II SA/Wa 438/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi G. P. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia dyscyplinarnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. P. pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przedmiotowa decyzja powoduje dla niego niekorzystne skutki finansowe. Podniósł również, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że skarga zostanie uwzględniona, bowiem postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których - w razie uwzględnienia skargi - nie będzie można cofnąć. Z brzmienia tego przepisu wynika również, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o tymczasową ochronę. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jednocześnie - zdaniem Sądu - możliwość zastosowania normy art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zależy od tego, czy wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania oraz czy taki akt nie został jeszcze wykonany (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. OZ 26/04, postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II OZ 967/09). W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji o uznaniu go winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej. W ocenie Sądu akt ten nie wymaga wykonania. Należy wyjaśnić, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Natomiast wydanie zaskarżonego orzeczenia nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Trzeba również stwierdzić, iż poza wskazanymi wyżej okolicznościami uniemożliwiającymi pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, również przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią uzasadnienia dla zastosowania regulacji wynikającej z art. 61 § 3 powołanej ustawy. Podnoszone przez skarżącego negatywne konsekwencje nie stanowią bowiem niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt obniżenia nagrody rocznej o 20% nie przesądza o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OZ 22/07 nawet "zwolnienie z pracy i co się z tym łączy - pogorszenie statusu majątkowego rodziny - nie może być oceniane w kontekście wyrządzenia znacznej szkody". Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (publ. LEX nr 281811), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego." Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie, gdyż szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek obniżenia nagrody rocznej nie ma charakteru nieodwracalnego. Nadto podnieść należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonywanie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez pryzmat postawionych jej zarzutów, prowadziłoby do merytorycznego rozpoznania skargi. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia taka sytuacja jest niedopuszczalna, albowiem przedmiotem oceny nie jest tu prawidłowość lub wadliwość tej decyzji, a jedynie wpływ jej wykonania na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.