II SA/Wa 444/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA - Stanisław Marek Pietras, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., działając na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 13 ust. 6 i art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), w dniu [...] października 2006 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił S. R. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w G. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że ww. zajmuje lokal mieszkalny położony w G. przy ul. [...]. W związku z jego wnioskiem o przydział mieszkania o mniejszej powierzchni, zostało na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu wszczęte postępowanie administracyjne. Wnioskodawcy wskazano lokal mieszkalny znajdujący się w G. przy ul. [...], na którego przyjęcie S. R. wyraził zgodę. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B., za pośrednictwem Prezesa WAM, wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w powyżej określonym lokalu mieszkalnym. Prezes WAM zwrócił akta sprawy Dyrektorowi Oddziału Regionalnego WAM w B., gdyż uznał, iż przedstawiona dokumentacja jest niewystarczająca i uniemożliwia potwierdzenie, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji wyjątkowej. Wykonując wezwanie organu R. uzupełnił dokumentację poprzez przedstawienie zaświadczenia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, że korzysta z pomocy społecznej i jest to jedyne jego źródło utrzymania. Zebrane w sprawie dokumenty nie pozwoliły na uznanie sytuacji wnioskodawcy za wyjątkową i nie zostały one ponownie przekazane do Ministra Obrony Narodowej. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej – po rozpoznaniu odwołania – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2007 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podał m.in., że aby przyznać osobie, która nie jest żołnierzem służby stałej, prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, pozostającym w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, muszą zaistnieć dwie przesłanki, tzn. sytuacja wyjątkowa wnioskodawcy oraz wyrażenie zgody przez Ministra Obrony Narodowej. S. R. nie spełnia pierwszej z tych przesłanek, a tym samym jego sprawa nie mogła zostać rozpatrzona pozytywnie. Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi złożonej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze przedstawił swoją trudną sytuację życiową i poprosił o pozytywne załatwienie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej przedstawionych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialno – prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), zgodnie z którym w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z treści tego przepisu wynika, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobach mieszkaniowych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji, a zatem do jego uprawnień należy zbadanie, czy zachodzi przesłanka "sytuacji wyjątkowej" określona w powyżej przytoczonym przepisie i rozstrzygnięcie sprawy pod względem merytorycznym. Jednakże zanim dojdzie do rozstrzygnięcia, to ma on obowiązek wystąpienia do Ministra Obrony Narodowej o "zgodę". Zgodnie z art. 106 § 1 Kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Niezależnie od formy, w jakiej wyrażone jest stanowisko organu współdziałającego, musi on działać w zakresie własnych kompetencji i nie może zastępować organu właściwego do wydania decyzji w rozpatrywaniu oraz rozstrzyganiu sprawy ad meritum. Z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wynika obowiązek współdziałania organów wymienionych w tym przepisie. W sytuacji nim określonej, dyrektor oddziału regionalnego Agencji zobowiązany był wystąpić do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody. W rozpatrywanej sprawie, organ pierwszej instancji nie dopełnił tego obowiązku i wydał decyzję z pominięciem Ministra Obrony Narodowej, do którego nie wystąpił o zajęcie stanowiska. Badając zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, iż w toku postępowania w obu instancjach doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wadliwe jego zastosowanie, jak również zasad ogólnych postępowania określonych w art. 7 i 8 Kpa oraz art. 106 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa mających istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji, Sąd uznał, że uchylenie obu decyzji jest niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy, poprzez właściwą interpretację przepisów i z poszanowaniem zasad postępowania. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), orzekł jak w sentencji.