II SA/Wa 454/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Kube Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] , 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., wydaną na podstawie na podstawie art. 67 ust. 3, art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. WE L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. ze zm.), art. 8 ust. 1 pkt 8 lit.c; art. 71 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), oraz § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 136, poz. 1118) oraz art. 104 Kpa, Marszałek Województwa [...] odmówił przyznania K. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 16 kwietnia 2009 r. K. K. złożyła w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w [...] wniosek w sprawie przyznania jej prawa do zasiłku dla osób przemieszczających się. Do wniosku załączyła kserokopie: dowodu osobistego, dokumentów dotyczących zatrudnienia w Polsce i we Włoszech, zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] potwierdzające status osoby bezrobotnej od dnia [...] marca 2009 r. W dniu złożenia wniosku K. K. nie przedłożyła formularza E - 301, potwierdzającego jej okresy zatrudnienia i ubezpieczenia we Włoszech. Wojewódzki Urząd Pracy w [...] , na wniosek strony zwrócił się pismem z dnia 21 kwietnia 2009 r. do instytucji właściwej we Włoszech o potwierdzenie na formularzu E - 301 okresów zatrudnienia K. K. (pisma ponaglające z dnia 7 lipca 2009 r. i 5 października 2009 r.). W dniu 23 października 2009 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wpłynął stosowny formularz. Następnie organ podał, że w oparciu o uzyskane w postępowaniu wyjaśniającym informacje i oświadczenia, nie uznał K. K. za osobę powracającą. Wskazał, że przebywała ona we Włoszech w sumie 5 lat, 8 miesięcy i 25 dni. Organ podał, że w uzupełnionym oświadczeniu pozwalającym ustalić, czy daną osobę można uznać za osobę powracającą K. K., dodatkowo wyjaśniła, że w Polsce przebywali jej dwaj synowie, z którymi utrzymywała kontakt telefoniczny i którym sporadycznie przekazywała niewielkie środki finansowe w postaci prezentów. Ponadto organ wskazał, że z dokumentów załączonych do sprawy wynika, że K. K. pracowała w Polsce jedynie w okresie od [...] marca 1974 r. do [...] maja 1977 r. Reasumując organ stwierdził, biorąc pod uwagę treść złożonych przez stronę oświadczeń oraz długość jej okresu zamieszkiwania i zatrudnienia we Włoszech, że jako centrum interesów życiowych K. K. należy uznać Włochy pomimo jej przyjazdu do Polski, co powoduje, że nie może być ona traktowana jako osoba powracająca do swojego miejsca zamieszkania i tym samym nie może ona skorzystać z uprawnień zawartych w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71. W odwołaniu od powyższej decyzji K. K., nie zgadzając się z decyzją i wnosząc o jej uchylenie oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów potwierdzających jej status osoby powracającej, zakwestionowała ustalenia organu I instancji wskazujące, że podczas pracy we Włoszech nie posiadała ona miejsca zamieszkania w Polsce. Podała, że jej wyjazd miał charakter wyłącznie zarobkowy oraz, że mając na utrzymaniu dwoje dzieci i problemy ze znalezieniem pracy w Polsce, zmuszona była wyjechać do pracy za granicę. Dodała ponadto, że o tymczasowości jej pobytu we Włoszech świadczy też charakter wykonywanego przez nią tam zatrudnienia - była bowiem zatrudniona w charakterze pomocy domowej. K. K. wskazała też, że o zamiarze jej powrotu do kraju świadczy również to, że sporą część środków materialnych, pozyskiwanych we Włoszech inwestowała w Polsce m.in. w remont mieszkania (na tę okoliczność przedłożyła kopie zleceń, faktur i rachunków, a także rachunki za media). Rozpoznając powyższe odwołanie, Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., wydaną na podstawie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji działał w oparciu o przepisy rozporządzenia nr 1408/71 dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ostatnie okresy ubezpieczenia K. K. spełniła na terytorium Włoch. W związku z powyższym zgodnie z art. 67 ust. 3 ww. rozporządzenia, okresy te nie mogą być co do zasady uwzględnione przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 pkt b (ii) tego rozporządzenia, który stanowi, iż pracownik najemny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkuje, lub który powraca na to terytorium, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Aby bezrobotny mógł korzystać ze świadczeń z tytułu bezrobocia w państwie, w którym nie był ostatnio zatrudniony (na podstawie art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia), musi jednak nie tylko oddać się do dyspozycji służb zatrudnienia, ale także udokumentować fakt zamieszkania w tym państwie w trakcie wykonywania pracy w innym państwie członkowskim. Kwestią kluczową dla interpretacji powyższego przepisu jest rozumienie słowa "powraca". Organ powołał się na orzeczenie ETS w sprawie C-76/76 - di Paolo (ECR 1977/1/00315), gdzie pojęcie państwa, w którym pracownik zamieszkuje, pojawiające się w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71, musi zostać ograniczone do państwa, gdzie pracownik, chociaż pracujący w innym państwie, w dalszym ciągu stale przebywa i gdzie mieści się także stałe centrum jego interesów. Dodanie słów "lub który powraca na to terytorium" oznacza natomiast jedynie, iż pojęcie zamieszkania w danym państwie niekoniecznie wyklucza czasowy pobyt w innym państwie. Organ odwoławczy podkreślił, iż w powołanym orzeczeniu ETS zdefiniował kryteria, na których należy się oprzeć przy ustalaniu, czy dana osoba może być uznana za pracownika powracającego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia, uznając za takie długość oraz ciągłość okresu zamieszkiwania przed wyjazdem zainteresowanej osoby, długość i cel jej nieobecności, charakter zatrudnienia podjętego w innym państwie oraz zamiar osoby zainteresowanej w takiej postaci, jaka wynika ze wszystkich okoliczności sprawy. Powołał się także na decyzję Komisji Administracyjnej Nr 160 z dnia 28 listopada 1995 r., dotyczącą zakresu stosowania art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71 w sprawie prawa do zasiłku dla bezrobotnych dla pracowników, którzy nie są pracownikami przygranicznymi, którzy w trakcie swojego ostatniego okresu zatrudnienia mieszkali na stałe na obszarze państwa członkowskiego innego niż właściwe państwo członkowskie (96/172/WE), podkreślając, iż zgodnie z ww. decyzją, art. 71 ust. 1 pkt b (ii) może być stosowany do pewnych kategorii pracowników, np. sezonowych, pracowników transportu międzynarodowego i innych kategorii, które również utrzymują bliskie związki z krajem swego pochodzenia, ale pod warunkiem, że w trakcie wykonywania ostatniej pracy zamieszkiwali lub zachowali miejsce zamieszkania w państwie innym niż państwo miejsca zatrudnienia. Nie można natomiast zaakceptować tego, aby z powodu zbyt szerokiej interpretacji pojęcia miejsca stałego zamieszkania zakres stosowania art. 71 rozporządzenia nr 1408/71 rozszerzono na wszystkich pracowników migrujących, którzy mają w miarę stałe zatrudnienie w państwie członkowskim i którzy pozostawili swoje rodziny w kraju swojego pochodzenia. Organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawczyni przebywała na terytorium Włoch od czerwca 2002 roku do września 2004 r. oraz od września 2005 do lutego 2009, tj. łącznie przez blisko 6 lat. Z treści złożonego przez nią oświadczenia z dnia 2 listopada 2009 r. wynika, że w tym czasie w Polsce zamieszkiwali jej dwaj synowie, z którymi kontaktowała się telefonicznie. W odwołaniu od decyzji K. K. dodała, że kontaktowała się z synami również osobiście podczas pobytów w kraju. Organ podkreślił, ze K. K. w oświadczeniu złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz we wniosku o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych podała, ze jedynym rodzajem kontaktów z członkami rodziny były kontakty telefoniczne. Organ powołał się w tym miejscu na wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r. o sygn. akt OSK 1260/04. W ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności wskazują, że centrum interesów życiowych wnioskodawczyni podczas ostatniego okresu zatrudnienia były Włochy. Tym samym nie może być ona traktowana jako osoba powracająca do swojego miejsca zamieszkania i nie może skorzystać z uprawnień zawartych w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71. K. K., przyjeżdżając do Polski, w istocie zmieniła bowiem miejsce zamieszkania. Organ powołując się na art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że K. K. nie może być uznana za osobę posiadającą podczas pracy na terytorium Włoch, miejsca zamieszkania w Polsce, co powoduje, że nie może zostać objęta preferencyjnym postanowieniem przepisu art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71. Wskazał też, że ze względu na fakt, że K. K. nie spełniła ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium Polski nie jest możliwe, zgodnie z art. 67 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71, uwzględnienie okresów ubezpieczenia spełnionych przez nią na obszarze Włoch przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na terytorium Polski. Reasumując organ stwierdził, że K. K. nie udokumentowała, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, żadnych spełnionych na terytorium Polski okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w rozumieniu art. 71 ww. ustawy, co powoduje, że nie jest możliwe przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, sumowanie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Uzasadniając skargę i powołując się obszernie na orzecznictwo ETS dotyczące interpretacji art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia nr 1408/71 wskazała, że spełniła wymogi, o których mowa w tym przepisie. Wskazała też, że organ arbitralnie stwierdził, że jej stałe centrum interesów życiowych nie znajdowało się w Polsce. Powtórzyła, podobnie ja w odwołaniu od decyzji, że całe życie spędziła w Polsce. W Polsce nie mogła znaleźć zatrudnienia, mając na utrzymaniu dwóch synów. We Włoszech przebywała dwukrotnie, wyłącznie z przyczyn zarobkowych, traktując to zatrudnienie tymczasowo (pomoc domowa). Wskazała również, że o tymczasowości jej pobytu we Włoszech świadczy również i to, że sporą część środków materialnych, pozyskanych we Włoszech inwestowała w Polsce m.in. remontując mieszkanie. Odnosząc się do złożonego przez siebie oświadczenia złożonego w trakcie postępowania administracyjnego stwierdziła, że nie miała świadomości różnicy między pojęciem zameldowania a posiadaniem w kraju miejsca zamieszkania. Powołała się też na orzecznictwo sądu administracyjnego oraz Sądu Najwyższego. Uznała też, za krzywdzące i niezrozumiałe przyjęcie przez organ odwoławczy jej oświadczenia z dnia 2 listopada 2009 r., bez uwzględnienia złożonych przez nią oświadczeń uzupełniających, złożonych w odwołaniu. Odnosząc się zaś do swojego oświadczenia dotyczącego przekazywania niewielkich środków finansowych w postaci prezentów to podała, że wynika to z faktu, że gromadziła środki finansowe na dużo większy wydatek jakim jest remont mieszkania w Polsce. Skarżąca uznała zatem, że organ wybiórczo potraktował złożone przez nią oświadczenie. Podkreśliła również, że organ odwoławczy pominął fakt, iż nie uzyskała prawa do korzystania ze świadczeń udzielanych na koszt instytucji właściwej państwa członkowskiego, którego ustawodawstwu ostatnio podlegała. Po zakończeniu stosunku zatrudnienia nie otrzymała świadczeń z tytułu bezrobocia ponieważ nie pozostawała w dyspozycji urzędu pracy właściwym przez okres 4 tygodni od dnia, w którym stała się bezrobotna. Stosunek zatrudnienia ustał [...] lutego 2009 r. zaś od 2 marca 2009 r. posiada status osoby bezrobotnej w Polsce co powoduje, że nie ma do niej zastosowania art. 71 ust. 1 pkt b (ii). Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 kpa). Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 kpa stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżąca ubiegała się o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. poprzez zaliczenie okresu jej zatrudnienia we Włoszech, od czerwca 2002 r. do września 2004 r. oraz od września 2005 r. do lutego 2009 r. do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Polsce. Wskazać należy, że zgodnie z art. 67 ww. rozporządzenia, bezrobotny, ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia, ma co do zasady prawo do uwzględnienia, w koniecznym zakresie, okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodastw państw członkowskich Unii Europejskiej (UE), pozostałych państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacji Szwajcarskiej (Szwajcarii), pod warunkiem, że ukończył ostatnio okresy zatrudnienia zgodnie z ustawodawstwem, na podstawie którego występuje o przyznanie świadczenia. Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 pkt b (ii) tego rozporządzenia, który stanowi, iż pracownik najemny, który oddaje się do dyspozycji służb zatrudnienia na terytorium państwa, gdzie zamieszkuje lub który powraca na to terytorium korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Przeniesienie obowiązku wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z państwa członkowskiego, będącego miejscem ostatniego zatrudnienia, do państwa członkowskiego, stanowiącego miejsce zamieszkania, jest w świetle tego przepisu uzasadnione dla tej kategorii pracowników, którzy zachowują bliską więź z krajem, w którym osiedlili się i zwykle mieszkają. Podać należy, że skarżąca ubiegała się o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o okresy jej zatrudnienia spełnione wyłącznie na terytorium Włoch, a zatem zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy może ona być uznana, w świetle art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia, za osobę mającą w okresie tego zatrudnienia miejsce zamieszkania w Polsce lub powracającą na terytorium tego kraju. W świetle orzecznictwa ETS wyrażenie "państwa członkowskiego w którym pracownik zamieszkuje" należy ograniczyć do państwa, w którym pracownik, choć jest zatrudniony w innym państwie członkowskim, zwykle mieszka i gdzie koncentrują się jego interesy życiowe. Oceniając zatem możliwość zastosowania art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia należy wziąć pod uwagę długość i ciągłość zamieszkiwania, zanim dana osoba przeprowadziła się, czas trwania i cel nieobecności, charakter zatrudnienia podjętego w innym państwie członkowskim, a także uwarunkowane tymi okolicznościami intencje danej osoby. Należy w tym kontekście uwzględniać sytuację rodzinną pracownika, powód dla którego pracownik przeprowadził się oraz charakter jego pracy (vide: wyrok ETS z dnia 17 lutego 1977 r. w sprawie di Paolo, C-76/76). Organy administracji przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zobowiązane były zatem do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na powyższe okoliczności, aby móc odpowiedzieć na pytanie, czy w stosunku do skarżącej zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia. Jest to bowiem przepis szczególny dotyczący określenia ustawodawstwa właściwego w przedmiocie świadczeń z tytułu bezrobocia, co oznacza, że jeżeli przesłanki jego stosowania zostały spełnione, ustawodawstwem właściwym jest ustawodawstwo wskazane przez ten przepis. W ocenie Sądu organy administracji w rozpoznawanej sprawie nie wywiązały się z obowiązku przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego na okoliczność spełnienia przez skarżącej przesłanek z art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia. Z treści wniosku K. K. oraz złożonych przez nią w toku postępowania administracyjnego oświadczeń organy wywiodły, iż w okresie jej zatrudnienia we Włoszech, miejscem zamieszkania, gdzie koncentrowały się jej interesy życiowe, było to państwo. Organy nie wzięły jednak pod uwagę, iż zgodnie z oświadczeniem skarżącej zawartym we wniosku, jej wyjazd do Włoch miał charakter wyłącznie zarobkowy. Miała bowiem na utrzymaniu dwóch synów, a w Polsce nie mogła znaleźć zatrudnienia. Organ nie tylko nie podjął próby wyjaśnienia, jaka była faktyczna intencja i cel tego wyjazdu oraz jaka była sytuacja rodzinna skarżącej, ale arbitralnie przesądził sprawę wyłącznie w oparciu o złożone przez nią oświadczenie i wniosek o przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, złożony 15 kwietnia 2009 r. Organ nie wyjaśnił zatem, czy pracując we Włoszech skarżąca zachowała swoje miejsce zamieszkania w Polsce, szczególnie w sytuacji, gdy po pierwszym okresie zatrudnienia we Włoszech, przebywała ona ponownie, przez okres roku w Polsce. Istotne dla sprawy jest również i to, że organ nie wywiązał się z nałożonych na niego przez art. 138 kpa obowiązków i nie zbadał sprawy ponownie. Wskazać bowiem należy, że skarżąca w odwołaniu podniosła, że jej wyjazd do Włoch miał charakter wyłącznie zarobkowy, że większość zarobionych tam pieniędzy przeznaczała na remont mieszkania w Polsce (na co zresztą przedstawiła stosowne dowody w postaci rachunków i faktur). Wskazała też, że jej oświadczenie złożone odnośnie przesyłanych prezentów jest prawdziwe bowiem oszczędzała pieniądze na ważniejszy cel, jakim był remont mieszkania. Organ odwoławczy nie przeprowadził jednak żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego na powyższą okoliczność, poprzestając w swoich ustaleniach faktycznych na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem I instancji. Należy zgodzić się z organem, który powołując się na orzecznictwo ETS oraz decyzję Komisji Administracyjnej Nr 160 z dnia 28 listopada 1995 r., podniósł, że nie byłoby uzasadnione, gdyby - z uwagi na zbyt szeroką interpretację terminu miejsca zamieszkania - doprowadzono do sytuacji, kiedy wszyscy pracownicy migrujący, zatrudnieni w jednym państwie członkowskim, których rodziny mieszkają na stałe w innym państwie członkowskim, zostali objęci wyjątkiem zawartym w art. 71 rozporządzenia nr 1408/71. Nie można jednak odmówić, zdaniem Sądu, zastosowania art. 71 ust. 1 pkt b (ii) rozporządzenia w sytuacji, gdy pracownik wyjeżdża tylko na pewien czas z kraju swojego pochodzenia, w celach wyłącznie zarobkowych, zachowując w tym czasie swoje miejsce zamieszkania w państwie pochodzenia oraz bliskie więzi z tym krajem, gdzie zamieszkuje nadal jego najbliższa rodzina oraz koncentrują się jego interesy życiowe. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, iż ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy i jego ocena dokonana przez organy obu instancji w niniejszej sprawie są niewystarczające, a w konsekwencji uniemożliwiają Sądowi dokonanie pełnej i jednoznacznej oceny zgodności zaskarżonej decyzji pod względem materialnoprawnym. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji wyroku.