II SA/Wa 455/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz.1764), zwanej dalej u.d.i.p., w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia [...] października 2016 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie korespondencji prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej z producentem maszyn [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2016 r. wpłynął do Ministerstwa Obrony Narodowej wniosek Stowarzyszenia [...] o udostępnienie informacji m.in. o tym, czy była prowadzona przez MON korespondencja z producentem maszyn [...]. W przypadku pozytywnej odpowiedzi Stowarzyszenie wnosiło o jej udostępnienie. Organ podał, że w dniu 28 października 2016 r. poinformował Stowarzyszenie że udzielenie żądanej informacji wymaga zgromadzenia informacji i analizy pod względem możliwości udostępnienia. Organ wskazał termin realizacji wniosku -[...] listopada 2016 r. Minister podał, że ustalił, iż korespondencja pomiędzy Ministerstwem Obrony Narodowej a producentami śmigłowców [...] była prowadzona, jest ona procesem stałym i wynika między innymi z konieczności stałego monitorowania przez Siły Zbrojne RP potencjału produkcyjnego podmiotów przemysłowych, zdolności do modernizacji sprzętu wojskowego, możliwości serwisowania uzbrojenia pozostającego na wyposażeniu polskiej armii oraz konieczności wsparcia rodzimych podmiotów w działaniach eksportowych. Jednak korespondencja w ww. zakresie nie może zostać udostępniona ponieważ zawiera informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstw i może być redystrybuowana jedynie za zgodą podmiotu przemysłowego. Wskazał, że informacje te w dniu 10 listopada 2016 r. przesłał Stowarzyszeniu [...]. W dalszej części uzasadnienia organ powołał treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazał, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, niemniej z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 powyższej ustawy tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo. Tajemnicę przedsiębiorstwa definiuje art. 11 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Organ stwierdził, że objęta odmową udostępnienia korespondencja zawiera informacje dotyczące między innymi sprzedaży śmigłowców oraz możliwości serwisowych. Są to informacje o charakterze organizacyjnym i technicznym oraz informacje posiadające wartość gospodarczą przedsiębiorstw. Udostępnienie żądanej we wniosku korespondencji podlega zatem ustawowemu ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stowarzyszenie [...] wniosło o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że oceniając ponownie wniosek Stowarzyszenia, po dokładnej analizie korespondencji prowadzonej pomiędzy Ministerstwem Obrony Narodowej a producentami śmigłowców, Minister Obrony Narodowej uznał, że możliwe jest udostępnienie jednego pisma tj. pisma Polskich Zakładów Lotniczych Sp. z o. o. w [...] z dnia [...] września 2.016 roku. W odniesieniu do pozostałej korespondencji organ stwierdził, że odmowa udostępnienia jest zasadna. Podał, że korespondencja, której udostępnienia odmówił zawiera informacje przejawiające wartość gospodarczą w zakresie: potencjału produkcyjnego podmiotów przemysłowych; zdolności oraz gotowości podmiotów do modernizacji Sprzętu Wojskowego(SpW) pozostającego na wyposażeniu SZ RP; możliwości serwisowania uzbrojenia polskiej armii; konieczności wsparcia rodzimych podmiotów w działaniach eksportowych; danych technicznych SpW; działalności gospodarczej spółki. Powyższe informacje jednoznacznie stanowią o potencjale wytwórców sprzętu specjalnego, ponadto określają obszary oraz kierunki ewentualnej ekspansji eksportowej, dlatego ich ujawnienie może spowodować naruszenie zasad konkurencyjności. Stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu art., 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i podlegają ochronie. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stowarzyszenie wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzuciło naruszenie: - art. 61 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności władz publicznych, poprzez błędne, bowiem zbyt daleko idące, ograniczenie na kanwie niniejszej sprawy, - art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zakresie w jakim z przepisu tego można wyinterpretować gwarancję ochrony prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa, - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie, polegającą na uznaniu dopuszczalności ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie, choć udostępnienie żądanych informacji nie naruszyłoby żadnej z wartości wymienionych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,  - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie, polegającą na uznaniu dopuszczalności odmowy udostępnienia informacji w całości, bez zbadania przez organ, czy udostępnienie konkretnych informacji doprowadziłoby do naruszenia konstytucyjnych wartości wymienionych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. - art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania dostępności informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez nieprawidłowe ograniczenie dostępności tych informacji, - art. 8 k.p.a., w zakresie w jakim przepis ten nakazuje organowi prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia jego motywów i przesłanek, poprzez niedostatecznie uzasadnione przyjęcie, że ujawnienie żądanych informacji może doprowadzić do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy, - art. 11 k.p.a., w zakresie w jakim przepis ten nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi się kieruje przy załatwianiu sprawy, poprzez niedostatecznie uzasadnione przyjęcie, że ujawnienie żądanych informacji może doprowadzić do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie sposób wskazać w jaki sposób udostępnienie korespondencji MON z producentem maszyn [...] mogłoby doprowadzić do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy. Nawet jeśli Minister Obrony Narodowej uważa, że udostępnienie tych informacji może naruszyć tajemnicę przedsiębiorcy, to z pewnością nie jest tak, że udostępnienie jakichkolwiek informacji może tę tajemnicę naruszyć. Stowarzyszenie podniosło, że oczywiste jest, iż co najmniej niektóre z informacji publicznych, o których udostępnienie zwróciło się Stowarzyszenie, w ogóle nie dotyczy informacji posiadających wartość gospodarczą, a zatem mogących w ogóle naruszyć tajemnicę przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącego Minister Obrony Narodowej w sposób nieodpowiedni, uproszczony dokonał oceny stanu fatycznego i prawnego, co doprowadziło do nadmiernego ograniczenia prawa do informacji publicznej. W zaskarżonej decyzji brakuje wyjaśnienia jakie konkretnie informacje mające wartość gospodarczą zawiera korespondencja z producentem maszyn [...]. Nie wykazano również, żeby takie informacje znajdowały się we wnioskowanej korespondencji. W dotychczas zgromadzonym materiale nie ma więc żadnych przesłanek pozwalających uznać, że tajemnica przedsiębiorcy występuje. Skarżący wskazał też, że aby tajemnica przedsiębiorcy występowała konieczne jest jej uprzednie zastrzeżenie. Oznacza to, że powinno ono nastąpić przy podpisaniu umowy bądź w czasie przed złożeniem wniosku. Uzasadnienie decyzji nie wskazuje, aby w niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. Skarżący wskazał, że organ w sposób ogólnikowy ustalił stan faktyczny i prawny sprawy, co doprowadziło do niedopuszczalnego ograniczenia prawa do informacji. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że zarzuty naruszenia art. 61 Konstytucji RP, art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także naruszenia przepisów art. 8 i 10 k.p.a. i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, choć z powodów innych niż w niej podniesione. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwana dalej u.d.i.p., dotyczy udostępniania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Tylko wówczas zastosowanie znajdują zasady i tryb udzielania informacji, określone w wymienionym akcie prawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym od dawna ugruntowany jest pogląd, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzja administracyjna może być wydana wówczas, gdy wchodzi w grę zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy (v. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 3301/02, LexPolonica nr 360657; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA 2867/02, LexPolonica nr 360653). Tylko wtedy można zatem w drodze decyzji odmówić udostępnienia informacji, z powołaniem się na ograniczenia wynikające z ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także ze względu na potrzebę ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 powołanej ustawy). Jest bowiem bezspornie przyjęte, zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w doktrynie, że forma decyzji musi wynikać z przepisów prawa w sposób wyraźny lub dorozumiany. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że Minister Obrony Narodowej będący organem władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym na gruncie u.d.i.p. (art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W ocenie Sądu nie została w tej sprawie natomiast spełniona przesłanka przedmiotowa u.d.i.p., co oznacza, że brak było podstaw do zastosowania tej ustawy i wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej przez Stowarzyszenie korespondencji. Z tego względu Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Ministra. Na podstawie będących przedmiotem wniosku materiałów, nieudostępnionych przez organ wnioskodawcy, Sąd stwierdził, że żądana korespondencja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i z tego względu nie poddaje się ujętym w niej zasadom udostępniania. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej nie zostało zatem w istocie zdefiniowane w tej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wskazuje jednakże przykładowe wyliczenie informacji mieszczących się w tym pojęciu. W szczególności, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a–d u.d.i.p. udostępnieniu podlegają tzw. dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających), stanowiska w sprawach publicznych, zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, także informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną jest, co do zasady, każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem publicznym, a także wiadomość, która nie została wytworzona przez sam podmiot publiczny, lecz odnosząca się do takiego podmiotu. W konsekwencji, gdy chodzi o informacje znajdujące się w aktach postępowań indywidualnych, prowadzonych przez organy władzy publicznej (m.in. w aktach spraw administracyjnych), to należy przyjąć, że akta takie mogą zawierać informację publiczną, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, pod warunkiem, że procedura udostępniania nie jest w danym przypadku uregulowana w sposób szczególny w odrębnej ustawie. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych interpretacja zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej jest wynikiem prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obywatel ma bowiem prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. dostęp do dokumentów (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP), co trafnie w skardze podniosło Stowarzyszenie. Zgodzić więc należy się ze skarżącym, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy niewątpliwie realizacji jawności działania władzy publicznej. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się czy będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, który prezentuje także sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że racjonalny ustawodawca konstytucyjny, kreując prawo dostępu do informacji publicznej, nie zmierzał do wyposażenia obywateli w nieskrępowaną możliwość żądania ujawnienia wszelkich – nawet nieoficjalnych i roboczych – materiałów czy dokumentów, które organy władzy publicznej wytwarzają, pozyskują lub z których korzystają w toku swojej działalności. Wszak nieracjonalnie szerokie i bezwyjątkowe ujęcie prawa do informacji mogłoby w skrajnych przypadkach prowadzić wręcz do paraliżu funkcjonowania organów władzy (v. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1769/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżące Stowarzyszenie podniosło w skardze, że "doniosłość dostępu do informacji wynika z faktu, iż tylko odpowiednio poinformowani obywatele są w stanie być partnerem do współdziałania z władzami". Pamiętać jednakże należy, że na gruncie tak art. 61 Konstytucji RP, jak i u.d.i.p. dla procesu podejmowania decyzji i zajmowania stanowisk nie jest konieczna społeczna kontrola na każdym etapie. Na gruncie tej sprawy można wskazać, że trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że kontrola taka mogłaby niejednokrotnie zakłócić przebieg procesu podejmowania decyzji, zajmowania stanowiska, czy dokonywania oceny (wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, żądana przez Stowarzyszenie korespondencja prowadzona przez MON z producentem maszyn [...] stanowi element działań mających służyć realizacji przyznanych organowi kompetencji, jest to jednakże etap gromadzenia materiałów i pozyskiwania danych. Organ musi dysponować swobodą, choćby i w niewielkim zakresie, w gromadzeniu pewnych danych i materiałów, które mają mu dopiero umożliwić podejmowanie decyzji, czy zajmowanie stanowisk w określonych kwestiach istotnych dla społeczeństwa. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw, aby przyjąć, że korespondencja między MON a producentem maszyn, stanowi informację o stanowisku zajętym przez organ władzy publicznej, czy też jest informacją o stanie państwa. Powyższe wyklucza uznanie jej za informację publiczną, która podlegałaby zasadom udostępniania na gruncie u.d.i.p. Pamiętać trzeba, że od organu władzy publicznej wymaga się rzetelnego i sprawnego działania. Społeczna kontrola organu nie może być rozumiana jako uczestnictwo poszczególnych obywateli, czy Stowarzyszeń w realizacji kompetencji organów Państwa. Zdaniem Sądu, korespondencja żądana przez Stowarzyszenie stanowi dokumentację wewnętrzną, roboczą, tak pozyskaną jak i wytworzoną przez organ władzy w toku postępowania prowadzącego do skorzystania z kompetencji, nieprzesądzającą o kierunkach działania organu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, Trybunał stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem dokumenty służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Tak jest też w tej sprawie. Minister wskazał zresztą wnioskodawcy, że żądana korespondencja jest procesem stałym i wynika m.in. z konieczności stałego monitorowania przez Siły Zbrojne RP potencjału produkcyjnego podmiotów przemysłowych, zdolności do modernizacji sprzętu wojskowego, możliwości serwisowania uzbrojenia pozostającego na wyposażeniu polskiej armii. Korespondencja ta jest zatem wyrazem konsultacji i analiz w ramach monitorowania potencjału i możliwości serwisowania uzbrojenia. Wnioskodawca nie żądał udostępnienia jakichkolwiek umów czy decyzji, a korespondencji, która nie jest wyrazem wiążącego stanowiska organu władzy publicznej. Stadium gromadzenia informacji niezbędnych do wypracowania stanowiska ma charakter wewnętrzny. Etap gromadzenia materiałów, informacji, w ramach wymiany korespondencji nie stanowi o możliwości zakwalifikowania tej korespondencji jako informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Korespondencja między MON a producentem maszyn nie jest wyrazem zajętego przez organ stanowiska. Z tego względu ten etap działania organu nie poddaje się – z przyczyn przedmiotowych – zasadom określonym w u.d.i.p. W świetle powyższego, organ wydając decyzję administracyjną naruszył w sposób rażący art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). Skoro bowiem żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, sprawa z wniosku nie może być rozstrzygana na podstawie powołanego przepisu. Utrzymując w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, organ rażąco naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie tej organ powinien pismem poinformować wnioskodawcę, że żądana korespondencja nie stanowi informacji publicznej i w związku z tym nie znajduje zastosowania u.d.i.p. Wobec stwierdzenia przez Sąd, że z uwagi na zakres przedmiotowy nie znajduje zastosowania u.d.i.p., kwestia określonego w decyzji ograniczenia wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie podlegała ocenie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do kosztów tych Sąd zaliczył wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.