II SA/Wa 45/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz skarżącej E. B. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Minister Edukacji Narodowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) i § 9 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie nostryfikacji świadectw szkolnych i świadectw maturalnych uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 63, poz. 443), postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] marca 2010 r. E.B. wystąpiła do [...] Kuratora Oświaty z wnioskiem o uznanie w drodze nostryfikacji raportu wyników ucznia z egzaminu [...], wydanego dnia [...] czerwca 2007 r. przez [...], dalej "dokument [...]". za równorzędny polskiemu świadectwu dojrzałości. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] [...] Kurator Oświaty odmówił wydania zaświadczenia o uznaniu dokumentu [...] za równorzędny polskiemu świadectwu dojrzałości, stwierdzając, że strona nie przedłożyła dokumentu, o którym mowa w § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie nostryfikacji świadectw szkolnych i świadectw maturalnych uzyskanych za granicą. Na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. strona w dniu [...] kwietnia 2010 r. wniosła zażalenie, w którym wystąpiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o nostryfikację dokumentu [...]. W zażaleniu strona podnosiła, że doręczone jej drogą elektroniczną pismo (e-mail) Departamentu Edukacji [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. spełnia formalny wymóg nostryfikacji dokumentu [...]. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i [...] [...] Kurator Oświaty podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. Minister Edukacji Narodowej, rozpatrując zażalenie wskazał, że E.B. wystąpiła do [...] Kuratora Oświaty z wnioskiem o uznanie, w drodze nostryfikacji, za równorzędny polskiemu świadectwu dojrzałości dokumentu [...], będącego przedmiotem sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostatecznym postanowieniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Tak więc, skoro charakter dokumentu [...] był przedmiotem oceny przez Ministra Edukacji Narodowej w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r., to z uwagi na ostateczne postanowienie Ministra Edukacji Narodowej, w którym dokonano oceny charakteru dokumentu [...], kwestia ta nie może być przedmiotem ponownego rozpatrywania. W dniu [...] lipca 2010 r. skargę na powyższe postanowienie złożyła E.B., reprezentowana przez swojego ojca M.B.,. Skarżąca podkreśliła, że legalnie, na podstawie obowiązujących w Polsce przepisów, pobierała edukację w domu, a następnie zdała w [...] test [...], który jej zdaniem jest odpowiednikiem egzaminu maturalnego. W jej przekonaniu sprawa powinna być rozpatrzona przez organ pozytywnie, ponieważ w sprawie pojawiły się nowe dowody w postaci świadectwa autorstwa dr [...] Dyrektora i Starszego Specjalisty ds. Międzynarodowych [...] w Departamencie Edukacji [...]. Tymczasem organ nie odniósł się do tych dokumentów, co narusza, zdaniem skarżącej, przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa, pozwalający wznowić postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia. Nadto skarżąca wskazała, iż tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r., oddalającego jej skargę na wydane wcześniej przez [...] Kuratora Oświaty i Ministra Edukacji Narodowej postanowienia w sprawie odmowy wydania zaświadczenia, uznające świadectwo [...] za równorzędne z polską maturą, są błędne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast, zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zaświadczenie nie jest decyzją administracyjną. Tak, więc nie tworzy ono nowych stosunków prawnych, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach obywateli. Zaświadczenie nie jest innym sposobem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, nie jest też aktem prawotwórczym, któryby zmieniał albo znosił stosunki prawne. Organy administracji publicznej wydają zaświadczenie, gdy należy potwierdzić określony stan faktyczny lub prawny ustalony na podstawie wcześniejszych czynności procesowych. Zaświadczenie jest więc swego rodzaju potwierdzeniem pewnego stanu prawnego lub faktycznego wedle danych posiadanych przez organ administracji na dzień wydania zaświadczenia, stąd w doktrynie zaświadczenie nazywa się też "aktem potwierdzającym" (por. L. Klatka–Wertelecka, Zaświadczenie w prawie administracyjnym, Warszawa 2001 s. 96). Charakter zaświadczenia powoduje, iż strona może żądać wydania zaświadczenia wielokrotnie, wtedy gdy wystąpią przesłanki z art. 217 § 2 kpa, tj. gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub jest to uzasadnione jej interesem prawnym (za M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 1006). Dotyczy to także sytuacji, gdy w sprawie o wydanie zaświadczenia wydano ostateczne i prawomocne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wówczas w sytuacji, gdy zmienił się stan faktyczny lub prawny, albo pojawiły się nowe okoliczności strona może wystąpić o jego wydanie. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że skarżąca wystąpiła w dniu [...] marca 2010 r. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o uznanie w drodze nostryfikacji egzaminu [...], wydanego w dniu [...] czerwca 2007 r. przez organ [...], za równorzędny polskiemu świadectwu dojrzałości. W tej sprawie wydano ostateczne i prawomocne postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...]. Minister Edukacji Narodowej uznał zatem, że sprawa jest już bezprzedmiotowa, gdyż była rozpatrzona ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną. Należy jednak zauważyć, że w sprawie skarżąca przedstawiła nowe dowody w postaci pism dr [...] Dyrektora i Starszego Specjalisty ds. Międzynarodowych [...] w Departamencie Edukacji [...], a zatem w porównaniu do poprzedniego stanu faktycznego zmieniły się okoliczności sprawy. Nie można zatem przyjąć, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, ale organ ma obowiązek merytorycznie zbadać sprawę odnosząc się do nowych dowodów przedstawionych przez skarżącą. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.