II SA/Wa 439/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] zobowiązującą K. P. do opróżnienia kwatery nr [...] przy ul. [...] w L. w stanie wolnym od osób i rzeczy i przekazania do dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżącego prawa do kwatery, która przydzielona zostanie kolejnemu żołnierzowi. Skarżący wskazał, że posiada dwójkę dzieci – w wieku 14 i 15 lat, którym musi zapewnić warunki czasowego pobytu (z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że dzieci skarżącego na stałe zamieszkują z matką po rozwodzie rodziców). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Rozpoznając wniosek Sąd ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia. Ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa, odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywołać skutki materialnoprawne. W uproszczeniu można powiedzieć, iż procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu – w postępowaniu egzekucyjnym (patrz: postanowienie NSA z 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13). Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnili tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżącego prawa do kwatery, która przydzielona zostanie kolejnemu żołnierzowi. Jak już wyżej wskazano, przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Wskazać należy, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji sporna kwatera nr [...] przy ul. [...] w L., pozostająca w dyspozycji Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W., mogłaby zostać przyznana innej osobie. W takiej sytuacji, nawet gdyby skarga została uwzględniona i organ byłby zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, możliwość powrotu skarżącego do tego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co – niezależnie od powyższych argumentów – wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 558/10, publ. www.cbois.gov.pl). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podane przez skarżącego okoliczności stanowią podstawę do uzyskania ochrony tymczasowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.