II SA/Wa 433/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej daty końcowej przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości T.P. w dniu [...] lutego 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...]. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] orzekającej o stwierdzeniu z urzędu nieważności decyzji Starosty Powiatu R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w części dotyczącej określenia daty końcowej przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: w dniu [...] grudnia 2008 r. T.P. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Starosta Powiatu R. orzekł o uznaniu zainteresowanego za osobę bezrobotną, a także orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2008 r. W kolejnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ zatrudnienia na podstawie art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm) orzekł o przyznaniu T.P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. Pismem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] Wojewoda [...]. zawiadomił zainteresowanego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty Powiatu R. o przyznaniu prawa do zasiłku a następnie działając na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] wstrzymał z urzędu wykonanie ww. decyzji Starosty Powiatu R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Na powyższe postanowienie w przedmiocie wstrzymania decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2009 r. T.P. wniósł zażalenie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w części dotyczącej określenia daty końcowej przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz na art.156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) podniósł, iż organ zatrudnienia I instancji wydając decyzję w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych do dnia [...] grudnia 2009 r. rażąco naruszył art. 24 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 6 poz. 33). Powołując się na art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2009 r. stwierdził, że okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy – dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Przeciętna stopa bezrobocia w kraju, zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 24 września 2008 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju i na obszarze powiatów, wg. stanu na dzień 30 czerwca 2008 r. wynosiła 9,4 zaś w powiecie R. [...]. ww. wskaźnik stanowi [...] % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, zatem okres pobierania zasiłku na obszarze powiatu R. wynosi 6 miesięcy. Ponadto zgodnie z art. 73 ust. 4 ww. ustawy ulega skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art.75 ust. 1 – 3 ww. ustawy. Organ biorąc powyższe pod uwagę, stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu R. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w części przyznającej prawo do zasiłku T.P. do dnia [...] grudnia 2009 r. stanowi zaprzeczenie stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, a tym samym została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego. W odwołaniu od powyższej decyzji T.P. podniósł, że w jego mniemaniu powyższa decyzja jest niesprawiedliwa, ze względu na to, że ,,rejestrując się na bezrobotnego’’ został mu przyznany zasiłek na okres 12 miesięcy, który po okresie trzech miesięcy został wstrzymany. Podkreślił nadto, iż znajduje się w złej sytuacji materialnej z uwagi na brak pracy zarobkowej. Rozpoznając powyższe odwołanie Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.158 § 1 i art.157 k.p.a utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Na stronie 11 uzasadnienia decyzji zawarł argumenty dotyczące prawa do zasiłku przysługującego Pani A.K. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T.P. do tutejszego sądu. Skarżący w piśmie z dnia wniósł o przywrócenie oraz wypłacenie zasiłku dla bezrobotnych wraz z odsetkami. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Jedną z podstawowych kwestii podlegających badaniu przez Sąd Administracyjny jest ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników decyzji administracyjnej – zgodnie z treścią art. 107 §1 k.p.a. – jest uzasadnienie. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej decyzji, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonej decyzji budzi wątpliwości co do tego, czy dotyczy wyłącznie osoby skarżącego, czy też osoby trzeciej, nie będącej stroną niniejszego postępowania. Na k.11 akt administracyjnych, w uzasadnieniu skarżonej decyzji pojawiło się bowiem odniesienie do innej niż skarżący osoby. Zostały też w tym miejscu wskazane przez organ argumenty niepodnoszone do tej pory w przedmiotowym postępowaniu. Powyższe sprawia zaś, iż nie sposób ustalić, czy omawiane uzasadnienie rzeczywiście zawiera wskazanie motywów, jakimi kierował się organ przy wydawaniu skarżonej decyzji, czy też zawiera w swej treści argumentację niezwiązaną ze sprawą skarżącego. Stąd też niemożliwym jawi się ocena przez Sąd skarżonej decyzji. W realiach niniejszej sprawy nie sposób bowiem stwierdzić ponad wszelką wątpliwość tego, czy w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odniósł się rzeczywiście do sprawy skarżącego, czy też odnosił się do sprawy innej osoby, nie będącej stroną omawianego postępowania administracyjnego. Tym samym, tut. Sąd pozbawiony był możliwości ustalenia tego, czy uzasadnienie skarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art.107 § 3 k.p.a. W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja narusza prawo i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)