II SA/Wa 452/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na rozkaz personalny Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zw. dalej "Szef CBA", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zw. dalej "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku A. W., zw. dalej "skarżącą", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2024 r. nr [...] odmawiającą zmiany decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (pkt 1) oraz zmiany decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (pkt 2). Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia [...] września 2024 r. skarżąca wniosła do Szefa CBA o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. ostatecznych decyzjach, tj. decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. dot. zwolnienia ze służby oraz decyzji z dnia [...] października 2023 r. dot. wysokość uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku poprzez podwyższenie stawki uposażenia zasadniczego o 20% od dnia [...] stycznia 2024 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 122). Ponadto wystąpiła z żądaniem ponownego przeliczenia wszystkich związanych z jej zwolnieniem świadczeń, tak aby obejmowały one wspomniany 20-procentowy wzrost od początku 2024 r., a także wypłaty wyrównania za okres od [...] stycznia 2024 r. do dnia zwolnienia. Na koniec wnioskowała o podjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wdrożenia tych zmian, w tym również o przesłanie odpowiednich informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a ustawy budżetowej, w 2024 r. kwota bazowa dla funkcjonariuszy wynosi 2 088,77 zł, a średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sektorze budżetowym, wyłączając osoby zajmujące stanowiska kierownicze, ma wynieść 120%. Wskazała, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego, podniosło górne granice stawek, wprowadzając równocześnie ich retroaktywne obowiązywanie od 1 stycznia 2024 r. Co oznacza, iż od tego dnia obowiązywały nowe normy przy ustalaniu uposażeń funkcjonariuszy. Skarżąca zaznaczyła, iż mimo pozostawania w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r., jej uposażenie nie zostało podniesione o 20%, co uzasadniało konieczność dostosowania jej wynagrodzenia do obowiązujących regulacji. Nadmieniła również, że systemowe podwyżki wynagrodzeń od początku 2024 r. obejmują wszystkich funkcjonariuszy. W związku z tym, w duchu sprawiedliwości i zasad słuszności, konieczne jest dokonanie zmian ww. decyzji w trybie art. 155 k.p.a. mając na uwadze zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Decyzją z dnia [...] października 2024 r. Szef CBA, działając na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany decyzji personalnych Szefa CBA z dnia [...] lutego 2024 r. (w zakresie zwolnienia ze służby) oraz decyzji z dnia [...] października 2023 r. (w sprawie ustalenia wysokości uposażenia). W uzasadnieniu wskazano, że decyzja o zwolnieniu stanowiła końcowe rozstrzygnięcie dotyczące stosunku służbowego, a nie ustalenia wysokości uposażenia. Podkreślono, że wysokość ta została ustalona decyzją z dnia [...] października 2023 r., ostateczną i wykonaną. Zaznaczono, iż mimo wprowadzenia rozporządzeniem z 16 maja 2024 r. wstecznej mocy obowiązywania, zmiana ta ograniczała się do podniesienia górnych granic stawek i nie wymuszała automatycznego podniesienia wynagrodzeń funkcjonariuszy o 20%. Kwestie te są rozpatrywane w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie polityki kadrowej i wynagrodzeń. Wskazano, że decyzje personalne na dzień ich wydania opierają się na prawidłowych podstawach prawnych i nie zawierają błędów formalnych, zaś ich treść, w tym wysokość uposażenia, jest wyłącznie informacyjna. Rozpoznając ponownie sprawę Szef CBA podkreślił, że obowiązujące przepisy, w tym rozporządzenie z 16 maja 2024 r., nie nakładają obowiązku automatycznego podniesienia wynagrodzeń funkcjonariuszy o 20%. Zaznaczył, iż decyzje dotyczące wynagrodzeń wynikają z autonomii polityki kadrowej i wynagrodzeń, co jest podległe odrębnym decyzjom przełożonych i mieści się w ramach ich kompetencji. W szczególności organ podkreślił, że nie można wymagać od Szefa CBA, aby podnosił każdemu funkcjonariuszowi wynagrodzenie o 20%, gdyż byłoby to naruszeniem zasad autonomii służbowej. Dodatkowo, przypomniał, że kwestie uposażenia funkcjonariuszy, w tym stawek, są ściśle związane z mianowaniem na stanowiska służbowe i regulowane przepisami rozporządzenia z dnia 6 października 2010 r. (w sprawie stawek uposażenia zasadniczego). Podkreślił, że zmiany w zakresie stawek mogą dotyczyć jedynie granic tych stawek, a nie wynikających z nich uprawnień do automatycznego wzrostu uposażeń. Wskazał, że stosunek służbowy funkcjonariuszy opiera się na zasadzie hierarchicznej podległości, w której decyzje o wynagrodzeniu są w kompetencji przełożonych i mieszczą się w granicach przewidzianych przepisami prawa. Odnosząc się do sytuacji skarżącej, organ przypomniał, iż w dniu zwolnienia ze służby zajmowała stanowisko [...] z wynagrodzeniem ustalonym zgodnie z obowiązującymi tabelami i stawkami, tj. mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r. w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia skarżącej do obowiązujących przepisów prawa. Co więcej, tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Konkludując stwierdził, że w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności obligujące Szefa CBA do wydania jakichkolwiek decyzji w przedmiocie zmiany uposażenia byłego funkcjonariusza. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżąca domaga się jej uchylenia oraz zobowiązania organu do zmiany lub wydania nowych decyzji, kształtujących i określających wysokość uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W szczególności wnioskuje, aby stawka uposażenia zasadniczego została podniesiona o 20% od dnia [...] stycznia 2024 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a ustawy budżetowej. Wnosi również o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy zarówno postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wśród zarzutów wskazuje: 1. Naruszenie art. 155 k.p.a., polegające na jego zaniechaniu oraz odmowie zmiany decyzji personalnych w zakresie zwolnienia ze służby oraz ustalenia wysokości uposażenia na ostatnim zajmowanym stanowisku, tak aby odpowiadała ona podwyżce o 20% od 1 stycznia 2024 r., zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a ustawy budżetowej, mimo że brak sprzeczności z przepisami szczególnymi, a zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony przemawiały za taką zmianą. 2. Ewentualnie, naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich koniecznych kroków w celu właściwego załatwienia sprawy oraz niewydanie nowej decyzji kształtującej wysokość uposażenia w taki sposób, aby odzwierciedlała ona podwyżkę o 20% od dnia [...] stycznia 2024 r., z uwagi na interes społeczne oraz słuszny interes strony. 3. Naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 w związku z § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. dotyczącym stawek uposażenia zasadniczego, poprzez niewłaściwe ich niezastosowanie i niekształtowanie wysokości uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku w taki sposób, aby od [...] stycznia 2024 r. zapewnić zwiększenie o 20%. W uzasadnieniu skargi skarżąca odniosła się do stanowiska organu, które odmawiało dokonania zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Podkreśliła, że kluczowe w tej sprawie jest, czy uposażenie byłych funkcjonariuszy CBA powinno zostać podniesione o 20% za okres od 1 stycznia 2024 r. do chwili zwolnienia ze służby, zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024. Organ uznał, że powyższe nie rodzi obowiązku dla Szefa CBA do podniesienia uposażeń funkcjonariuszy, argumentując, iż kwestie te powinny być rozpatrywane w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie polityki kadrowej i wynagrodzeń. Natomiast skarżąca twierdzi, iż celem rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego było zapewnienie możliwości realizacji art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024. Z uzasadnienia tego rozporządzenia wynika, że jego opracowanie miało na celu wdrożenie w życie przepisów tej ustawy, w szczególności zapewnienie zwiększenia uposażeń o 20%. Podkreśla, iż uposażenie funkcjonariuszy CBA jest ściśle określone kwotowo, co oznacza, iż wzrost kwoty bazowej z 1740,64 zł w 2023 r. do 2088,77 zł w 2024 r. zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2024, nie powoduje automatycznego podniesienia uposażenia. Aby jednak osiągnąć cel zapisów art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a, konieczne jest dostosowanie stawek w rozporządzeniu, co czyni wprowadzenie odpowiednich zmian nieodzownym. W opinii skarżącej, biorąc pod uwagę powyższe, wykładnia celowościowa przepisów rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Szef CBA jest zobowiązany do podwyższenia uposażeń wszystkim funkcjonariuszom pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r., niezależnie od tego, czy w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia wciąż pełnili służbę, czy też zostali z niej zwolnieni. Ustawodawca, tworząc ustawę budżetową na 2024 r., postanowił, że wynagrodzenie (uposażenie) osób zaliczanych do sfery budżetowej określonej w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a, winno być zwiększone o 20%. Prawo to nie zawiera żadnych warunków, które należałoby spełnić, aby otrzymać podwyżkę, co oznacza, że Szef CBA nie posiada autonomii decyzyjnej w tym zakresie. W sytuacji realizacji ustawowych postanowień, organ jest zobowiązany do ich wykonania, a uznanie takiej autonomii za zasadne jest sprzeczne z obowiązującym prawem. Przypisy rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 maja 2024 r. jednoznacznie nakładają na Szefa CBA obowiązek zwiększenia o 20% uposażenia każdego funkcjonariusza, który był w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r., bez względu na to, czy ten wciąż pełnił służbę, czy został z niej zwolniony. W związku z tym organ był zobowiązany do podjęcia działań mających na celu dostosowanie uposażenia byłych funkcjonariuszy CBA, którzy pozostawali w stosunku służbowym w dniu 1 stycznia 2024 r., tak aby ich uposażenie zasadnicze zostało zwiększone o 20% od tego dnia, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej. W opinii skarżącej podstawą do takiego działania jest możliwość zmiany decyzji kształtujących i określających wysokość uposażenia w trybie art. 155 k.p.a., ponieważ decyzje są ostateczne i pozwalają w tym trybie na nabycie określonych praw. Nie istnieją przepisy, które ograniczałyby możliwość dokonania takich zmian, a dodatkowo, słuszny interes strony oraz interes społeczny przemawiają za ich przeprowadzeniem. Gdyby przyjąć stanowisko Szefa CBA, według którego decyzje te nie mogą być modyfikowane w trybie art. 155 k.p.a., skarżąca podkreśliła konieczność wydania nowej decyzji, która dostosowałaby wysokość uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tak aby od [...] stycznia 2024 r. zwiększyć je o 20%. Prawo materialne nakłada na organ konieczność realizacji postanowień ustawy budżetowej, co z kolei wymaga odpowiedniej procedury wdrożenia, w której organ winien kierować się najlepszymi rozwiązaniami proceduralnymi, służącymi realizacji przepisów ustawy w sposób najbardziej efektywny i zgodny z prawem. W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, czy zasadnie organ działając w trybie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych dotyczących skarżącej poprzez zwiększenie o 20 % stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2023 r. Szefa CBA w sprawie zwolnienia ze służby w CBA oraz decyzji z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wyjaśnić należy, że ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym (por. szerzej np. J. Borkowski (w B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 694 i nast.). Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jednak jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy. Jednym z trybów, o których mowa powyżej, jest możliwość uregulowana w art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową. Na podstawie powołanego przepisu można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Organ, dysponując zgodą strony na zmianę lub uchylenie decyzji, w pierwszej kolejności ustala, czy przepisy prawa materialnego dają mu możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, a dopiero później rozważa, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zmiana lub uchylenie decyzji zgodnie z żądaniem strony nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. W interesie społecznym leży bowiem poszanowanie prawa, a słuszny interes strony może być uwzględniany wyłącznie w granicach określonych prawem. W orzecznictwie przyjmuje się, że regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. w zasadzie odnosi się do decyzji uznaniowych (por. m.in. wyrok NSA z 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10) w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Stanowcza regulacja prawna w tym przepisie nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony. Podstawę materialnoprawną decyzji Szefa CBA z [...] lutego 2024 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby stanowił art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przepis ten stanowi, że funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Uzasadnieniem dla tej normy z jednej strony jest ochrona funkcjonariusza przed nadmiernie odległym wyznaczeniem daty zwolnienia ze służby, co mogłoby prowadzić do zniweczenia dobrowolnego charakteru służby, z drugiej zaś strony wzgląd na dobro służby, które może wymagać, aby funkcjonariusz przez jakiś czas wykonywał jeszcze swoje obowiązki służbowe. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ ma obowiązek zwolnić funkcjonariusza w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego żądania zwolnienia ze służby i nie może wydać decyzji odmownej. W takim przypadku możliwość działania organu jest ograniczona. Organ nie bada przesłanek i motywów wystąpienia funkcjonariusza z raportem o zwolnienie ze służby i nie przeprowadza postępowania dowodowego w tym zakresie. W istocie rola organu sprowadza się do ustalenia, czy zostało zgłoszone przez funkcjonariusza pisemne wystąpienie ze służby oraz czy zwolnienie ma nastąpić we wskazanej przez niego dacie, czy też z uwagi na potrzeby służby termin ten należy określić w innej dacie, nie później niż do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego żądania w tym przedmiocie. W konsekwencji oznacza to, że przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie przewiduje dla organu innego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej pisemnym wystąpieniem funkcjonariusza ze służby, w którym wyraził on wolę zakończenia pełnienia służby, aniżeli wydanie decyzji o zwolnieniu. Powołany przepis określa wprost obowiązek i sposób rozstrzygnięcia, do którego organ musi się zastosować. W sferze uznania organu pozostaje jedynie określenie daty, w jakiej nastąpi zwolnienie ze służby. W związku z tym, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby wydana na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym ma charakter związany, gdyż Szef CBA związany jest oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, zaś zakres uznaniowości obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby przez funkcjonariusza), to brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany takiej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. ze względu na interes społeczny, czy słuszny interes strony. Przepis art. 64 ust. 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym należy więc traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji o zwolnieniu ze służby. Słusznie również Szef CBA, rozważając kwestie dopuszczalności zmiany decyzji w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, zauważa, że w myśl ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego - w decyzji tej - zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości. Tym samym, decyzja ta nie rozstrzyga kwestii uposażenia funkcjonariusza, a wskazane w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie "zamieszczeniem" składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym, co wyklucza dopuszczalność wzruszenia w tym trybie. Wysokość uposażenia skarżącej na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ustala druga z decyzji objętych wnioskiem z [...] września 2024 r., tj. decyzja z dnia [...] października 2023 r. W kwestii żądania zmiany tej decyzji, prawidłowo Szef CBA uznał, że zmiana stanu prawnego poprzez nowelizację rozporządzenia z 2010 r., a konkretnie (stanowiącej do niego załącznik) tabeli określającej stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych wymaga dokonania konkretyzacji w postaci wydania przez organ indywidualnego aktu ustalającego nową wysokość uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza, w zakresie mieszczącym się w granicach wynikających z nowego brzmienia przepisów prawa. Natomiast tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w przypadku zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Nadto zmiana ww. decyzji w trybie art. 155 k.p.a. byłaby sprzeczna z interesem społecznym tożsamym z interesem służby, skutkując zmianą rozstrzygnięć prawidłowych i zgodnych z tym interesem. Trafnie zauważa w tym aspekcie Szef CBA, iż przyznanie skarżącej dwudziestoprocentowej podwyżki stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość emerytury, co nie było przewidziane w ustawie budżetowej oraz stałoby w sprzeczności ze względami słuszności i sprawiedliwości, prowadząc do uprzywilejowania funkcjonariuszy, którzy zrezygnowali z pełnienia służby, względem tych, którzy w służbie pozostali. Sąd aprobuje pogląd organu, że § 2 rozporządzenia z 2024 r. nie kreuje obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz oznacza obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od 1 stycznia 2024 r. "Istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, o której jest mowa w uzasadnieniu projektu rozporządzenia z 2024 r. oznacza okoliczność pozostającą w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. W ramach hierarchii służbowej właściwi przełożeni są uprawnieni do decydowania o mianowaniu funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich awansach na wyższe stanowiska służbowe, zaś funkcjonariuszom nie przysługują roszczenia o awans czy podwyższenie wynagrodzenia. Zasadnie też organ wskazał, iż przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a więc nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają konkretyzacji poprzez podjęcie przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych w indywidualnych sprawach każdego z funkcjonariuszy w ramach stosunku podległości służbowej. To organ jest dysponentem środków budżetowych w ramach obowiązujących przepisów prawa, w tym dyscypliny finansów publicznych. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest więc kolejną (trzecią) instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może przy tym polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Konstrukcja art. 155 k.p.a. powoduje, że nie można upatrywać w nim środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako w kolejnej instancji. Tymczasem podnoszone w skardze zarzuty odnoszą się w głównej mierze do podważenia legalności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w zakresie nie uwzględnienia w tych decyzjach stawki uposażenia zasadniczego zwiększonego o 20 % zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit d i pkt 3 lit a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. Jak wskazano powyżej postępowanie wszczęte na skutek złożenia wniosku o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Istotą tego postępowania jest jedynie ocena, czy w danej sprawie administracyjnej, a więc w ustalonym w niej stanie faktycznym i prawnym sprawy, istnieją szczególne przesłanki, wskazane przez ustawodawcę, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W ramach procedowania w trybie powyższego przepisu organ nie jest uprawniony do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak również do zmiany ostatecznych decyzji ze względu na późniejszą zmianę przepisów. A skoro tak, to także sąd administracyjny badający legalność decyzji wybranej na podstawie art. 155 k.p.a. nie może kontrolować prawidłowości ostatecznej decyzji, o zmianę której wnioskowała strona. Dopuszczenie możliwości dokonania takiej kontroli w istocie stanowiłoby obejście wyrażanego powszechnie w orzecznictwie i doktrynie zakazu traktowania trybu z art. 155 k.p.a. jako kolejnej instancji w toku postępowania administracyjnego. W świetle powyższych wywodów zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zaś zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.