II SA/Wa 452/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Izabela Głowacka-Klimas, Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] o zwolnieniu M. P. z dniem [...] grudnia 2018 r. ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, na mocy art. 43 ust. 2 pkt 5 w z. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2018 r. poz. 1313, z późn. zm.); zwanej dalej ustawą o PSP. Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, na mocy art. 108 § 1 K.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia w terminie do 3 miesięcy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że strażak na prawo żądać rozwiązania z nim stosunku służbowego, a organ obowiązany jest wydać w zakreślonym terminie decyzję o zwolnieniu go ze służby. W art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy ustawodawca daje organowi prawo ograniczonego wyboru wyłącznie w zakresie terminu zwolnienia. Organ nie jest związany wskazaną przez strażaka datą rozwiązania stosunku służbowego, ale po otrzymaniu żądania wystąpienia ze służby, w terminie 3 miesięcy, zobligowany jest rozwiązać z nim stosunek służbowy. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że choć funkcjonariusz w dniu [...] listopada 2018 r. złożył do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej raport, w którym zwrócił się o udzielenie mu urlopu bezpłatnego na okres od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r., to raport ten stanowił również pisemne żądanie zwolnienia go ze służby, o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Wobec faktu, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...]prośbę o udzielenie urlopu bezpłatnego rozpatrzył odmownie, organ obowiązany był wydać decyzję o jego zwolnieniu ze służby. Zwolnienie M.P. ze służby nastąpiło przed upływem 3 miesięcy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że w związku z brakiem związania organu terminem zwolnienia ze służby podanym przez funkcjonariusza, należy uznać, że decyzja o zwolnieniu ze służby była prawidłowa, bowiem zachowano maksymalny trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Jak wynika z akt sprawy M. P. pełnił służbę na stanowisku [...] kraju w[...] Zgodnie z § 6 zarządzenia nr 2 Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej (Dz. Urz. KGPSP z 2016 r. poz. 7), do podstawowych zadań [...] należy: m. in. koordynowanie funkcjonowania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, w tym zapewnienie bieżącej i aktualnej wymiany informacji pomiędzy jednostkami organizacyjnymi Państwowej Straży Pożarnej, a także Centrami Zarządzania Kryzysowego Urzędów Wojewódzkich na temat zagrożeń oraz podejmowanych działań ratowniczych, reagowanie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i procedurami, na wszelkie informacje o zagrożeniach, koordynowanie działań krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego na terenie kraju, powiadamianie osób funkcyjnych o zaistniałych zdarzeniach, koordynacja sił i środków centralnego odwodu operacyjnego. Organ stwierdził, że pobieżna analiza specyfiki realizowanych przez M. P. zadań służbowych, bardzo istotnych z punktu widzenia ustawowych zadań formacji, prowadzi do wniosku, iż wobec złożonego przez niego raportu o zwolnienie ze służby na Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej spoczywał obowiązek podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do zrealizowania prośby strażaka bez ryzyka uszczerbku dla stopnia realizowania zadań służbowych. Zaznaczył, że stanowiska służbowe [...] i [...] kraju z uwagi na doniosłość realizowanych zadań muszą być obsadzane przez doświadczonych oficerów. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej podkreślił, że wakat na tego rodzaju stanowisku jest niedopuszczalny. Co więcej, każdorazowo imienna obsada [...], spośród strażaków mianowanych na te stanowiska, podlega zatwierdzeniu przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej naprzód na każdy kolejny miesiąc. Złożenie przez strażaka raportu z dnia [...]listopada 2018 r. zobligowało organ do podjęcia niezwłocznych działań ukierunkowanych na zapewnienie ciągłości realizowanych zadań. Ponadto o priorytetowości procesu wzmacniania jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej świadczy fakt, że niezwłocznie po złożeniu przez niego raportu o zwolnienie ze służby podjęte zostały czynności ukierunkowane na ukompletowanie tej jednostki, w efekcie których, jak wynika ze stanowiska Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2019 r., jeden strażak został przeniesiony do dalszego pełnienia służby na stanowisku [...] kraju w [...] w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej, jak również siedmiu innych strażaków z jednostek terenowych zostało delegowanych do czasowego pełnienia służby w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej od dnia [...] stycznia 2019 r. ze wskazaniem do wykonywania obowiązków w [...] Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej. W związku z powyższym wniosek funkcjonariusza o uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8 oraz art. 108 § 1 K.p.a. w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji są niezasadne. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, uzasadnił stan faktyczny i prawny sprawy biorąc pod uwagę interes społeczny tożsamy z interesem służby, wskazał i przeanalizował podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.), podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.), a także ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że zasadnym jest przy zastosowaniu art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP zwolnienie strażaka ze służby z dniem [...] grudnia 2018 r. (art. 80 K.p.a.). Odnosząc się do wadliwego zastosowania w zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego, organ pierwszej instancji wskazał powody, dla których należało go zastosować, tj. interes służby, wyrażający się koniecznością zachowania ciągłości służby w jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej, w której pełnił służbę. Co do wniosku M. P. dotyczącego rozważenia możliwości zawarcia ugody w zakresie zmiany daty zwolnienia go ze służby w Państwowej Straży Pożarnej organ wskazał, że nie może być on zrealizowany. Zgodnie z art. 114 K.p.a., w sprawie, w której toczy się postępowanie strony, mogą zawrzeć ugodę, jeżeli charakter sprawy na to pozwala i nie sprzeciwią się temu przepisy szczególne. Z przytoczonej treści tego przepisu wynika, że może on mieć zastosowanie wyłącznie, gdy w sprawie występują co najmniej dwie strony, których interesy prawne lub obowiązki są sporne. W rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe zawarcie ugody przed organem administracji, bowiem strażak jest jedyną stroną postępowania, pozostającą w sporze z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej, przed którym toczy się przedmiotowe postępowania administracyjne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podkreślił, że w trybie art. 154 lub art. 155 K.p.a. mogą być uchylane lub zmieniane jedynie decyzje ostateczne, konstytutywne, niedotknięte wadami wymienionymi w art. 145 § 1 bądź art. 156 § 1 K.p.a., mające charakter uznaniowy, przy jednoczesnym spełnieniu warunków określonych w przepisach art. 154 § 1 lub art 155 K.p.a. W związku z tym wniosek strażaka odnośnie zmiany zaskarżonej decyzji w powyżej określonym trybie nie może być uwzględniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego wniósł o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2019 r. oraz decyzji Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, natomiast w przypadku naruszenia przepisów postępowania wniósł o uchylenie decyzji organu w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji, tj.: a) art. 7 K.p.a. (zasady prawdy obiektywnej), poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) art. 15 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie zasady dwuinstancyjności postępowania odnośnie ograniczenia organu odwoławczego tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy organ odwoławczy zobowiązany był ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie jego żądania i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji, c) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji z naruszeniem warunków w nim przewidzianych, tj. niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz niepodanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, d) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich przesłanek, które organ brał pod uwagę orzekając w niniejszej sprawie, e) art. 71, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak dokonania przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a oparcie decyzji jedynie na materiale wybiórczo wybranym i pasującym pod przyjętą przez organ tezę, f) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego,tj.: a) art. 32 Konstytucji RP, poprzez nierówne i dyskryminujące jego traktowanie w stosunku do innych osób, wobec których ma zastosowanie norma prawna określona w art. 43 ust. 2 pkt. 5 ustawy o PSP, b) art. 108 K.p.a., poprzez przyjęcie, że uprawnione jest jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Skarżący w obszernej skardze powielił argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Komendanta Głównego Straży Pożarnej. Zaznaczył, że organ nie uwzględnił znanej mu z urzędu okoliczności, tj. jego pozostawania na zwolnieniu lekarskim. Zwrócił uwagę, że wnioskując o ustalenie daty zwolnienia ze służby od dnia [...] lutego 2019 r. miał na względzie możliwość wykorzystania w tym okresie (styczeń 2019 r.) zaległego urlopu wypoczynkowego, co byłoby także w interesie organu uwalniając go od obowiązku wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zgodnie z. art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy o PSP. Podkreślił, że w decyzji nr [...] organ całkowicie bezpodstawnie stwierdził, iż zaspokojenie słusznego interesu indywidualnego, bez uszczerbku dla interesu publicznego utożsamianego z interesem służby, może nastąpić z dniem [...] grudnia 2018 r., ustalona przez organ data zwolnienia niezgodna z żądaniem i interesem strony ([...] lutego 2019 r.), co stoi w sprzeczności z art. 7 K.p.a. (słuszny interes strony). Organ nie wykazał w uzasadnieniu, na czym polega konkretnie ważny interes służby. Jego zdaniem organ błędnie interpretuje art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, który ustala dla organu trzymiesięczny, nieprzekraczalny termin zwolnienia ze służby. Uznanie jednak, że zwolnienie strażaka na jego żądanie może nastąpić "z dnia na dzień" jest w sprzeczności ze wskazanymi przez organ w decyzji negatywnym oddziaływaniem na organizację służby i sposób funkcjonowania jednostki organizacyjnej PSP. Ponadto zakwestionował zasadność nałożonego przez organ pierwszej instancji na zaskarżoną decyzję rygoru natychmiastowej wykonalności podnosząc m. in., iż organ nie wykazał i nie uprawdopodobnił związku z użytymi w ustawie terminami "inny interes społeczny" lub "wyjątkowo ważny interes strony". Skarżący podał, że przywołane w decyzji organu odwoławczego argumenty przesłane przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. (treść pisma nie jest stronie znana, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 K.p.a.) nie są wiarygodne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podał, że według Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej wakat na stanowisku [...] jest niedopuszczalny. Skarżący wskazał, że nie jest prawdą, iż złożenie przez niego raportu z dnia [...] listopada 2018 r. zobligowało organ do podjęcia niezwłocznych działań ukierunkowanych na zapewnienie ciągłości realizowanych zadań. Także informacja, że ze względu na zwolnienie go ze służby konieczne było pilne przesunięcie jednego strażaka na stanowisko [...] oraz oddelegowanie siedmiu innych z jednostek terenowych do [...] było niewiarygodne. Organ odwoławczy zamiast wyrazić w decyzji własny pogląd na sprawę bezkrytycznie powielił opinię organu pierwszej instancji, że zasadne jest zwolnienie go ze służby z dniem [...] grudnia 2018 r., przez co naruszył art. 15 K.p.a. Zaznaczył, że w najbliższym okresie trzech oficerów pełniących służbę w [...], zajmujących stanowiska [...], odchodzi ze służby na własne żądanie (w tym samym trybie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, co skarżący). Decyzje w sprawie zwolnienia ich ze służby uwzględniają terminy żądane przez wnioskodawców. Nie wprowadzają innych, arbitralnie narzuconych przez organ. Żadna z tych decyzji nie wprowadza także rygoru natychmiastowej wykonalności. W jego ocenie decyzje wydawane przez organ, w takim samym stanie prawnym i faktycznym, odnoszące się do osób pozostających w identycznej sytuacji nie mogą różnić się w zakresie rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał, że organ nie może różnicować przyjętego toku postępowania w zależności od osoby, której decyzja dotyczy, bowiem stanowi to naruszenie norm określonych w art. 32 Konstytucji RP. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, to ma on obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślił, że z tego rodzaju decyzji powinno jednoznacznie wynikać, że brak wdrożenia w życie decyzji nieostatecznej zagraża w sposób konkretny i realny zdrowiu lub życiu ludzkiemu, może spowodować ciężkie straty w gospodarstwie narodowym lub zagrozi innym dobrom, które składają się na inny interes społeczny, o jakim mowa w art. 108 § 1 K.p.a. W jego ocenie zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zwolnieniu ze służby może być zasadne wyłącznie w okolicznościach wymienionych w art. 43 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 i 6 ustawy o PSP. Natomiast art. 43 ust. 1 pkt 5 ustawy, na podstawie którego wystąpił o zwolnienie ze służby w określonym terminie nie daje uzasadnionych podstaw do zastosowania art. 108 K.p.a. Organ pierwszej instancji, jako uzasadnienie zastosowania art. 108 K.p.a. podniósł ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby. Wskazał, że decyzje kadrowe w takich sprawach powinny być realizowane niezwłocznie. Przeciwne stanowisko mogłoby negatywnie wpływać na organizację służby i na sposób funkcjonowania jednostki organizacyjnej PSP, tym bardziej, że na stanowisku zajmowanym przez skarżącego musi być zachowana ciągłość służby. Zaznaczył, że wiadomym mu jest, że od 2016 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zwolnił ze służby w PSP ponad 35 strażaków pełniących służbę w Komendzie Głównej PSP. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdził, aby Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymując w mocy decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2018 r. naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czy też przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP, zgodnie z którym strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia w terminie do 3 miesięcy. Cytowana regulacja oparta jest na typowej dla prawa administracyjnego konstrukcji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 20/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w której funkcjonariusz (strażak) występuje w sytuacji podmiotu legitymowanego do wszczęcia postępowania, a organ w roli podmiotu uprawnionego do formalnego jednostronnego decyzyjnego ustalenia sytuacji funkcjonariusza (strażaka). Oznacza to, że skutek czynności procesowej funkcjonariusza (strażaka) jest zdeterminowany imperatywną regulacją prawną wyznaczającą sposób zachowania się organu. Ze złożeniem przez funkcjonariusza zgłoszenia o wystąpieniu ze służby łączą się bowiem ustawowe obowiązki podjęcia przez organ materialnoprawnego aktu o zwolnieniu ze służby w normatywnie określonym terminie. Art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, daje organom prawo ograniczonego wyboru wyłącznie w zakresie terminu zwolnienia. Organ nie jest przy tym związany wskazaną przez strażaka datą rozwiązania stosunku służbowego, ale po otrzymaniu żądania wystąpienia ze służby - w terminie 3 miesięcy - zobligowany jest rozwiązać z nim stosunek służbowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1840/11, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec zatem złożenia przez funkcjonariusza zgłoszenia zwolnienia ze służby rola organu ogranicza się w istocie do określenia daty wystąpienia ze służby, która musi mieścić się w trzymiesięcznym okresie od daty zgłoszenia. Przepis ten daje zatem organom prawo ograniczonego wyboru wyłącznie w zakresie terminu zwolnienia. W pozostałym zakresie, a zwłaszcza co do podstawy prawnej zwolnienia, rozstrzygnięcia te mają charakter związany. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy bezspornym jest, że M. P. w dniu [...] listopada 2018 r. złożył do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej raport, w którym zwrócił się o udzielenie urlopu bezpłatnego na okres od dnia [...]stycznia 2019 r. do dnia [...] grudnia 2019 r., jak również pisemne żądanie zwolnienia go ze służby, o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP. Wobec faktu, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] prośbę o udzielenie urlopu bezpłatnego rozpatrzył odmownie, organ obowiązany był wydać decyzję o zwolnieniu strażaka ze służby w terminie 3 miesięcy. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło przed upływem opisanych powyżej 3 miesięcy. W związku z brakiem związania organu terminem zwolnienia ze służby wskazanym przez funkcjonariusza, należy uznać, że decyzja o zwolnieniu ze służby była prawidłowa. Z treści powyższego przepisu wynika, że istotna jest jedynie wola strażaka co do chęci rozwiązania stosunku służbowego. Ustalenie daty jego zakończenia pozostawione zostało w pełni organowi, który bierze pod uwagę szereg czynników służbowych, tj. m.in. konieczność przekazania obowiązków służbowych i zapewnienia ciągłości służby na danym stanowisku, racjonalność dalszego utrzymywania stosunku służbowego strażaka z perspektywy dbałości o środki budżetowe. Strażak w raporcie jedynie przedstawia niewiążącą propozycję co do terminu rozwiązania stosunku służbowego. W tym zakresie organ działa w ograniczonej mierze w granicach uznania administracyjnego. W ocenie Sądu organ tych granic nie przekroczył, a ustalenie terminu zwolnienia na dzień [...] grudnia 2018 r. było racjonalne i uzasadnione. Jak wynika z akt sprawy M. P. pełnił służbę na stanowisku [...] w [...] Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Na zajmowanym stanowisku realizował m.in. następujące zadania: zapewnienie wymiany informacji pomiędzy jednostkami organizacyjnymi PSP, a także Centrami Zarządzania Kryzysowego Urzędów Wojewódzkich na temat zagrożeń oraz podejmowanych działań ratowniczych, reagowanie zgodnie z określonymi procedurami na wszelkie informacje o zagrożeniach, koordynowanie działań krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego na terenie całego kraju, powiadamianie osób funkcyjnych o zaistniałych zdarzeniach, koordynacja sił i środków centralnego odwodu operacyjnego. Zakres zadań realizowanych przez [...] Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej określony jest w zarządzeniu nr 2 Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej (Dz. Urz. KG PSP 2016, poz. 7). Natomiast szczegółowy wewnętrzny Regulamin Organizacyjny tej komórki jest określony w dokumencie wydanym na podstawie § 2 pkt 1 tego zarządzenia. Ponadto z akt sprawy wynika, że M. P., strażak pełniący służbę w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, [...] grudnia 2018 r. złożył raport o przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] funkcjonariusz został przeniesiony z dniem [...] stycznia 2019 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Również inny strażak M. P. decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] został przeniesiony i mianowany na stanowisko [...] w [...] w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej (stanowisko zajmowane przez skarżącego). Także siedmiu innych strażaków z jednostek terenowych zostało delegowanych do czasowego pełnienia służby w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej od dnia [...] stycznia 2019 r. ze wskazaniem do wykonywania obowiązków w [...]. Zgodzić się należy z organem, że realizacja wymienionych zadań musi być prowadzona w sposób ciągły z przekazywaniem informacji przez zdającego i przyjmującego służbę. Wymagana jest tu konieczność utrzymywania procesu wzmocnienia (ukompletowania) zespołu w tej jednostce na stałym poziomie. Niezbędne było zatem podjęcie działań zmierzających do utrzymania tego stanu na dotychczasowym poziomie. Stanowiska [...] i [...] muszą być obsadzone przez doświadczonych oficerów. Wakat na tego rodzaju stanowisku jest niedopuszczalny. Imienną obsadę [...] i [...], spośród strażaków mianowanych na te stanowiska, zatwierdza Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej na każdy kolejny miesiąc. Z perspektywy zatem przeprowadzanego procesu wzmocnienia i ukompletowania zespołu w ww. jednostce organizacyjnej niezasadnym było krótkotrwałe utrzymywanie stosunku służbowego ze skarżącym i niezbędnym było pilne podjęcie działań ukierunkowanych na wdrożenie innych strażaków do pełnienia służby na tym stanowisku. Ponadto argumentacja skarżącego wskazywała chęć niezwłocznego zaprzestania wykonywania zadań służbowych. Wskazana data [...] lutego 2019 r. była nie do zaakceptowania z uwagi na racjonalność wydatkowania środków budżetowych. Zgodnie z art. 90 ustawy o PSP, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługuje uposażenie. W takiej sytuacji strażak zostałby zwolniony w pierwszym dniu miesiąca, po uzyskaniu uposażenia za cały miesiąc, w którym służby by nie świadczył. Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu brak jest przesłanek by uznać, że organ bezpodstawnie zastosował rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby (art. 108 § 1 K.p.a.). Jedną z tych przesłanek zastosowania tego przepisu jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Odwołanie do pojęcia "niezbędności" może nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Nadając wydanemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, organ miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby tj. konieczność zachowania ciągłości służby w [...] na stanowisku zajmowanym przez skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne, dyskryminujące traktowanie skarżącego w stosunku do innych osób należy wskazać, że jest on chybiony. Okoliczność, że funkcjonariusze zajmujący stanowiska [...], odeszli ze służby na własne żądanie, a organ zaakceptował podany przez nich termin odejścia, nie świadczy o naruszeniu zasady równego traktowania. Jak wskazuje organ nieuwzględnienie terminu zwolnienia ze służby, który zaproponował skarżący wynikało z konieczności przekazania obowiązków służbowych oraz racjonalności dalszego utrzymywania stosunku służbowego strażaka. Organ oprócz ogólnych okoliczności związanych z charakterem służby wziął również pod uwagę fakt, że skarżący przebywał w tym czasie na zwolnieniu i nie mógł wykonywać powierzonych mu obowiązków, a zatem wydłużenie terminu byłoby sprzeczne z interesem służby i nie miało charakteru dyskryminującego. W związku z tym organ słusznie przyjął, że okoliczności indywidualizujące sytuację skarżącego dają podstawę do ustalenia innego terminu odejścia ze służby niż ten przez niego wskazany. Zdaniem Sądu w sposób prawidłowy zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia M. P. się ze służby. Organy Straży Pożarnej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, także w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując, że w okolicznościach niniejszej sprawy pozostawanie strażaka w służbie, godzi w interes służby, a tym samym w interes społeczny, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Organ w sposób jasny i przejrzysty wyjaśnił skarżącemu powody wydania rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję. Tym samym, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 K.p.a. Także zarzut skarżącego naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Strona nie wskazała bowiem jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone uchybienie. Dopiero zaś wykazanie, że naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu uniemożliwiło jej podjęcie konkretnej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia ww. normy prawnej. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności poprzez niezastosowanie i pominięcie zasady dwuinstancyjności postępowania, nie zasługują na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organ drugiej instancji nie tylko skontrolował prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, ale przeprowadził również ponowną ocenę dowodów oraz odniósł się do argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu, o czym świadczy uzasadnienie decyzji. W związku z tym w ocenie Sądu nie doszło do wydania wyłącznie kolejnego rozstrzygnięcia, które w swojej istocie powiela treść poprzednio zapadłej decyzji, a w konsekwencji do naruszenia art. 15 K.p.a. Sąd zauważa, że skarżący został zwolniony ze służby w czasie gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Niemniej skarżący z własnej inicjatywy w trakcie trwania zwolnienia zawnioskował o rozwiązanie stosunku służbowego w trybie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP w przypadku, gdyby jego wniosek o udzielnie urlopu bezpłatnego nie został uwzględniony. Z tych względów zwolnienie skarżącego w trakcie zwolnienia lekarskiego nie jest wadliwe. Stanowisko to potwierdza również treść art. 45 ust. 1 ustawy o PSP wprowadzającego ograniczenia w stosowaniu przepisów o zwolnieniu ze służby. W myśl tego przepisu zwolnienie strażaka ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 lub art. 43 ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 3 i 4a nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że strażak wystąpił z pisemnym wnioskiem o wcześniejsze zwolnienie. Ustawa nie wyłącza zatem możliwości zwolnienia strażaka na jego wniosek, nawet gdy przebywa w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, że w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka z art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy PSP, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.