II SA/Wa 436/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską postanawia 1. odmówić ustanowienia radcy prawnego, 2. odmówić ustanowienia adwokata. M. M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską. W sprawie tej na skarżącym nie spoczywa obowiązek uiszczania kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)), zwanej dalej P.p.s.a. Na podstawie informacji przedstawionych przez wnioskodawcę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe. Stały miesięczny dochód w wysokości 3.218,42 zł netto stanowi wynagrodzenie za pracę. W gospodarstwie domowym wnioskodawca ponosi następujące stałe miesięczne wydatki: czynsz najmu – 900 zł, opłaty remontowe, wywóz śmieci i sprzątanie klatki schodowej łącznie 210,50 zł, energia elektryczna – ok. 50 zł, gaz – ok. 30 zł, Internet – 60 zł, opłata za telefon – 70 zł, lekcje angielskiego – 150 zł, bilety PKP – 125 zł. Wnioskodawca posiada oszczędności w wysokości 1.100 zł. Skarżący oświadczył, że ponosi również wydatki na wyżywienie (ok. 900 zł), kosmetyki i środki czystości (ok. 150 zł), odzież (ok. 150 zł). Podał, że w lutym 2011 r. poniósł koszty postępowań administracyjnych i sądowych w wysokości ok. 500 zł. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na podstawie informacji przedstawionych przez wnioskodawcę stwierdzić należy, że strona nie spełnia przesłanki warunkującej ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu. Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Dochód w prowadzonym samodzielnie gospodarstwie domowym wynosi 3.218,42 zł netto miesięcznie. Uwzględniając wszystkie stałe miesięczne wydatki w łącznej wysokości ok. 1.695,50 zł, do których zaliczono: czynsz najmu, pozostałe opłaty związane z mieszkaniem, w tym opłatę remontową, opłatę za energię, gaz, telefon, Internet, a także opłaty za lekcje języka angielskiego i koszt biletów PKP w gospodarstwie domowym nadal pozostaje na utrzymanie kwota ponad 1500 zł netto. Uwzględniając powyższe oraz to, że skarżący posiada oszczędności w wysokości 1.100 zł brak jest podstaw, aby przyjąć, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji finansowej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tego też względu, brak było podstaw do ustanowienia dla wnioskodawcy radcy prawnego lub adwokata. Pokreślenia wymaga przy tym, że podane przez skarżącego we wniosku ewentualne koszty sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru nie stanowią przesłanki warunkującej ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 1 i 2 postanowienia.