem zatrudnienia status osoby bezrobotnej z dniem [...] grudnia 2003 r. oraz prawo do zasiłku. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu w przypadku przepracowania w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji łącznie okres 365 dni. Rejestrując się ponownie jako bezrobotny w dniu [...] lipca 2004 r. skarżący nie legitymował się przepracowaniem 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających zarejestrowanie. Nie przysługiwało mu zatem prawo do zasiłku, które to prawo jest warunkiem "wstępnym" do przyznania świadczenia w trybie art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W związku z tym, iż od "pierwszej" rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu [...] sierpnia 2003 r. do ponownej rejestracji w dniu [...] lipca 2004 r. nie upłynął wymagany okres 365 dni, skarżącemu przysługiwało jedynie prawo do zasiłku uzupełniającego. Okoliczność ta nie stanowi prawidłowego wypełnienia "wstępnej" przesłanki z art. 37k ust 1 cytowanej ustawy, stąd też nie można było przyznać skarżącemu świadczenia przedemerytalnego. Konkludując, uznać należało, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.