II SA/Wa 434/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Góraj (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2015 r. o uznaniu G. K. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Organ ustalił, że strona w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w Urzędzie Pracy, jaka miała miejsce 4 grudnia 2015 r., nie była nigdzie zatrudniona ani nie prowadziła działalności zarobkowej. Z powyższego ustalenia wywiódł więc, że nie zostały spełnione przez stronę przesłanki o jakich mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł G. K. stwierdzając, że organy powołując się na przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, łamią Konstytucję RP, która gwarantuje prawa osobom niepełnosprawnym. Takie działanie organów skarżący uznał za naruszające jego godność i cześć. Zwrócił również uwagę na to, że nie posiada majątku, ani oszczędności, a utrzymuje się z zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny stanu faktycznego przez pryzmat treści przepisu art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z brzmieniem wyżej powołanej normy prawnej, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Powyższe świadczy więc o tym, że organ w niniejszej sprawie zastosował właściwy przepis prawa. Art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy reguluje bowiem przesłanki, od których spełnienia uzależniona jest możliwość przyznania spornego świadczenia. Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy organ poprawnie ustalił też stan faktyczny stwierdzając, że strona, w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w Urzędzie Pracy, jaka miała miejsce 4 grudnia 2015 r., nie była nigdzie zatrudniona ani nie prowadziła działalności zarobkowej. Powyższe ustalenia nie były z resztą kwestionowane ani w trakcie postępowania toczącego się przed organem, ani przed tutejszym Sądem. Uznać je więc należało za niesporne, a wręcz przyznane przez stronę. W takim stanie sprawy, skarżona decyzja jawiła się jako prawidłowa. Skoro bowiem skarżący nie spełniał kryteriów ustawowych, od których zależała możliwość przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, organ nie mógł tego świadczenia przyznać stronie. Nie mógł bowiem postępować wbrew jasnej i czytelnej woli ustawodawcy, wyartykułowanej w omawianym przepisie. Za okoliczność pozostającą w oderwaniu od istoty i materii niniejszej sprawy uznać należało podnoszoną w skardze kwestię braku przez stronę środków na utrzymanie. Zasiłek dla bezrobotnych nie jest bowiem świadczeniem o charakterze socjalnym. Stąd sytuacja bytowa skarżącego nie wpływała na rozstrzygnięcie. Tutejszy Sąd nie mógł również zajmować się, podnoszoną w skardze materią naruszenia przez organy dóbr osobistych skarżącego. W tym zakresie właściwy jest bowiem Sąd powszechny, a nie administracyjny. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).