II SA/Wa 447/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. W. – przedstawiciela ustawowego małoletniej M. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym: 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz M. W. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o odmowie przyznania M. W. (reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego, ojca J. W.) prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w K. przy ul. [...] na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, co następuje: Przedmiotowy lokal został przydzielony żołnierzowi zawodowemu A. C. nakazem Dowódcy Garnizonu K. z dnia [...] listopada 1976 r. jako osobna kwatera stała. Przy ustalaniu powierzchni kwatery uwzględniono żonę J. oraz córki E., G. i S. C. W dniu [...] kwietnia 1985 r. A. C. zmarł. Prawo do kwatery od dnia [...] kwietnia 1985 r. na czas nieokreślony, na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, nabyła wdowa J. C., na mocy decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2001 r. W dniu [...] maja 2003 r. J. C. złożyła wniosek o nabycie zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz podpisała umowę o przygotowanie kwatery do sprzedaży, uiszczając zadatek. W dniu [...] czerwca 2003 r. J. C. zmarła. W lokalu pozostała S. C. (córka) i M. W. (wnuczka), które zamieszkiwały w lokalu z J. C. W dniu [...] sierpnia 2003 r. S. C. wystąpiła do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu po zmarłej matce. Wniosek ten ponowiła w dniu [...] stycznia 2004 r. Organ udzielił każdorazowo odmownej odpowiedzi, jednakże zaproponował zainteresowanej dużo mniejszy lokal w miejscowości J. W dniu [...] grudnia 2004 r. S. C. zawarła związek małżeński z J. W. – ojcem małoletniej M. W. (strony niniejszego postępowania), zaś w dniu [...] listopada 2005 r. S. C. zmarła. W dniu [...] kwietnia 2008 r. J. W., działając w imieniu małoletniej córki M. W., wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S. z wnioskiem o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania na czas oznaczony w przedmiotowym lokalu w oparciu o art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Postępowanie w tej sprawie zostało przez organ wstrzymane w związku z pozwem o ustalenie istnienia stosunku najmu przedmiotowego lokalu, złożonym do Sądu Rejonowego w K. przez wyżej wymienionego. Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2008 r. powództwo to oddalił, zaś Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] lipca 2009 r. oddalił apelację małoletniej M. W. od wyżej wskazanego wyroku. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. odmówił J. W. przyznania prawa zamieszkiwania w zajmowanym lokalu mieszkalnym, a następnie decyzję tę uchylił w trybie samokontroli. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. ponownie odmówił uwzględnienia wniosku. Decyzja ta została uchylona przez Prezesa WAM decyzją z dnia [...] marca 2011 r., albowiem nie ustalono w czyim imieniu występował J. W. – swoim czy małoletniej córki. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. J. W. poinformował, że od początku występował wyłącznie w imieniu córki M. W., wskazując ją jako stronę postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. odmówił przyznania M. W. prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, uznając, że sytuacja strony nie mieści się w ramach przesłanki wyjątkowości, o której mowa w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Organ I instancji wskazał, iż małoletnia jest uczennicą I klasy liceum, jej ojciec jest zameldowany na pobyt stały w innym lokalu w K. przy ul. [...], leczy się z powodu nadciśnienia tętniczego i pobiera rentę rodzinną w wysokości 1.132,64 zł miesięcznie. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Prezesa WAM, który w swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. Prezes WAM wskazał, iż Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. prawidłowo niniejszą sprawę rozpatrywał na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r., albowiem wniosek został wniesiony w dniu [...] kwietnia 2008 r. i treść art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143) stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy (to jest do dnia 30 czerwca 2010 r.) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Organ II instancji wskazał, iż wszelkie działania organów Agencji w przedmiocie gospodarowania znajdującymi się w jej zasobie lokalami powinny być podporządkowane realizacji uprawnień żołnierzy zawodowych pełniących służbę wojskową i pod takim kątem należy rozpatrywać sprawy w trybie art. 29 ustawy, jako wyjątek od reguły. Przedstawiciel ustawowy strony wskazał na dramatyczną sytuację osobistą córki, która utraciła, poza ojcem, wszystkie najbliższe jej osoby. Strona jest uczennicą pierwszej klasy liceum i nie osiąga dochodów, a jedynym jej źródłem utrzymania jest renta rodzinna, którą otrzymuje. Biorąc pod uwagę, że małoletnia M. W. nie ma wystarczającego zabezpieczenia finansowego J. W. w jej imieniu zabiega o prawne uregulowanie sytuacji mieszkaniowej przynajmniej do czasu uzyskania przez nią pełnoletności i ukończenia nauki. Ponadto splot wielu nieszczęśliwych zdarzeń losowych – nagła śmierć babci w trakcie załatwiania procedury wykupu lokalu, a następnie matki - winien skutkować uznaniem, że sytuacja małoletniej jest wyjątkowa. M. W. i J. W. utrzymują się z renty rodzinnej w wysokości (stan na kwiecień 2010 r.) 1.132,64 zł brutto. W ocenie organu sytuacja ta nie jest wyjątkowa. M. W. jako osoba niepełnoletnia pozostaje nadal pod władzą rodzicielską drugiego rodzica – ojca J. W., który zobowiązany jest do wychowania oraz zapewnienia jej podstawowych potrzeb życiowych, w tym zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych. Z zaświadczeń lekarskich wynika, iż do śmierci żony J. W. był zdolny do pracy, a jedynie obecnie na jakiś czas ma kłopoty zdrowotne, które u 45-letniego mężczyzny stanowią okres przejściowy. Podnoszona przez przedstawiciela ustawowego strony niemożność zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie staje się udziałem dużej części rodzin. Zjawisko to ma wymiar powszechny i akceptowany, a tym samym nie może jawić się jako kryterium wyjątkowości. Również fakt, iż babcia strony zmarła w trakcie rozpoczętej procedury wykupu lokalu nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Art. 29 ustawy nie ma na celu ustanawianie pomocy o charakterze socjalnym. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.), zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej oraz gospodarstw domowych o niskich dochodach należy do zadań własnych gminy. Przedstawiciel ustawowy M. W., powołując się na niskie dochody, może podjąć starania o uzyskanie lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Nadto w garnizonie K. występuje trudna sytuacja mieszkaniowa żołnierzy zawodowych. Wg stanu na dzień 30 listopada 2011 r. na realizację prawa zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym z uprawnieniami na 4 normy oczekiwało [...] żołnierzy zawodowych z rodzinami. Powierzchnia użytkowa podstawowa przedmiotowego lokalu odpowiada uprawnieniom dla 4-5 osobowej rodziny żołnierza zawodowego. Na tle powyższych rozważań wywieść należy, że wobec niespełnienia w omawianej sprawie przesłanki wyjątkowości sytuacji, uznanie żądania strony, odbyłoby się ze szkodą dla żołnierzy, którzy aktualnie oczekują na wydanie decyzji przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w garnizonie S. Realizacja należnych ustawowo praw żołnierzy zawodowych do zakwaterowania góruje nad uprawnieniami osób niebędących żołnierzami zawodowymi. Zasada ta została ujęta w znowelizowanej treści przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. J. W., działając w imieniu małoletniej M. W., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W skardze oraz w dodatkowym piśmie procesowym decyzjom tym zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów postępowania m.in. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa – w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności poprzez: - błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym skarżącej – małoletniej M. W., - brak zgody Ministra Obrony Narodowej, - przekroczenie granic uznania administracyjnego, między innymi poprzez pominięcie złożoności całej sytuacji życiowej w jakiej znalazła się skarżąca. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej, i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest zasadna. Organy obu instancji trafnie zastosowały do rozpatrzenia niniejszej sprawy przepis art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r., albowiem wniosek został wniesiony w dniu [...] kwietnia 2008 r. i treść art. 18 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143) stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zmieniającej ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy (to jest do dnia 1 lipca 2010 r.) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym. Istotą zaskarżonej decyzji jest uznanie administracyjne. Ściślej ustalenie w drodze uznania administracyjnego, czy sytuacja w jakiej znalazła się osoba zainteresowana, uzasadnia zakwalifikowanie tej sytuacji jako wyjątkowej, bowiem jedynie wyjątkowość sytuacji życiowej może uzasadnić zastosowanie przez organ Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wobec osoby zainteresowanej uprawnień przewidzianych w przepisie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Decyzja taka powinna zawierać wnikliwe i rzetelne ustalenia faktyczne, przy czym stosownie do art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne takiej decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem z treści uzasadnienia nie wynika, na podstawie jakich dowodów Prezes WAM ustalił zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny, a ściślej istnieje w sprawie znaczna sfera istotnych dla sprawy okoliczności nie ustalonych przez organ, a także samo uznanie, co do braku w niniejszej sprawie cech wyjątkowości nie jest przekonywujące. Tym samym uzasadniony jest zarzut skargi niespełnienia wymogów z art. 107 Kpa, a także naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), zgodnie z którą organ podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 77 § 1 Kpa, obligujący organ do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Ponadto zaskarżona decyzja narusza również zasadę ogólną wyrażoną w art. 8 Kpa, albowiem wadliwie skonstruowane uzasadnienie aktu administracyjnego nie służy pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa oraz pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli. Trafny jest także zarzut skargi naruszenia prawa materialnego – przepisu art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, albowiem, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ dokonując wykładni tego przepisu, oparł się na zasadzie bezwzględnego prymatu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych nad potrzebami osób legitymujących się sytuacjami wyjątkowymi oraz na zasadach, które legły u podstaw obecnie obowiązującej treści tego przepisu (porównaj str. 6 i 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Zawarte w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw) pojęcie "sytuacja wyjątkowa", to nie poszczególne sytuacje życiowe, które należy poddać osobnej analizie, ale konkretny w danej sprawie konglomerat zdarzeń losowych występujących w danej sprawie, który jako całość powinien być analizowany przez organ, zgodnie z kryteriami doświadczenia życiowego oraz zasadami uznania administracyjnego. Ustawodawca nie określił jakie sytuacje uważa za wyjątkowe. Definicję tego pojęcia musi za każdym razem wypracować organ samodzielnie, badając daną konkretną sytuację w sprawie, odnosząc ją do doświadczenia życiowego i zasad racjonalności. W tego typu sprawach nie ma identycznych sytuacji. To organ musi dokonać oceny czy przedstawiona przez stronę sytuacja nosi cechy wyjątkowości, czy też cechy tej nie posiada, natomiast przesłanki takiej oceny powinny być rzetelnie wyjaśnione, w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. W przypadku wydania decyzji odmownej należy także wskazać z jakich przyczyn organ nie podzielił argumentacji strony, jakich jej twierdzeń i dlaczego nie uznał za przekonywujące. Jedynie całościowe spojrzenie na zaistniałą w danej sprawie sytuację pozwoli organowi na wypracowanie prawidłowej decyzji. Wskazać tu należy, iż strona skarżąca wyjątkowość swojej sytuacji upatruje w fatalnym zbieg okoliczności, polegającym na tym, iż gdyby nie nagła śmierć babki, sytuacja mieszkaniowa byłaby uregulowana w związku z wykupem przez babkę przedmiotowego lokalu. Inaczej także przedstawiałaby się sytuacja małoletniej M. W., gdyby nie nagła i śmiertelna choroba jej matki ([...]), uniemożliwiająca nie tylko jakieś inne (poza zasobem mieszkaniowym Agencji) rozwiązanie kwestii mieszkaniowej rodziny, ale także inne warunki bytowe związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez matkę. Śmierć matki miała tu wymiar nie tylko emocjonalny, ale także tragicznie odbiła się na sferze bytowej małoletniej oraz jej ojca. Organ nie bada tu faktu, iż obecne schorzenia J. W. ściśle wiążą się z tą nagłą śmiercią i, jak wynika z przedłożonych zaświadczeń, dotyczy wielu aspektów stanu zdrowia. Organ twierdzi, iż 45-letni mężczyzna powinien wkrótce odzyskać zdrowie i zająć się utrzymaniem rodziny – tu małoletniej córki M., i że to przede wszystkim na nim spoczywa obowiązek prawny i moralny zabezpieczenia dziecku właściwych warunków bytowych, w tym mieszkania. Jednakże organ w swojej argumentacji tak naprawdę nie potrafi dokładnie zdefiniować stanu zdrowotnego J. W., zaś jego twierdzenia o zbiegu śmierci żony z wyjątkową sytuacją córki M. i jego własną pozostają całkowicie poza sferą rozważań organu. Tę właśnie sytuację, traktowaną kompleksowo, jako niekorzystny dla M. W. konglomerat szybko następujących po sobie zdarzeń, powinien ocenić organ pod kątem czy ma ona cechy wyjątkowe w rozumieniu art. 29 ustawy, czy też cech tych nie posiada. Nie brzmi przekonywująco w niniejszej sprawie okoliczność niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych w K., gdy zestawi się tą argumentację organu z faktem wystawienia przedmiotowego lokalu do wykupu. W niniejszej sprawie zauważyć także należy, iż M. W. uczy się dopiero w pierwszej klasie liceum (data decyzji organu I instancji), natomiast wniosek z dnia [...] kwietnia 2008 r. złożony w trybie art. 29 przedmiotowej ustawy wyraźnie dotyczył czasowego uregulowania kwestii mieszkaniowej małoletniej w tym trybie. A zatem dotyczył jakiegoś czasowego rozwiązania na przestrzeni kilku lat, które umożliwiłoby ojcu małoletniej uzyskanie w przyszłości innego lokalu. Również ta okoliczność, iż żądanie dotyczy jedynie czasowego uregulowania sprawy w kontekście sytuacji wyjątkowej powinien zostać tu poddany pod rozwagę organu. W sprawie istnieją także niewyjaśnione okoliczności, które mogą okazać się kluczowe dla rozstrzygnięcia. J. W. jest zameldowany w innym lokalu w K. (ul. [...]). Twierdzi, iż w lokalu tym nigdy nie mieszkał, przed zawarciem związku małżeńskiego ze S. C. przebywał w W., gdzie pracował. Organ w ogóle nie wyjaśnił tej sytuacji. Gdyby wyżej wskazany meldunek wiązał się z tytułem do mieszkania przy ul. [...] w K., cała sprawa wyglądałaby oczywiście inaczej, a przedmiotowy wniosek z dnia [...] kwietnia 2008 r. byłby oczywiście bezzasadny. Także nie ustalono, aby J. W. posiadał jakieś inne dochody (poza rentą rodzinną), czy majątek umożliwiający inne (poza Agencją) rozwiązanie kwestii mieszkaniowej. W aktach sprawy zaznaczono, co sumiennie odnotowuje organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, fakt próby innego rozwiązania sprawy mieszkaniowej poprzez przyznanie innego lokalu w innym mieście (propozycje takie organ I instancji czynił S. C.). Poniższa konstatacja wykracza oczywiście poza sferę orzeczniczą sądu administracyjnego, ale wobec wielkości metrażu przedmiotowego lokalu, organ, jak i strona skarżąca, mogliby zastanowić się nad takim czasowym rozwiązaniem sprawy. Podniesiony w skardze zarzut braku zgody Ministra Obrony Narodowej w niniejszej sprawie jest chybiony, gdyż utrwalona praktyka orzecznicza w tego rodzaju sprawach wskazuje, iż zgoda taka byłaby niezbędna dopiero w przypadku uznania przez organ istnienia wyjątkowej sytuacji, uzasadniającej wydanie w niniejszej sprawie pozytywnej decyzji. W niniejszym stanie faktycznym sprawy, stwierdzić należy, iż nie została ona w sposób właściwy wyjaśniona – przygotowana do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ i dlatego koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Organ ponownie rozpatrując niniejszą sprawę powinien dokładnie rozważyć niniejszą sprawę z uwzględnieniem wszystkich wyżej wskazanych wytycznych, przeanalizować całokształt sprawy zgodnie z kryteriami doświadczenia życiowego oraz zasadami uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.