II SA/Wa 424/15

Starszy Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. G. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi R. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego (socjalnego) p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2015 r., (k- 43) odrzucił skargę R. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego (socjalnego). Wskazać również należy, że w toku postępowania sądowego na skutek złożonego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015 r., (k-31) rozpoznał ów wniosek pozytywnie, a Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła do reprezentowania interesów skarżącego adwokata M. G. (k-40). Po wydaniu postanowienia z dnia 30 września 2015 r., pełnomocnik wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu i oświadczyła, że koszty te nie zostały one opłacone przez jej mocodawcę ani w całości ani w części (k- 53). Oświadczyła, że pomocy polegała w szczególności na zapoznaniu się z aktami sprawy, kontakcie oraz rozmowie ze skarżącym. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie wynoszą 240 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z oświadczenia pełnomocnika wyznaczonego z urzędu wynika, że adwokat M. G. świadczyła w toku postępowania na rzecz R. P. pomoc prawną polegającą w szczególności na zapoznaniu się z aktami sprawy, kontakcie oraz rozmowie ze skarżącym. Fakt przeglądania akt sprawy potwierdza informacja na obwolucie akt ze wskazaniem daty przeglądania akt, to jest 29 czerwca 2015 r. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również fakt, że pełnomocnik została ustanowiona przed wydaniem postanowienia w pierwszej instancji, postanowiono jak w sentencji.