II SA/Wa 456/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zbadania zasadności zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w S., działając na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 101 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa, postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. l. dz. [...], odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego w dniu [...] stycznia 2010 r. w sprawie zbadania zasadności zwolnienia [...] R. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. R. K. złożył zażalenie na ww. postanowienie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 kpa, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wymienionego postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zwolnił R. K. z dniem [...] sierpnia 2010 r. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Od wskazanego rozkazu personalnego R. K. wniósł odwołanie, a w toku prowadzonego postępowania w II instancji wymieniony złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, toczącego się postępowania do czasu rozpoznania przez Komendanta Miejskiego Policji w S. jego raportu z dnia [...] stycznia 2010 r. o zwolnienie ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji wskazał, iż zgodnie z art. 97 § 1 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w przypadku śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe, śmierci przedstawiciela ustawowego strony, utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych oraz gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Mając powyższe na względzie organ II instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w ww. przepisie przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania. W ocenie Komendanta Głównego Policji nierozpoznanie raportu strony z dnia [...] stycznia 2010 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia kwestii określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, które mogłoby uzasadniać ewentualne zawieszenie przedmiotowego postępowania. Dodał, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji z uwagi na oczywiste popełnienie przez niego czynu o znamionach przestępstwa jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym. Przechodząc do przesłanek fakultatywnego zawieszenia postępowania, Komendant wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Zdaniem organu odwoławczego, w związku z tym, że postępowanie w sprawie zwolnienia strony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostało wszczęte z urzędu, nie zaistniała przesłanka rozpoczęcia czynności procesowych w sprawie z inicjatywy strony, a tym samym wskazany przepis również nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. R. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie oraz zobowiązanie organu do dostarczenia wszelkiej posiadanej dokumentacji, na podstawie której zostało wydane zaskarżone postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez błędne uznanie za zasadną odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego przez KWP w S. w sprawie wniesionego przez skarżącego odwołania od rozkazu personalnego KMP w S. nr [....] z [...] sierpnia 2010 r. do czasu rozpatrzenia zażalenia przez KGP na postanowienie KWP w S. z [...] września 2010 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego zbadania zasadności zwolnienia strony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, którego wynik ma znaczenie na dalszy przebieg wszczętego przez organ postępowania, w szczególności dokładnego wyjaśnienia przyczyn, z powodu których raport skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r. nie został do chwili obecnej rozpatrzony i z jakich powodów nie został on zwolniony ze służby w ustawowo określonym terminie – zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a które to okoliczności do dnia złożenia skargi nie zostały wyjaśnione. W odpowiedzi na skargę organ, uznając zarzuty skargi za niezasadne, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ nie dopuścił się naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących kwestię zawieszenia postępowania. Przepis art. 97 § 1 kpa zawiera katalog przypadków, kiedy to organ jest zobligowany do tego, aby zawiesić toczące się postępowanie. Biorąc pod uwagę realia niniejszej sprawy, skupić należy się na normie punktu 4 wyżej powołanego przepisu. Przypadki uregulowane w punktach od 1 do 3 omawianego artykułu nie dotyczą bowiem stanu faktycznego ocenianego przypadku. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis powyższy dotyczy więc sytuacji, gdy nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia bez wcześniejszego wyjaśnienia zagadnienia wstępnego. Zagadnienie to odnosić się zatem musi do materii ściśle związanej z toczącym się postępowaniem i rzutującej na jego wynik. Nadto, pomiędzy zagadnieniem wstępnym a rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej musi istnieć związek przyczynowy. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ prawidłowo nie dopatrzył się występowania przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania z urzędu. Wbrew wywodom skarżącego, postępowanie wywołane jego wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 r. o zwolnienie ze służby w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, nie rzutuje na wynik postępowania wszczętego z urzędu w dniu [...] stycznia 2010 r. przez Komendanta Miejskiego Policji w S., a dotyczącego zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Obydwa postępowania dotyczą bowiem różnych podstaw zwolnienia. Badane są więc inne przesłanki, od których uzależnione jest wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby. Nadto, postępowanie toczące się z urzędu zostało wszczęte wcześniej, to jest zanim skarżący wystąpił ze swoim wnioskiem o zwolnienie. To zaś dodatkowo świadczy o tym, iż na chwilę wszczynania spornego postępowania nie toczyły się inne postępowania dotyczące tej samej sprawy, czy choćby będące z nią związane swym przedmiotem. Organ miał więc możliwość samodzielnego prowadzenia postępowania, które wszczął i nie musiał z rozstrzygnięciem oczekiwać uprzedniego wyjaśnienia kwestii zagadnienia wstępnego. Zagadnienie takie w sprawie niniejszej nie występowało bowiem. W ocenie tutejszego Sądu po stronie organu nie występowała też przesłanka uzasadniająca zawieszenie postępowania w trybie art. 98 § 1 kpa. Postępowanie, którego zawieszenia domaga się skarżący, toczy się bowiem z urzędu. Powyższy przepis daje zaś organowi możliwość zawieszenia jedynie takiego postępowania, które zostało wszczęte na wniosek. Stąd art. 98 § 1 kpa nie mógł być zastosowany, gdyż nie dotyczył zakresu przedmiotowego niniejszej sprawy. Co się tyczy szeroko opisanej w skardze materii związanej z biegiem postępowania wywołanego wnioskiem strony z dnia [...] stycznia 2010 r. o zwolnienie, tutejszy Sąd nie badał tej kwestii. Rozpoznając skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania zainicjowanego przez organ w dniu [...] stycznia 2010 r., Sąd mógł jedynie wypowiadać się w zakresie, jakiego dotyczyło meritum tej sprawy. Nie miał zaś uprawnień do tego, aby oceniać sposób prowadzenia przez organ innego postępowania, nieobjętego zakresem zaskarżenia. Z tych samych względów, poza zakresem zainteresowania tutejszego Sądu musiała pozostać problematyka dotycząca podstaw samego zwolnienia ze służby i prowadzonego w tej sprawie postępowania dowodowego. Również bowiem ta kwestia nie była objęta zakresem niniejszej sprawy. Mogłaby być zaś oceniana tylko w postępowaniu sądowym toczącym się wskutek skargi wniesionej na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).