II SA/Wa 454/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego dla pracodawcy za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez pracownika oddala skargę. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego dla pracodawcy za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2017 r. do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wpłynął wniosek firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dotyczący wypłaty dwutygodniowej odprawy w związku z powołaniem pracownika - [...] M. N. - do terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie. We wniosku ujęto koszt wypłaconej pracownikowi odprawy w wysokości 1.836,00 zł. W dniu [...] sierpnia 2017 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] wezwał ww. Spółkę do złożenia wniosku zgodnie z obowiązującymi przepisami. W dniu [...] września 2017 r. do organu wpłynął komplet dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 134a ust. 7 w związku z art. 134a ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017r., poz. 1430 ze zm.), dalej: "ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP", Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] odmówił wypłaty świadczenia pieniężnego dla pracodawcy - [...] Sp. z o.o. - z tytułu wypłaconej odprawy za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez [...] M. N. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 134a ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy posiadającym nadany przydział kryzysowy lub żołnierzem OT przysługuje świadczenie pieniężne za okres odbywania ćwiczeń wojskowych, pełnienia okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez tego żołnierza. Organ przytoczył także treść art. 134a ust. 5 ww. ustawy oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego pracodawcom zatrudniającym żołnierzy rezerwy posiadających nadany przydział kryzysowy za okres odbywania przez tych żołnierzy ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej służby wojskowej oraz żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową rotacyjnie (Dz. U. poz. 1497), dalej: "rozporządzenie MON z dnia 21 lipca 2017 r.". Podniósł, iż z zestawienia powyższych przepisów wynika, że wniosek o wypłatę świadczenia obejmującego koszt wypłaconej pracownikowi odprawy należy złożyć nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza z pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Organ wskazał, że M. N. pełnił terytorialną służbę wojskową rotacyjnie od dnia [...] kwietnia 2017 r., a zwolnienie go z pełnienia tej służby nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2017 r. Natomiast wniosek o zwrot kosztów odprawy wypłaconej wymienionemu powyżej pracownikowi złożono w dniu [...] sierpnia 2017 r., tj. po terminie określonym w art. 134a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Świadczenie nie może być zatem przyznane na podstawie wniosku złożonego z uchybieniem ustawowego terminu. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Spółka [...] złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając naruszenie: 1) art. 134a ust. 7 w zw. z art. 134a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę wypłaty świadczenia pieniężnego pracodawcy z tytułu pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez pracownika M. N., podczas gdy odwołujący się należycie wypłacił pracownikowi powołanemu do służby terytorialnej odprawę, odpowiednio udokumentował wydatki związane z wypłaconą odprawą oraz złożył prawidłowy wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego obejmującego koszty wypłaconej pracownikowi odprawy, a tym samym jego wniosek o zwrot poniesionych wydatków - jako w pełni zasadny - zasługiwał na uwzględnienie, 2) art. 7 k.p.a. polegające na braku podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes strony wnioskującej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej wypłaty świadczenia pieniężnego pracodawcy z tytułu pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez ww. pracownika, podczas gdy wniosek o wypłatę tego należało uznać za zasadny i zasługujący na uwzględnienie, 3) art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, wyrażające się w braku uznania, że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku o wypłatę świadczenia pieniężnego obejmującego koszty wypłaconej pracownikowi odprawy w postaci istnienia słusznego interesu strony wnioskującej, 4) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wypłatę świadczenia pieniężnego pracodawcy z tytułu pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez ww. pracownika; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazał, iż wniosek o wypłatę odprawy został złożony przez [...] Sp. z o.o. w dniu [...] sierpnia 2017 r. Podał następnie, że zgodnie z treścią art. 125 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, pracownik powołany do zasadniczej służby wojskowej, okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby. Pracownik [...] Sp. z o.o. - [...] M. N. - po raz pierwszy odbywał szkolenie rotacyjne żołnierzy terytorialnej służby wojskowej w dniach [...] kwietnia 2017 r. Od dnia zakończenia szkolenia do dnia złożenia wniosku o zwrot kosztów odprawy upłynęło 116 dni. Zgodnie z art. 134a ust. 5 ww. ustawy, pracodawca przesyła wniosek w sprawie wypłaty świadczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z ćwiczeń wojskowych, z pełnienia okresowej służby wojskowej lub pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to przedsiębiorca dobrowolnie przesyła stosowny wniosek, zaś termin na złożenie wniosku jest terminem zawitym (prekluzyjnym) prawa materialnego. Zakreśla on bowiem czasowe granice dla realizacji praw przedsiębiorcy, a z chwilą bezskutecznego jego upływu realizacja ta zostaje wyłączona. W niniejszej sprawie termin na złożenie wniosku upłynął w dniu [...] lipca 2017r. Terminy materialnoprawne mogą być przywrócone przepisem ustawy, a przez organ administracji jedynie wówczas, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne, czego jednak ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP nie przewiduje. Wobec powyższego zaskarżona decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Pismem z dnia 14 lutego 2018 r. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 2018 r. zarzucając naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy istnieją wszelkie podstawy do wypłaty stronie skarżącej świadczenia pieniężnego określonego w art. 134a ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, tj. strona skarżąca wypłaciła pracownikowi M [...] N [...], powołanemu do terytorialnej służby wojskowej, odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, następnie złożyła stosowny wniosek o wypłatę świadczenia w trybie art. 134a ust. 1 ww. ustawy, a także przedłożyła komplet dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy, b) art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wszechstronnego rozpoznania sprawy oraz nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy, biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes strony skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej decyzji odmawiającej wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez ww. pracownika, podczas gdy wniosek strony skarżącej o wypłatę świadczenia pieniężnego obejmującego koszty wypłaconej pracownikowi odprawy należało uznać za zasadny i zasługujący na uwzględnienie; poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji organ dopuścił się również naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, c) art. 7 w zw. z art. 77 i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz jego dowolną ocenę wyrażającą się zwłaszcza w pominięciu przy wydawaniu decyzji istotnych faktów oraz braku uznania, że zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku o wypłatę świadczenia w postaci istnienia słusznego interesu strony skarżącej, d) art. 8 w zw. z 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; organ winien był prowadzić postępowanie nie tylko zgodnie z prawem, ale także w sposób rzetelny i przejrzysty, aby strona skarżąca nie miała wątpliwości co do obiektywności (uczciwości) władzy, czego w niniejszej sprawie zabrakło, e) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy oraz brak uzasadnienia na jakiej podstawie organ uznał, że świadczenie nie może zostać przyznane, pomimo spełnienia przez pracodawcę przesłanek do wypłaty świadczenia za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez ww. pracownika w kwietniu 2017 r.; przedstawianie przez organ przesłanek, którymi kieruje się przy wydaniu decyzji nie powinno być ograniczone jedynie do decyzji nakładającej określone obowiązki, które podlegają przymusowemu wykonaniu przez stronę; obowiązek organu polegający na wyjaśnianiu zasadności przesłanek decyzji ma również zastosowanie w każdym rozstrzygnięciu odmawiającym przyznania uprawnienia wnioskodawcy; wobec powyższego organ w przedmiotowej sprawie winien był dokładnie przedstawić wszystkie przesłanki i pobudki jakimi kierował się przy rozstrzygnięciu tak, aby treść decyzji nie budziła żadnych wątpliwości oraz była zrozumiała i jasna dla strony, co jednak nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, f) art. 134a ust. 7 w zw. z art. 134a ust. 5 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę wypłaty świadczenia pieniężnego, podczas gdy strona skarżąca należycie wypłaciła pracownikowi powołanemu do służby terytorialnej odprawę, odpowiednio udokumentowała wydatki związane z wypłaconą odprawą oraz złożyła prawidłowy wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego obejmującego koszty wypłaconej pracownikowi odprawy, a tym samym wniosek o zwrot poniesionych wydatków był w pełni zasadny i zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Departamentu Kadr MON wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z art. art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077), jednostki sektora finansów publicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych rodzajów wydatków. Wypłata wnioskowanych przez pracodawcę środków, wbrew brzmieniu powołanych wyżej regulacji prawnych, mogłaby narazić organy wojskowe na odpowiedzialność z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o której mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1311 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga [...] Spółki z o.o. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiająca wypłaty świadczenia pieniężnego dla pracodawcy za okres pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, nie naruszają prawa. Przepis art. 125 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1430 ze zm.) stanowi, że pracownik powołany do zasadniczej służby wojskowej, okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje od pracodawcy odprawę w wysokości dwutygodniowego wynagrodzenia obliczonego według zasad określonych dla ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Odprawa nie przysługuje w razie ponownego powołania do tej samej służby. Z kolei w myśl art. 134a ww. ustawy pracodawcy zatrudniającemu pracownika będącego żołnierzem rezerwy posiadającym nadany przydział kryzysowy lub żołnierzem OT przysługuje świadczenie pieniężne za okres odbywania ćwiczeń wojskowych, pełnienia okresowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie przez tego żołnierza (ust. 1). Świadczenie obejmuje wyłącznie rekompensatę kosztów, bez kwot wynagrodzenia, poniesionych przez pracodawcę z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony nowego pracownika w celu zastępstwa żołnierza rezerwy, o którym mowa w ust. 1, lub z tytułu powierzenia tego zastępstwa innemu pracownikowi zatrudnionemu dotychczas u tego pracodawcy, a także wypłaty żołnierzowi rezerwy odprawy, o której mowa w art. 125 (ust. 2). Przepis art. 134a ust. 5 ww. ustawy stanowi natomiast, że pracodawca przesyła wniosek w sprawie wypłaty świadczenia wraz z dokumentami potwierdzającymi poniesione koszty, o których mowa w ust. 2, szefowi wojewódzkiego sztabu wojskowego właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z ćwiczeń wojskowych, z pełnienia okresowej służby wojskowej lub pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Jednocześnie w ust. 12 art. 134a ww. ustawy zawarta została delegacja ustawowa dla Ministra Obrony Narodowej aby w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określił, w drodze rozporządzenia: (1) sposób obliczania poniesionych kosztów, o których mowa w ust. 2, (2) wzór wniosku o wypłatę świadczenia, o którym mowa w ust. 5, (3) sposób dokumentowania przez pracodawcę poniesionych kosztów, (4) tryb wypłacania świadczenia - uwzględniając możliwość weryfikacji przez właściwego szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego przedłożonych dokumentów przed dokonaniem wypłaty świadczenia, konieczny zakres informacji do dokonania rozliczenia oraz kierując się potrzebą zapewnienia sprawności i szybkości postępowania oraz szybkości zwrotu świadczenia. W wykonaniu tej delegacji ustawowej wydane zostało przez Ministra Obrony Narodowej rozporządzenie z dnia 21 lipca 2017 r. w sprawie świadczenia pieniężnego przysługującego pracodawcom zatrudniającym żołnierzy rezerwy posiadających nadany przydział kryzysowy za okres odbywania przez tych żołnierzy ćwiczeń wojskowych lub pełnienia okresowej służby wojskowej oraz żołnierzy pełniących terytorialną służbę wojskową rotacyjnie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1497). W § 5 ust. 5 ww. rozporządzenia określono, że wysokość wypłaconej żołnierzowi OT odprawy, o której mowa w art. 125 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, uwzględnia się w kosztach liczonych za okres miesiąca, w którym żołnierz OT stawił się po raz pierwszy do pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy pracownik M. N. pełnił po raz pierwszy terytorialną służbę wojskową rotacyjnie w dniach od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. to należna mu odprawa pieniężna przewidziana w art. 125 ww. ustawy powinna zostać uwzględniona przez pracodawcę w kosztach liczonych za miesiąc kwiecień 2017 r. Natomiast z wnioskiem o wypłatę świadczenia obejmującego poniesione koszty, w tym wypłaconą odprawę, pracodawca powinien wystąpić do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, czyli do dnia [...] lipca 2017 r. (art. 134a ust. 5 ustawy). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 98m ust. 1, 2 i 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, terytorialną służbę wojskową żołnierz Obrony Terytorialnej pełni rotacyjnie lub dyspozycyjnie. Terytorialną służbę wojskową żołnierz pełni rotacyjnie w jednostce wojskowej co najmniej raz w miesiącu przez okres dwóch dni w czasie wolnym od pracy. Terytorialną służbę wojskową żołnierz pełni dyspozycyjnie poza jednostką wojskową, pozostając w gotowości do stawienia się do służby pełnionej rotacyjnie w terminie i miejscu wskazanych przez dowódcę jednostki wojskowej. Żołnierze Obrony Terytorialnej pełnią zatem służbę w dwóch formach tj. rotacyjnie oraz dyspozycyjnie. Zaznaczyć również należy, że ani przepisy ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, ani przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2017 r. nie wiążą terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot kosztów wypłaconej odprawy pracownikowi będącemu żołnierzem OT z faktem jego zwolnienia z terytorialnej służby wojskowej. Przepis art. 134a ust. 5 ustawy rozpoczęcie biegu terminu dziewięćdziesięciu dni do wystąpienia przez pracodawcę z wnioskiem o zwrot poniesionych kosztów, w tym wypłaconej odprawy, wiąże natomiast z faktem zwolnienia żołnierza rezerwy z pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, a nie z faktem jego zwolnienia w ogóle z terytorialnej służby wojskowej, o czym stanowi art. 98t ww. ustawy. Z tego względu termin do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem otwiera się z chwilą zwolnienia żołnierza z pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie, a nie z chwilą rozwiązania stosunku służbowego terytorialnej służby wojskowej. Wskazać także należy, że przepis § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lipca 2017 r. nie wprowadza modyfikacji w zakresie terminu przewidzianego w art. 134a ust. 5 ustawy. Przepis ten stanowi jedynie, że wysokość wypłaconej żołnierzowi OT odprawy uwzględnia się w kosztach liczonych za okres miesiąca, w którym żołnierz OT stawił się po raz pierwszy do pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. Z wnioskiem o zwrot tych kosztów pracodawca powinien zaś wystąpić w terminie przewidzianym w art. 134a ust. 5 ustawy (§ 7 ust. 1 rozporządzenia), czyli nie później niż przed upływem dziewięćdziesięciu dni od dnia zwolnienia żołnierza rezerwy z pełnienia terytorialnej służby wojskowej rotacyjnie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ prawidłowo zatem stwierdził, że pracodawca - [...] Spółka z o.o. - złożył wniosek o zwrot kosztów wypłaconej pracownikowi odprawy z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 134a ust. 5 ustawy, co skutkowało odmową wypłaty wnioskowanego świadczenia pieniężnego. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty podniesione w skardze. W sprawie niniejszej nie doszło bowiem do naruszenia przez organ powołanych przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organ bowiem podjął wszelkie niezbędne czynności do wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, ustalił okoliczności faktyczne kluczowe dla podjęcia rozstrzygnięcia i dokonał ich oceny w oparciu o obowiązujące przepisy prawa - stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Swe stanowisko organ należycie uzasadnił czyniąc zadość wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Brak jest również podstaw do uznania, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji organ dopuścił się naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono bowiem w sposób należyty przesłanki odmowy wypłaty na rzecz pracodawcy wnioskowanego świadczenia pieniężnego. Zaznaczyć również należy, że organy wojskowe - stosownie do dyspozycji art. 6 k.p.a. - mają obowiązek działać na podstawie przepisów prawa uwzględniając zasady wynikające z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2077). Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.