II SA/Wa 426/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz B. K. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako: "Centralna Komisja") decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 107, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852 ze zm.), dalej jako: "ustawa o stopniach naukowych (...)", utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. (dalej jako: "Rada Wydziału") o nadaniu mgr B. K. stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Centralna Komisja przedstawiła dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Centralna Komisja na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...) dokonała okresowej oceny poziomu działalności artystycznej w zakresie nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego [...] w dyscyplinie [...] na Wydziale [...] Akademii [...] w W. i decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ograniczyła uprawnienia Rady wymienionego Wydziału do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...] poprzez zobowiązanie jednostki organizacyjnej do przedstawiania Centralnej Komisji do zatwierdzenia każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Centralna Komisja odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu mgr B. K. stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2016 r. złożonym przez B. K., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucono Centralnej Komisji naruszenie: - art. 35 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) polegające na rozstrzygnięciu sprawy bez uzyskania opinii co najmniej dwóch recenzentów, - art. 35 ust. 3 w zw. z art 15 ust 2 ww. ustawy poprzez działanie niezgodne z właściwością rzeczową Centralnej Komisji, polegające na wykroczeniu poza granice kompetencji organu, - art 11 ust. 2 ww. ustawy poprzez uznanie otwarcia przewodu doktorskiego za nieprawidłowe, - art. 12 ust. 1 ww. ustawy polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o nieznaną ustawie przesłankę otwarcia przewodu doktorskiego "osobie nie posiadającej wykształcenia w dziedzinie [...]" oraz przesłankę "skromnego dorobku" artystycznego, - art. 15 ust. 2 ww. ustawy poprzez odmowę zatwierdzenia uchwały ze względu na rzekome błędy formalne popełnione podczas głosowań Rady Wydziału, w sytuacji gdy w rzeczywistości w głosowaniach brały udział wyłącznie osoby uprawnione; - art. 7, art 77, art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie pozytywnych opinii promotora oraz dwóch recenzentów, przez co naruszono słuszny interes strony, - art. 10 i art. 79 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik wniósł o wydanie decyzji zatwierdzającej uchwałę Rady Wydziału o nadaniu mgr B. K. stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła również Rada Wydziału wskazując, iż przedstawiona rozprawa pt.: "[...]" spełnia wszelkie wymogi dysertacji doktorskiej, zaś podane w zaskarżonej decyzji uchybienia formalne są nieistotne, a zatem nie mogły mieć wpływu na wynik głosowania. Centralna Komisja powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. W uzasadnieniu wskazała, że na posiedzeniu Sekcji [...] w dniu [...] listopada 2016 r., Sekcja po zapoznaniu się z dwiema negatywnymi recenzjami odmówiła poparcia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy (wynik głosowania Sekcji: tak - 0 głosów, nie - 13 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). W dniu [...] listopada 2016 r. Prezydium Centralnej Komisji podjęło uchwałę o odmowie uwzględnienia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymując jednocześnie w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. (głosowanie: tak - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Na poparcie tego stanowiska Centralna Komisja przedstawiła następujące argumenty: - zastrzeżenia dotyczą otwarcia przewodu osobie, która legitymuje się krótkim okresem poświęconym na działalność artystyczną i jednocześnie nie ma wykształcenia w dziedzinie [...]; pierwszy wykazany w dokumentacji udział w dwóch wystawach zbiorowych B. K. miał miejsce jeden rok i dwa miesiące przed otwarciem przewodu doktorskiego, a pozostałe sześć wystaw odbyło się w czasie siedmiu miesięcy poprzedzających początek przewodu, - wśród tych wystaw, od lutego do lipca 2013 r., zostały wykazane i udokumentowane cztery wystawy indywidualne, przy czym analiza katalogów, w których wydrukowane są te same prace i zdjęcia dokumentujące wernisaże wskazuje w istocie na dwie wystawy, przy czym jedna z nich, pod tym samym tytułem "[...]" była prezentowana trzykrotnie w Domu Kultury w L., w Galerii "[...]" w W. i w Muzeum [...] w K., - ten niewątpliwie "skromny dorobek" oraz "brak wykształcenia w dziedzinie [...]" potwierdzają bardzo niski poziom zaprezentowanej dysertacji, - według przedstawionych dokumentów w momencie otwarcia przewodu doktorskiego B. K. był studentem drugiego roku studiów doktoranckich, a ukończenie tych studiów miało miejsce ponad rok później, - dokumentacja przewodu doktorskiego B. K. wskazuje, iż dopuszczono się uchybień formalnych w procedurze głosowania w sprawie otwarcia przewodu doktorskiego, nie można bowiem wykluczyć, że w głosowaniu brały udział osoby nieuprawnione, - stwierdzono uchybienia formalne w głosowaniu w sprawie powołania recenzenta prof. A. B., co stawia pod znakiem zapytania ważność dalszego postępowania związanego z przewodem doktorskim B. K., - dr hab. M. W. nie mógł brać udziału w głosowaniu uchwały w przedmiocie nadania B. K. stopnia doktora w dniu [...] maja 2015 r., bowiem jak wynika z listy obecności tego dnia był nieobecny na posiedzeniu Rady Wydziału, - rozprawa pt.: "[...]" nie spełnia wymogów dysertacji doktorskiej, zaś artystyczna część doktoratu nie spełnia wymogu oryginalnego rozwiązania problemu artystycznego na poziomie pracy doktorskiej. Końcowo Centralna Komisja wskazała, że podtrzymuje wszystkie argumenty zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., zaś zarzuty przedstawione we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy są niezasadne i nie mogą wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2016 r. B. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił: 1) rażące naruszenie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 5 i art 15 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych (...), skutkujące nieważnością postępowania, poprzez wydanie przez Centralną Komisję zaskarżonej decyzji pomimo braku uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...], ewentualnie, gdyby Sąd nie podzielił powyższego zarzutu, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 10 w zw. z art. 73 § 1 w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., polegające na uniemożliwieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, dostępu do akt sprawy na etapie wyboru recenzentów i sporządzeniu recenzji, wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co pozbawiło skarżącego prawa zgłoszenia wniosku o wyłączenie recenzentów będących ze sobą w stosunku zależności oraz doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, b) art. 24 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o recenzje recenzentów podlegających wyłączeniu od udziału w sprawie, c) art. 15 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez niezapewnienie możliwości udziału w postępowaniu przed Centralną Komisją recenzentom powołanym w przewodzie doktorskim, d) naruszenie art. 12 i art. 13 w zw. z art. 15 ww. ustawy, polegające na wydaniu przez Centralną Komisję zaskarżonej decyzji, pomimo iż skarżący spełniał ustawowe przesłanki do nadania mu stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik wniósł o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] listopada 2015 r., ewentualnie, w razie nie uwzględnienia powyższego wniosku o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] listopada 2015r., - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W. o nadaniu B. K. stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...]. Z akt sprawy wynika, że Centralna Komisja decyzją dnia [...] grudnia 2012 r. ograniczyła ww. Radzie Wydziału uprawnienia do nadawania stopnia doktora [...] w dyscyplinie [...] poprzez zobowiązanie tej jednostki organizacyjnej do przedstawiania Centralnej Komisji do zatwierdzenia każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014r., poz. 1852 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uchwała o nadaniu stopnia doktora podjęta przez radę jednostki organizacyjnej, której uprawnienia do nadawania stopnia doktora zostały ograniczone zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1, staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Uchwała jest przedstawiana Centralnej Komisji, wraz z aktami przewodu doktorskiego, w terminie jednego miesiąca od dnia jej podjęcia. O zatwierdzeniu uchwały Centralna Komisja rozstrzyga w terminie do sześciu miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, przewód doktorski przeprowadza i stopień doktora nadaje w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej. Czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, m.in. w przedmiocie nadania stopnia doktora. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 430/16, wydanym w zbliżonym stanie faktycznym, iż w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o stopniach naukowych (...) uchwała rady wydziału szkoły wyższej o nadaniu stopnia doktora jest aktem administracyjnym wydawanym przez organ kolegialny, uznawanym w doktrynie i orzecznictwie za decyzję administracyjną. Zauważyć należy, iż akt administracyjny jest władczym oświadczeniem woli, wyrażającym zamiar wywołania pewnego skutku prawnego w postaci ustanowienia, zmiany lub zniesienia stosunku prawnego. Jest wydawany przez organ administracji w celu określenia sytuacji konkretnie wskazanego w nim adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Uchwała rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego spełnia wszystkie przedstawione wyżej warunki. Oddziałuje ona na indywidualnie oznaczoną z imienia i nazwiska osobę, jest niewątpliwie wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej (ma charakter publicznoprawny), następuje bowiem w ramach działalności organizatorskiej organu administracji publicznej, jakim jest rada wydziału i stanowi jednostronne oświadczenie skierowane do osoby nierównorzędnej prawnie radzie. Podkreślić również należy, że w piśmiennictwie uchwały rady wydziału kończące czynności przewodu doktorskiego są jednolicie uznawane za decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze, iż kompetencje w zakresie ich podejmowania przyznają radzie wydziału przepisy prawa powszechnie obowiązującego, stwierdza się również, że podmiot ten można określić mianem organu administracji publicznej w znaczeniu nie tylko funkcjonalnym, lecz także doktrynalnym (ustrojowym) - v. Paweł Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, monografia, System Informacji Prawnej LEX 2015. W kwestii prawnego charakteru przedmiotowej w sprawie uchwały wypowiedział się także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt SK 30/10 (publ. OTK-A-2012 nr 4, poz. 39) wskazując, iż uchwała o nadaniu stopnia naukowego nie ma charakteru tylko deklaratoryjnego, a więc nie jest czystą formalnością czy automatycznym powtórzeniem wyników głosowania z wcześniejszych etapów postępowania. "Uchwała w przedmiocie nadania stopnia doktora ma charakter aktu samodzielnego właściwej rady jednostki organizacyjnej, (...) jest samodzielnym aktem będącym wynikiem oceny dotyczącej umiejętności doktoranta, dotychczasowego jego dorobku naukowego oraz jakości przedstawionej przez niego rozprawy doktorskiej". Skoro zatem przedmiotowa uchwała w sprawie nadania stopnia doktora jest decyzją organu kolegialnego, to musi spełniać minimum wymagań, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określają dla tego typu aktu (art. 107 § 1 k.p.a.). Powołana ustawa o stopniach naukowych (...) nie określa bowiem formy uchwał podejmowanych w trybie art. 14 ust. 2 tej ustawy, odsyła jedynie w sprawach w niej nieuregulowanych do stosowania odpowiednio przepisów Kodeksu, co wprost wynika z art. 29 ust. 1 ww. ustawy. Zaznaczyć przy tym należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna obejmuje: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu. Czynnikiem przesądzającym o tym, czy określoną formę działania organu można uznać za decyzję administracyjną - lub akt zrównany z decyzją administracyjną pod względem formy i skutków - jest jej rozstrzygnięcie (osnowa), stanowi ono bowiem wiążące ustalenie konsekwencji zastosowanego przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, publ. OSP 1982, z. 9-10, poz. 169; postanowienie NSA z dnia 19 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 259/06). Z materiału aktowego nie wynika jednak, aby Rada Wydziału [...] Akademii [...] w W. wydała akt administracyjny w sprawie nadania B. K. stopnia doktora [...], który mógłby zostać uznany za decyzję administracyjną. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] maja 2015 r. Brak jest natomiast samej uchwały o nadaniu stopnia naukowego zawierającej niezbędne elementy właściwe dla aktu administracyjnego, tj. daty wydania uchwały, jej adresata, podstawy prawnej, rozstrzygnięcia (sentencji) oraz podpisu osoby uprawnionej do jej wydania (najczęściej przewodniczącego rady). Również Centralna Komisja zarówno w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału, jak i w utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., nie identyfikuje tego aktu, chociażby przez wskazanie w sentencji decyzji daty jej wydania, czy też numeru. Zaznaczyć przy tym należy, że na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 7 lutego 2018 r. Dziekan Wydziału [...] Akademii [...] w W. oświadczył, iż w niniejszej sprawie nie wydawano osobnego dokumentu, jako uchwały o nadaniu stopnia doktora, uznając, iż zapis w protokole z posiedzenia Rady Wydziału jest wystarczający. Jednakże analiza treści wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału [...] Akademii [...] w W., które odbyło się w dniu [...] maja 2015 r. (Ad. 3 Publiczna obrona pracy doktorskiej mgr B. K. i nadanie stopnia doktora), nie pozwala stwierdzić, iż w przepisanej prawem formie podjęto uchwałę o nadaniu B. K. stopnia doktora. W protokole tym zawarto zapis: "W głosowaniu tajnym Rada Wydziału bezwzględną większością głosów poprała wniosek o nadanie stopnia doktora [...] w dyscyplinie artystycznej: [...] mgr B. K.". Z powyższego zapisu nie sposób wywieść, iż Rada Wydziału podjęła uchwałę o nadaniu stopnia doktora, będącą aktem administracyjnym mającym wywołać określone skutki prawne. "Poparcie wniosku" nie jest tożsame z podjęciem uchwały o nadaniu przedmiotowego stopnia naukowego, która winna spełniać minimalne kryteria dla uznania jej za decyzję administracyjną. W przypadku organu uprawnionego do wydawania władczego aktu administracyjnego rozstrzygającego o prawach strony postępowania, woli tego organu nie można domniemywać. Wola ta musi bowiem zostać w sposób dostatecznie czytelny wyartykułowana. Biorąc pod uwagę specyfikę podejmowania rozstrzygnięć przez organ kolegialny w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora (przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio nie wprost), należy co do zasady przychylić się do poglądu, iż dopuszczalne jest podjęcie uchwały przez ten organ i utrwalenie jej treści w protokole z posiedzenia Rady Wydziału. W takim jednak przypadku treść podjętej uchwały powinna znaleźć się w protokole, do którego należy załączyć listę osób uprawnionych do głosowania i uczestniczących w podjęciu rozstrzygnięcia. Dopiero wówczas można byłoby przyjąć, iż podjęto uchwałę (konkretny akt administracyjny) na podstawie określonego przepisu prawa. Uchwała jest bowiem formą działania organu kolegialnego, którego wynikiem jest akt woli podjęty w trakcie jego posiedzenia, w drodze głosowania, zmierzający do rozstrzygnięcia sprawy będącej porządkiem obrad. Jednakże aby uchwała mogła być uznana za decyzję administracyjną, musi rozstrzygać sprawę w takim zakresie, w jakim określa to przepis prawa stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych (...) przyznaje radzie wydziału uprawnienie do podjęcia uchwały w sprawie nadania stopnia doktora, nie zaś do "poparcia wniosku" o nadanie tego stopnia. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują formy podejmowania uchwał (decyzji administracyjnych) dla poparcia wniosku o nadanie stopnia naukowego. W związku z powyższym należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie Rada Wydziała nie przedstawiła Centralnej Komisji do zatwierdzenia - wraz z aktami przewodu doktorskiego - uchwały o nadaniu B. K. stopnia doktora, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy o stopniach naukowych (...). Wobec tego Centralna Komisja nie miała podstaw zarówno do wszczęcia postępowania o zatwierdzenie uchwały, jak i do wydania decyzji w przedmiocie odmowy jej zatwierdzenia, albowiem nie dysponowała aktem administracyjnym podlegającym zatwierdzeniu w tym postępowaniu. Czyniąc to jednak Centralna Komisja dopuściła się rażącego naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 15 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 ww. ustawy, co czyni uzasadnionym zarzut skargi w odnośnym zakresie. Zaznaczyć przy tym należy, że rażące (kwalifikowane) naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja. Przy czym oczywistość naruszenia prawa polega na istnieniu sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę. Natomiast skutki jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 20 października 2011, sygn. akt II GSK 1056/10, publ. LEX nr 1070197; z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1566/10, publ. LEX nr 1068431). W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2015 r., dotknięte są kwalifikowaną wadliwością w przedstawionym powyżej rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Obligowało to Sąd do eliminacji tych decyzji z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę, iż skarga została uwzględniona z powodu rażącego naruszenia ww. przepisów ustawy o stopniach naukowych (...), przedwczesnym na obecnym etapie byłaby ocena przez Sąd pozostałych zarzutów skargi, które koncentrują się wokół merytorycznych kwestii postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej odpowiadające stawce minimalnej (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) - Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800) - jak w punkcie 2 sentencji wyroku.