II SA/Wa 422/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] orzekającą o utracie przez E. K. prawa do zasiłku od dnia 18 października 2008 r. Wojewoda podniósł, że skarżący został zarejestrowany w dniu 10 października 2007 r. w Urzędzie Pracy m. W. na mocy decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] orzekającej o uznaniu go za osobę bezrobotną z dniem 10 października 2007 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od 18 października 2007 r. w wysokości 646 zł brutto miesięcznie. Natomiast w dniu [...] listopada 2008 r. Prezydent m. W. decyzją nr [...] orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 18 października 2008 r. z uwagi na upływ maksymalnego okresu jego pobierania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wydane rozstrzygnięcie odpowiada treści przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Wojewoda przytoczył także treść art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy, w myśl którego okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy – dla bezrobotnych: powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20- letni okres uprawniający do zasiłku. W ocenie organu przywołane unormowania miały zastosowanie do sytuacji skarżącego, o czym świadczy data przyznania skarżącemu prawa do zasiłku i długość okresu, na który zasiłek przyznano. Jednocześnie organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie oparł się na zawartym w aktach administracyjnym dowodzie w postaci zaświadczenia Urzędu Pracy z dnia 21 stycznia 2009 r., według którego skarżący pobierał systematycznie zasiłek dla osób bezrobotnych od dnia 18 października 2007 r. do dnia 29 listopada 2007 r. oraz od dnia 30 listopada 2007 r. do dania 17 października 2008 r. w wysokości 120 %. Tym samym, za bezpodstawny organ uznał postawiony przez skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji zarzut, iż zasiłek nie został wypłacony za okres od maja do sierpnia 2008 r. Decyzja Wojewody Mazowieckiego stała się przedmiotem skargi E. K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że decyzja Wojewody jest wadliwa, ponieważ została wydana w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym zaświadczenie Urzędu Pracy z dnia 21 stycznia 2009 r., a w konsekwencji wyraża błędne stanowisko, że należny zasiłek za okres od maja do sierpnia 2008 r. został wypłacony. W uzasadnienie skargi skarżący wskazał, że dopiero w dniu 22 sierpnia 2008 r. wypłacono mu zaległą za trzy miesiące sumę 1970, 40 zł, a powstała zwłoka uniemożliwiła mu terminowe wniesienie apelacji w sprawie z jego powództwa przeciwko [...] o przywrócenie do pracy i wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Zaznaczył też, że następstwem działań orzekających w sprawie organów było pozbawienie go w okresie od 3 czerwca do 8 września 2008 r. ubezpieczenia zdrowotnego. Podkreślił, że w opisanym okresie nie mógł uzyskać recept na niezbędne lekarstwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzupełniając dotychczas zajęte stanowisko organ dodatkowo wskazał, że zgodnie z indywidualną kartą wypłat zasiłków skarżącego, zasiłek za okres od 1 maja 2008 r. do 31 lipca 2008 r. został wypłacony skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2008 r. Powodem zaś przesunięcia wypłaty zasiłku za maj, czerwiec i lipiec 2008 r. był fakt, ze skarżący oświadczenie o uzyskanych przychodach i potwierdzeniu gotowości do podjęcia zatrudnienia za ww. miesiące złożył dopiero w dniu 21 sierpnia 2008 r. Wojewoda zwrócił przy tym uwagę, że w przypadku, gdy osoba bezrobotna podczas obowiązkowej wizyty u pracownika urzędu pracy nie złoży na piśmie comiesięcznego oświadczenia o przychodach, a w przypadku niezdolności do pracy z powodu choroby, nie zawiadomi o tym fakcie urzędu pracy w terminie 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia lekarskiego i nie dostarczy tego zaświadczenia wraz z oświadczeniem o dochodach, to wówczas urząd wstrzymuje wypłatę zasiłku. Dalej organ podkreślił, że o nałożonych w tym zakresie na bezrobotnego obowiązkach skarżący został poinformowany na piśmie, czego dowodem jest złożony przez niego w dniu 24 października 2007 r. podpis na przedstawionej mu "Informacji dla osób bezrobotnych dotyczącej zasad wypłaty zasiłku dla bezrobotnych, stypendium, dodatku aktywizacyjnego oraz szkoleniowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 ust. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące w badanej sprawie rozstrzygnięcie, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekające w sprawie organy administracji publicznej prawidłowo oceniły, że w stosunku do skarżącego upłynął dwunastomiesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, a powyższego ustalenia dokonały w oparciu o wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 10 października 2007 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od 18 października 2007 r. w wysokości 646 zł brutto miesięcznie, indywidualną kartę wypłat zasiłków skarżącego o nr ewidencyjnym [...], a także oświadczenie skarżącego z dnia 24 października 2007 r. o zapoznaniu się z ciążącymi na nim obowiązkami. W ocenie Sądu, nie budzi również wątpliwości prawidłowość zastosowania przez organ I i II instancji wobec skarżącego norm wynikających z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zarówno bowiem ustalony przez organy początkowy i końcowy termin okresu pobierania zasiłku, jak i konieczność wstrzymania jego wypłaty za okres od 1 maja 2008 r. do 31 lipca 2008 r. i jego zbiorczej wypłaty za ten okres w dniu 22 sierpnia 2008 r. odpowiadają treści powołanych przepisów ustawowych, a nadto czynią zadość unormowaniu § 6 ust. 2 i 3 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 października 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, dodatku szkoleniowego, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 219, poz. 2222 ze zm.). Powołane przepisy wykonawcze zamieszczone w ww. rozporządzeniu w sposób jednoznaczny nakazują wstrzymanie wypłaty zasiłku, jeżeli skarżący nie przedłoży oświadczenia o dochodach (§ 6 ust. 2) lub nie zawiadomi o niezdolności do pracy i nie dostarczy zaświadczenia o tej niezdolności (§ 7). Jednocześnie § 6 ust. 3 rozporządzenia wyraźnie stanowi, że po przedłożeniu oświadczenia o przychodach wypłata świadczenia następuje w terminie ustalonym przez powiatowy urząd pracy, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia tego oświadczenia. W rozpatrywanej sprawie wypłata zasiłku nastąpiła w dniu 22 sierpnia 2008 r., czyli po upływie jednego dnia od złożenia przez skarżącego oświadczenia o uzyskanych dochodach za trzy kolejne miesiące licząc od maja 2008 r. (v. trzy kolejne pozycje w tabeli na druku oświadczenia bezrobotnego z datą 21 sierpnia 2008 r. i podpisem skarżącego). Nadto skarżący po uzyskaniu statusu bezrobotnego został pouczony tak o przysługujących mu prawach, jak też ciążących na nim obowiązkach, w tym o obowiązkach, których niedopełnienie prowadzi do wstrzymania wypłaty przyznanego zasiłku (v. oświadczenia skarżącego z dnia 10 października 2007 r. i z dnia 24 października 2007 r. , k. 23 i 22 akt administracyjnych). Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że zasiłek za okres od maja do sierpnia 2008 r. nie został mu wypłacony, ponieważ za ten okres zasiłek został wypłacony skarżącemu zbiorczo w dniu 22 sierpnia 2008 r. (w kwocie łącznej 1970, 40 zł - za trzy miesiące, pozycja 8 na indywidualnej karcie wypłaty zasiłków nr ewidencyjny [...] – w aktach administracyjnych). Słusznie zatem mocą zaskarżonej decyzji, orzeczono o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od dnia 18 października 2008 r., a więc po upływie 12 miesięcy pobierania tego zasiłku. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.